De Hongaarse Pastorie

Opstarten

2012-02-24T08:37:00.000+01:00

We zijn weer als een vis in het water in onze Pastorie, heerlijk om weer thuis te zijn. In ons eigen gedoe, onze eigen spullen, een continue Internet en alle rust en ruimte om ons heen.
Het huis is nog niet helemaal doorgewarmd. We hebben zowel de houtkachels als de gasconvectoren in de strijd gegooid en de woonkamer en keuken/eetkamer zijn al behaaglijk. De muren moeten nog op temperatuur komen en aangezien die wel een meter dik zijn....duurt dat even.

Het eerste dat we deden bij thuiskomst was checken op schade, vriesschade dan wel te verstaan. De wc's beneden functioneerden, de kranen geen centje pijn en de was- en afwasmachine eveneens. Gelukkig maar! Na een dag checkte P alles boven en daar trof hij de thermostaatkraan van de douche aan op de grond, gedeeltelijk losgesprongen waarschijnlijk toch door de vorst. We hadden het water afgesloten dus was er geen bassin ontstaan, maar toch moeten we hier iets mee. In de toiletpot een klomp ijs, ook daar nog even voorzichtigheid geboden.

Inmiddels waren we bij onze verzekeraar, op wiens kantoor helaas alleen H gesproken wordt. We kwamen er uit, met behulp van wat toneel en vandaag gaan we de leidingen checken want de verzekeraar doet wel wat met leidingen maar niet met kranen. En toch hopen we dat er niks met de leidingen aan de hand is!
En plotsklaps gisteravond liep de wc beneden door en was niet te stoppen. Dit lijkt een kleinigheid maar past in de opstart loodgieterklusdag.

Om er helemaal weer in te komen aten we gisteren in Bonyhád ter gelegenheid van torkos csütörtök, gulzige donderdag. Een aantal restaurants verdeeld over heel H geeft op deze dag 50% korting op de rekening. Heel eerlijk gezegd moesten we na alle verwennerij en sfeervolle ambinances weer even wennen aan de kale, kille inrichting, de eenzijdige kaart en het minder "uitzijngevoel", maar voor die prijs mag je niet te veel zeuren en het smaakte oké.

En er staat weer lekkere kefir in de koelkast, broodvoorraad is aangevuld, een voorbeeld van iets dat we veel lekkerder vinden in H dan in NL. Verder was de supermarkt snel klaar. De groente- en fruitafdeling was zoals gebruikelijk hier in de winter geslonken als spinazie in de pan en om mee te doen hebben we winterwortels en selderijknollen in de kar gelegd, met gelukkig nog wat heerlijke paprika's en mandarijnen! En uiteraard ligt er zuurkool klaar maar dan wel met een NL worst, ik kan er goed zonder maar voor P is dit de kers op de taart.

En al drie dagen eten we buiten een broodje met de zon op ons gezicht. De sneeuw is hard als beton en heeft nog wat tijd nodig om te verdwijnen maar de drassige leemgrond wordt in steeds grotere vlekken zichtbaar. Binnenkort verwachten we onze tulipán!

Sambal bij? Een tour door Azie.

2012-02-21T14:58:00.000+01:00

We waren even terug in NL.
Deze keer zaten we helemaal in het zuiden van het land, vlakbij de Belgische grens, op een prachtige Plek. Midden in het bos, buren ver weg, reetjes en konijnen en een groot stuk grond, helemaal omheind.
Een paradijs voor ons en voor CFD.
Samengevat was het eigenlijk een verplaatsing van ons eigenlijke leven naar een stukje NL.

Uiteraard waren er ook grote verschillen. We kregen familiebezoek en zagen een aantal van onze vrienden.

Iets rustiger dan vorige keer want zo centraal ligt Limburg nu eenmaal niet, tenminste niet in NL.
Dat we vlakbij Belgie waren kon je merken, Limburg is al wat bourgondischer dan de omgeving van ons H dorpje, maar in Belgie is het helemaal feest. We zijn 2x zondag "op lunch" gegaan, mooi gedekte tafels, prachtig glaswerk en servies en de gerechten allemaal even mooi en smakelijk.

De rest van de avonden waren eentonig maar oh zo gewenst. Afhaalchinees voor telkens 2 dagen. Een geweldige Indonesische TOKO ook voor 2 dagen. Een leuke Japanner voor tussen door en uiteraard vis, regelmatig vis. Mosselen en garnalen, garnalen en mosselen afgewisseld met coquilles. En haring voor bij de lunch.

Heerlijk een bioscoop op korte afstand en nog films die we wilden zien ook. Vier keer een feest om naartoe te kunnen.

En bloemen, altijd verse bloemen op tafel in heerlijke bossen voor weinig in plaats van de bloemen per tak omwikkeld met kitsch.
Verwend werden we ook weer gigantisch. De auto was vol, al met ons eigen spul, maar ook met mooie attenties en dingen waar we in NL voor zijn gevallen.

En nu zijn we weer thuis. En hoe leuk het ook was, we zijn heel blij om weer thuis te zijn. We hebben een goed shot NL te pakken en nu gaan we door in H waar we gebleven waren.
De sneeuw ligt er nog en de zon schijnt. We hebben vanmiddag buiten een broodje gegeten, midden in de zon, met zonnebril en zonder jas!

De voorspellingen voor eind van de week lijken al op lente......als maart zijn staart niet al te veel roert tenminste......

Lamme vleugels

2012-02-06T12:39:00.000+01:00

Malev is failliet.
De berichten over een dreigend faillissement dreigden al maanden op internet en in kranten. Gek genoeg zag ik er in de H krant die we af en toe lenen van Marton en Maria niks over. Dat zegt niet alles, want ons H is niet goed genoeg om alles te snappen en we kunnen er dus overheen hebben gekeken.
Vrijdag was het dan zover.
Op Facebook las ik over een vriendin die op BP airport klaarstond voor een leuk weekend en alle vliegtuigen aan de grond zag staan. Een andere vriendin stond er te wachten op haar dochter uit NL, die gelukkig met KLM op tijd aankwam. Een mail van weer een andere vriendin, het tripje in mei via Malev geboekt valt in het water.
Ik vind het nogal wat. Zomaar je nationale luchtvaartmaatschappij die aan de grond zit en dus blijft staan.
Heel eerlijk gezegd hebben wij het met H nooit gehad over Malev. Zijn ze er trots op, doet het ze iets of laat het ze koud?
Waar ter wereld ik ook ben geweest, ik vind vliegtuigen machtig om te zien en als ik ergens ver weg het KLM blauw zag, voelde ik toch wel iets, net alsof ik zelf bij de bouw betrokken was geweest.
Ik ga het vragen in ons dorp, ik hoop niet dat ze de schouders ophalen, zeggen dat ze toch nooit vliegen.....maar dat er een zelfde soort trots bestaat als voor de eigengeslachte varkens en de eigengestookte Palinka.

Inmiddels vliegen Wizz en Ryan in het gat dat Malev achterlaat en de ontwikkelingen en afwikkelingen zullen nog wel wat tijd in beslag nemen.

Een hondenjasje

2012-02-01T12:05:00.000+01:00

Een week geleden was het. Ik geloofde nog niet zo in een echte winter en zeker niet in een horror geval. En nu is het toch zover. Geen horror, het heeft gesneeuwd, maar niet zo veel dat je er last van hebt, het is koud, maar de zon schijnt en het is prachtig!

Andere delen van Europa hebben het slechter. In Oekraine zijn al tientallen daklozen overleden. In Polen, Roemenie en Bulgarije ook en zelfs in Griekenland, dat ik eerder als een locatie voor overwinteren in mijn hoofd had, vriest het behoorlijk.

In NL is het E-woord al gevallen, het vaarverkeer in Friesland is gestaakt en de eerste marathon op natuurijs is alweer gereden. Wij hebben schaatsen, de laatste keer dat we hebben geschaatst kunnen we ons nauwelijks herinneren, wel dat het zeer stuntelig ging, dat het ijs heel hard was en de voeten koud als het ijs eronder. Ze liggen op de Pastorie zolder, te wachten op H natuurijs in Nagyvejke en op een dosis moed.....

Wij ondervinden slechts kleine ongemakken van de winter. De ruitenwisser weigerde dienst en leek kapot, maar vanmorgen bleek het slechts een schroefje.

CFD hebben het naar hun zin in de sneeuw en de paden zijn lekker hard om op te lopen. Alleen Daksi heeft het koud. Daksi is een bikkeltje, een stoerder hondje kennen we bijna niet. En nu bibbert hij. In zijn ren naar de bal gaat het nog goed, maar als hij even stil staat of snuffelt, trilt hij aan alle kanten. De sneeuw blijft aan hem plakken, hele korsten hangen er aan zijn buikje en na binnenkomst en een handdoek, duurt het minstens een kwartier op schoot in een trui voordat hij weer op temperatuur is.

Ooit zeiden we gekscherend dat Daksi wel een hondje voor een jasje of truitje zou zijn. Tegelijkertijd verwierpen we het idee, zo'n stoer werkertje, onzin!

En nu zijn we al bijna op pad gegaan, om toch even te kijken voor zo'n dingetje. Er wordt nog meer koude voorspeld, voor CFD is niks ons te gek, maar een hondenjasje.....wordt nog vervolgd vermoed ik!

De houtvoorraad

2012-01-24T18:07:00.000+01:00

Vanaf oktober kwamen de verhalen. De voorspellingen liever gezegd. Het zou een horror winter worden. Geen land in Europa zou worden gespaard, ons oude en ons nieuwe vaderland zouden aan de beurt zijn.
Sneeuw die muren van meters zou vormen. IJs dat niet slechts in pegels maar in gletchers zou binnenkomen en maanden voor overlast zou zorgen. Temperaturen die ongekend zouden zijn en zwervers zou doden, installaties zou verwoesten en houtvoorraden zou opeten.
En nu is het januari, aan het einde al, en tot nu toe is er niks van dat alles.
Er was wat sneeuw, best een beetje lastig in de auto.
Er was een nachtvorstje, een kleintje, misschien wel 2.
Maar dat was het dan.
De houtvoorraad slinkt wel, maar op traag tempo. De handschoenen blijven in hun hoesje, de das gaat wel om maar meer voor het design dan voor het nut en de jas blijft open.
Wandelen is een genoegen, voor ons en uiteraard voor CFD.

Vanmorgen was er een nieuw bericht. De horror winter zou alsnog in aantocht zijn, de waarschuwingen zijn bestendig. We slaan ze in de wind die er niet eens is en voor de zekerheid heeft P wat bomen gezaagd en het hout gekloofd.
We zijn voorbereid.....maar denken al meer in termen van lente dan van winter. Het hout ligt klaar voor de buiten vuurbak en voor de BBQ.

Soms vraag ik me af hoe het kan dat voorspellingen er zo naast zitten.
Zit er een plan achter? Een lobby van de truien fabrikanten? We hebben er ieder 3 bijgekocht in de akcio, dus dat plan zou geslaagd zijn. Een oproep aan wanbetalers om hun achterstanden in te lossen? Ik weet het niet.
Sinds we in H wonen, leven we meer met het weer dan met het weerbericht. Daar moesten we maar mee doorgaan denk ik.

Kraamvisite

2012-01-17T09:48:00.000+01:00

Een paar dagen geleden belde ik mijn moeder en vertelde haar dat we op kraamvisite waren geweest. “Oh wat leuk” zei ze, “bij wie?”Ik zei haar bij wie en toen zei ze “wat leuk! Hebben ze er een hondje bij?”

Dat is leuk aan mijn familie. Tenminste ik vind dat leuk. Mijn moeder, zus en ik denken bij kraamvisite niet aan baby’s. Niet aan verhalen over bevallingen, nachten opblijven, huilen, luiers. En geen bezichtigingen van kraamkamers, soms leuk en soms afgrijselijk kinderlijk met kleuren waar baby’s volgens ons alleen maar nachtmerries van krijgen.

Wij denken aan hondjes. Alle drie. Anderen vinden dit een afwijking of op z’n minst apart, maar wij vinden het normaal en in plaats van beschuit met muisjes is er gewoon koffie, thee of wijn en van te voren bezoeken we een dierenwinkel en zoeken wat leuks of lekkers uit.

De volgende vraag van mijn moeder was, “waar hebben ze hem vandaan?” Ook een goede vraag die ik had verwacht want onze hondjes zijn niet van fokkers en worden niet maanden van te voren besteld na een studie van gedragskenmerken en uiterlijkheden. Ze komen uit slechte omstandigheden, uit asiels, via de Dierenbescherming, uit families waar ze ongelukkig zijn en weg moeten.

Zo zijn we opgevoed en dat beklijft. Dat beklijft zo goed dat de stukjes op ons huwelijk en op ons 10 jarig huwelijk daar over gingen. En het publiek lachte zich rot om de herkenbaarheid en sommigen lachten toegeeflijk om onze hondengekte. Gelukkig is het “onze” geworden, P is inmiddels ook wel overtuigd dat in de asiels de beste en mooiste hondjes zitten die sowieso het allerliefst en dankbaarst zijn en die jarenlang garantie voor plezier geven.

Hier in Hongarije is het alleen nog maar duidelijker geworden. Een hondje is wat ons betreft altijd een tweede of meerdehandsje. Een diertje dat het rot gehad heeft en vertroeteld moet worden en nog een jarenlang mooi leven verdient.

Veel van het hondenleed komt uit dit land en de landen om ons heen. Slechte broodfokkers die nestje na nestje leveren en de pupjes veel te jong transporteren naar Nederland waar families het pupje opnemen na betaling van een achterlijk bedrag en geconfronteerd worden met ziektes en afwijkingen en weer afstand doen van het beestje of in het beste geval het diertje alle liefde en zorg geven tot het hopelijk beter wordt of overlijdt.

Onze vrienden H&M zijn gelukkig van hetzelfde soort als wij en daarom hebben ze inmiddels 3 schatten van honden die elders weg moesten. Voor de derde gingen wij dus op kraam en het was geweldig. De hond die zogenaamd niet zou luisteren, luisterde als een speer, kwam naar de baas en vrouw, ging braaf op z’n plaatsje liggen. De hond die altijd weg zou lopen, bleef lief bij ons, hield ons in de smiezen en wilde best graag op schoot. We maakten uitgebreid kennis, bewonderden en verwonderden. Een hele grote schat is het en nu hij 1 jaar is en inmiddels bij z’n derde gezin weten we dat het nu eindelijk goed zit. Weer een hond gered!

Ik kan niemand opleggen waar hij z’n hondje moet halen. Maar…..de asiels/opvanghuizen verwachten jullie, voor advies en voor dieren uiteraard, niet alleen honden en katten maar ook de cavia’s en de hamsters. En van nestjes met puppies tot wijze grijsjes…..

Bij het typen van de laatste zinnen is Daksi bij me op schoot gekropen. Daksi, het beste bewijs hoeveel plezier je kunt hebben van een afdankertje dat nog blind is ook.

Vlucht voor het water

2012-01-09T08:57:00.000+01:00

Soms verbazen we ons over de nieuwskennis van onze dorpsgenoten. Weten ze niet wie Mandela is of nemen ze voetstoots aan waarvan wij denken dat het anders is.....over Nederland zijn ze heel goed op de hoogte.
In hun ogen dan.....
Nederland is het land van drugs. Nederland is het land van de "zwarten" en in Nederland zijn heel veel moskeeën. Wij proberen het te relativeren, maar dat lukt niet. De TV zegt het toch, dus dan is het waar.
En dan het water. Het water waar NL zo trots op is en waarin NL wereldwijd zo veel werk verzet. In ons dorp is men er van overtuigd....wij hebben een huis in H omdat wij zijn gevlucht voor het hoge water. Voor het land dat onder de zeespiegel ligt en elk moment kan wegspoelen.

Zelfs recent het hoogwater in Tolbert en in Friesland. Even was NL wereldnieuws in Nagyvejke en het idee dat wij eigenlijk vluchtelingen zijn, is weer bevestigd. Dat wij er luchtig over doen is in hun ogen onterecht. Onze verhalen over dijken en Delta plannen vallen in het water......

Gelukkig is het ons gegund, een huis, hoog en droog in een land dat zo in het midden van Europa ligt en zo hoog in het dorp, dat natte voeten maar een verwaarloosbaar risico zijn.
Als wij het dan hebben over de Donau, die toch ook wel wat schade aanricht af en toe, ook omdat de infrastructuur er naar is....dan wordt dat weggewuifd. Alles beter dan zo'n laag land dat elk moment door de golven kan worden verzwolgen.

Het afgelopen jaar was droog in H. Erg droog zeker ten opzichte van 2010. Er waren maar een paar korte periodes dat het goot, ook weer onophoudelijk. Eén van de periodes kan ik me nog goed herinneren. P was met zijn familie op reis en ik was alleen met CFD en ik zou "alles" doen. Een groot onderdeel van dat "alles" was de moestuin sproeien. Dat werk werd me maar liefst 10 dagen uit handen genomen. Het regende. En niet zo maar een buitje. Het regende zoals het bijna alleen in ons dorp kan regenen.
Een gordijn van grijsheid dat dichtgetrokken wordt. Bomen die hevig zwiepen. Walnoten die veel te vroeg van de boom worden gerukt en op het dak van de schuur vallen.
Ik houd er wel van. Het is mooi om plaats te nemen achter het raam of even in de deuropening te staan en dit natuurgeweld te aanschouwen. Weer is vooral leuk als er iets gebeurt.

En dan moet ik mijn dorpsgenoten wel weer gelijk geven als ze ons optimisme over de dijken en Delta niet delen.
De natuur is altijd sterker dan de mens. Ook al denken wij dat het niet zo is....

Op weg naar de Hongaarse Lente?

2012-01-03T11:02:00.000+01:00

Januari, de eerste week alweer. Wat zou 2012 ons gaan brengen?
Natuurlijk wens ik alle lezers een gezond en voorspoedig nieuwjaar toe en onszelf uiteraard ook. De afgelopen 2 dagen genoten wij van onze Muligatawny soep, dus de voorwaarden voor geluk en voorspoed zijn in ieder geval geschapen.
De jaarwisseling was rustig, eerlijk gezegd naar mijn smaak wat té rustig, maar voor CFD was het geweldig ideaal. Een paar knallen, maar niet zo hard dat ze niet door het geluid van de TV konden worden overstemd en een dof knalletje van onze fles rode mousserende wijn uit Villány die erg smakelijk was.
En nu is het 2012, januari, maar als je buiten loopt lijkt het lente. De ramen open, de vogeltjes fluiten vrolijk, de zon schijnt en CFD en wij zitten in de zonnestralen in de boventuin. Gisteren ruimden we de buitenlichtjes op maar de boom en stal staan nog te pronken, te gezellig om ze al te slopen.
Hongarije is wereldnieuws, al tijden, maar sinds 2012 nog weer wat meer. En zoals zo vaak is dat niet positief. Nieuwe maatregelen, wetten, de Grondwet die in onze Westerse ogen geen vooruitgang zijn, maar veel meer een inperking van verworven vrijheden.
In ons dorp leeft het niet zo, zoals zo vaak als het om zaken gaat waar wij nog wel opgewonden van raken. En als wij proberen uit te leggen wat wij als gevaren zien dan is er een standaard antwoord dat altijd vergezeld wordt door een gebaar. "Lehet" ('t kan zijn) met de schouders opgetrokken en dan het zinnetje, "dat is allemaal Budapest".
Er is een lichtpunt en dat lichtpunt ontstaat inderdaad in Budapest. Protesten, beter laat dan nooit, grote mensenmassa's op de straten bij de Opera, die hun zorgen delen met de rest en met de pers. Volgens mij zijn Hongaren nogal into Facebook en als dit het vehikel kan zijn tot mobilisatie van betrokken burgers zou dat mooi zijn.
Onzekere toestanden dus maar de Lente is in aantocht en misschien de Hongaarse ook wel.....

Heimwee naar Ashique

2011-12-30T12:55:00.000+01:00

De supermarkten liggen er op dit moment vol mee. Linzen. Linzen moeten hier gegeten worden tijdens Oud en Nieuw om ons te verzekeren van een voorspoedig nieuw jaar. Daarentegen moeten we het gevogelte even laten voor wat het is, want daarmee zou onze voorspoed weg vliegen......

We houden ons aan deze regel. Je kunt niet weten niet waar en we kunnen best een dag zonder kip en linzen vinden we geen straf. Integendeel.
Toen we hier net kwamen was er slechts 1 soort linzen, de grauwe groenige, die elk gerecht in onze ogen wat minder aantrekkelijk maakte. De mooie goudkleurige en de rode waren niet te vinden, laat staan de hippe en traditionele zwarte.
Een jaar later waren we beter op de hoogte en haalde ik de gele uit Budapest en de rode uit de bio schappen van de drogist. En nu we weer wat verder zijn, heeft zelfs de Tesco de rode, die eigenlijk oranje zijn, standaard in haar assortiment.

Wij zijn geen kookspecialisten en dus ook geen linzen specialisten maar dat hoeft ook niet. Als wij aan linzen denken blijft onze gedachte altijd hangen bij 1 gerecht en bij 1 vriend die het ons leerde eten.
Ashique uit Bussum van restaurant Taj Mahal leerde ons, samen met zijn broers Atif en Abid de Muligatawny soep. Een soep die zo verslavend was dat wij geen week zonder konden en daar vonden we wel een modus voor. Gewoon naar Bussum, minimaal 1x per week maar meestal vaker, daar de soep bestellen en uiteraard het andere lekkers van de kaart en dan gewoon voor de dagen erna nog wat bakjes soep en 2 hoofdgerechten meenemen. Zo was de week gecovered. Dit is jaren goed gegaan en de verslaving werd nooit minder.

Het was bijna Kerst, de tijd vliegt, ik denk nu 7 jaar geleden. Op de mat viel een overlijdensbericht. We hadden niemand op de nominatie en verbaasd openden we de enveloppe.
Ashique, 50 jaar.
Als ik er nu aan terugdenk kan ik nog steeds terugvoelen hoe verdrietig we waren. Uiteraard naar de begrafenis in Amsterdam en uiteraard naar Bussum op de 1e dag dat het weer kon. Het was een reunie van mede verslaafden, van verslagen klanten die harten onder riemen probeerden te steken.
We bleven komen, elke week en elke week hoopten we op een wonder dat natuurlijk niet kwam.
De soep was een soort troost en we bleven hem eten en we bleven hem meenemen naar huis.

Toen we vertrokken naar de Pastorie meldden we ons officieel af en namen hartelijk afscheid. Bij wijze van hoge uitzondering kregen wij het recept van de Muligatawny soep met het telefoonnummer van Atif voor de Hulplijn. Met de opdracht dit recept niet verder te verspreiden.

Op Nieuwjaarsdag zullen wij de soep eten. Wij maken hem niet vaak, we kunnen slechts een beetje in de buurt komen van de échte soep. De hand van de drie broers en de herinnering aan Ashique hebben de soep de touch gegeven die wij missen.
In mijn portefeuille zit een fotootje van Ashique. Een prachtige foto die ik kreeg van Abid een paar maanden na die Kerst. Hij legde de foto voor me neer en liep ontroerd naar de keuken. En net zo ontroerd stopte ik de foto achter het plastic cellofaan.

Wij zijn maar zelden in de buurt......heimwee naar Ashique overvalt ons regelmatig en Nieuwjaarsdag proberen we het recept nog wat meer in de buurt te laten komen van zoals het was.

De Kerstmiddag

2011-12-26T08:49:00.000+01:00

Elk jaar is er in ons dorp een Kerstmiddag en vanaf jaar 1 zijn we daarbij. Het eerste jaar woonden we hier nog niet eens maar waren we alleen voor de kerstvakantie hier naartoe gereden. Hoe we het wisten van die middag, eerlijk gezegd weet ik het niet meer.....waarschijnlijk hadden we het net op tijd gehoord via Márton en Maria, of misschien in het winkeltje van Irénke.....

Het is een traditie geworden en we doen er graag aan mee. Vorig jaar hielpen we een beetje en dat was leuk. Dit jaar wilden we weer helpen en maakte P een mooie uitnodiging en als er taal om de hoek kwam kijken deed ik ook mee....elk jaar hoorden we namelijk van mensen die het niet geweten hadden omdat ze buiten de tamtam vallen of niet in het winkeltje komen.
Om een lang verhaal kort te maken. Die uitnodiging haalde het niet, weten niet waarom want het antwoord dat de toner van de printer niet voldoende inkt had leek ons een beetje merkwaardig. En er waren meer kleine akkefietjes rondom deze Kerst die onze blijvende Nederlandse logica stoorden.
We hadden tijdelijk niet zulke fijne Kerstgedachtes over ons dorp en over de manier van niet communiceren, maar ja, als het Kerst is moeten dat soort gedachten niet al te lang duren en we gingen op weg naar de viering, als was het maar omdat Maria in het koor zingt.

En natuurlijk was het weer gezellig en als vanouds. Het koor zong, de kinderen zeiden versjes op, uit hun hoofd en kregen daar applaus voor. De kachel brandde fel, lekker warm dus, de sterretjes brandden ook en na de gezangen en het dankwoord kwamen de dames rond met Koude en Warme wijn, cola of sinas voor de liefhebber, schalen met koekjes.
We kletsten wat, konden gelukkig hoe langer hoe meer verstaan en wensten een Boldog Karacsonyt!

Zoals het altijd ging, was het nu ook, aan het eind van de middag kwam de schaal met mooie navelsinaasappels, we kregen er 1, schudden handen en zwaaiden een tot ziens.

Een mooie Kerst voor al onze lezers!

2011-12-24T12:18:00.000+01:00

Toch een grote boom...

Onze hercegnö(kroonprinses)

Heerlijk spelen, Daksi

In gesprek met mijn allerliefste grote schat Coco

Op jacht naar mollen en muisjes

De achterburen

Kunst en Kerst

2011-12-23T08:22:00.000+01:00

Voordat ik overga naar de orde van de dagen in de pastorie, nog een blogje over mijn tripje naar Budapest.
Ik was weer in het volkenkundig museum, tegenover het Parlament. Voor het gebouw alleen al zou je hier naar binnen gaan. Prachtige pilaren, vloeren en plafonds. De permanente expositie is erg leuk, sowieso voor toeristen om meer te weten te komen over het leven van de Hongaren door de jaren heen, maar ook voor inwoners is het leuk om te bekijken. Kleurrijke klederdrachten, boerenwoningen, tradities zoals huwelijk, geboorte en rouw, heel mooi in beeld gebracht en omlijst door oude gebruiksvoorwerpen.

Ik ging deze keer voor een tijdelijke expositie, geweven kleden van de streek, gemaakt door vrouwen in hun thuis omgeving. Ik vond de kleden echt prachtig! Hongarije, Servie, Roemenie, gemaakt in kleine dorpen. Ik had er zo een paar willen oprollen en meenemen naar de pastorie, ze zouden er heel goed hebben gepast.
Ook in dit museum waren 2 schoolklassen, één met kinderen van een jaar of 15 en één met kleintjes. De juffrouw met de kleintjes had het goed begrepen, vol vuur legde ze uit wat er te zien was en pedagogisch als ze was betrok ze de kinderen in haar verhaal en werd het een leuk geheel. De juffrouw van de tieners nam de kinderen mee naar de grote tekstborden en las alles letterlijk voor in het Hongaars, snel en niet geinspireerd en zo keken de kinderen dus ook. Ik was even in verwarring, ik dacht, zijn de kinderen misschien blind, gaan ze zo meteen voelen aan de kleden? Zijn het kinderen met een grote lees achtersdtand of zelfs analfabeet? Beide was niet het geval, de juffrouw draaide gewoon haar lesje af en ik zag dat de groep een beetje ging wijken......
Ik geloof dat de kleden nog een paar maandjes hangen, als je de kans hebt, snel er naartoe dus!

Op het plein voor het Parlament was een gratis foto tentoonstelling over alle Advents tradities in het oude Hongarije. Ook heel leuk om deze foto's te bekijken. Tradities als Mikulas, Kerst met al haar aspecten, Luca verhalen en de weersomstandigheden van de maand december goed in beeld gebracht.

En verder was de stad uiteraard getooid in Kerstsfeer, het ene plein nog mooier dan het andere, kerstmarkt na kerstmarkt, alle bomen en struiken versierd met kleine lampjes. Dit jaar voor het eerst veel led lampjes en dwarrelende led sneeuwvlokjes. Kastanje verkopers in mooi tenue, forralt bor, rumthee, allerlei eterijen om warm van te worden. Geuren all over the place. Mijn foto's kunnen nooit aangeven hoe mooi het was, maar geven slechts een kleine indruk. Van al het handwerk dat er was uitgestald kocht ik een mooi wijwaterbakje voor in de pastorie.

En uiteraard ging ik even kijken naar de ijsbaan, die er zo prachtig bijligt, achter het Heldenplein aan het begin van Városliget, uitstekend te bereiken met de mooie oude metro. Nu was er nog plek voor de liefhebber, maar in het weekend van 7 januari zal dit plekje het toonbeeld zijn van de EK schaatsen all round. De tribunes staan al klaar, de kaartverkoop is gestart, als je kunt een mooie gelegenheid om dit mee te maken in dit unieke decor, en als je gewoon op tv kijkt, goed opletten op alles buiten de schaatsbaan!

Vis in 3D

2011-12-21T17:17:00.000+01:00

Eén van de dagen stapte ik in tram 18 richting Moricz Zsigmundtér en ging daar op zoek naar bus 33. Ik had weer een tochtje naar een buitenwijk op het programma. Ik had vorige keer gehoord dat er een mooi oceanium zou moeten zitten, net naast het Campona winkelcentrum. Dat Campona daar kom je langs als je met de trein uit het Zuiden Budapest nadert. Het was wel leuk om nu eens met de bus de andere richting op te gaan. Zie je toch meer dan van uit de trein. Bijvoorbeeld de grote Pince(kelder) van Törley peszgö, de H champagne. Uit de trein zie je alleen magazijnen en vanuit de bus zag ik een mooie kelder met daarachter een groot kasteel!
Ik had al eens op internet gekeken of er bezoeken aan Törley mogelijk waren, maar voor individuen schijnen ze de deur niet open te doen. Nu ik deze kelder en kasteel heb gezien, ga ik toch nog eens verder te speuren.

Campona lijkt op alle andere winkelcentra en is dus niet speciaal. Ik ontdekte wel een internet café met 4 computers waarvan er helaas maar 1 het deed.....in H is het belangrijk om geduld te hebben en daarom dronk ik eerst een espresso en checkte toen mijn mail.
Het oceanium was druk. Er stonden 2 schoolklassen te wachten met kinderen van een jaar of 4. Ik verbaas me er altijd over hoe goed de kinderen hier luisteren, ondanks dat je de dames die de groep begeleiden nauwelijks hoort. De groep loopt en roept zoals kinderen dat doen en op het moment dat de dames met hun armen beginnen te zwaaien en op fluistertoon wat zeggen, wordt de groep een mooi rijtje kinderen die allemaal elkaars handje vastpakken en netjes meelopen naar de kassa.

Zoals bijna overal binnen, was het ook hier om te stikken en kon ik mijn jas afgeven.
Ik ben misschien te verwend voor het oceanium, ik was al eerder op andere plekken en die vond ik eerlijk gezegd spectaculairder dan deze. En toch vond ik het leuk om er even naartoe te gaan, gewoon al met al, de busreis ernaartoe, de andere bezoekers en uiteraard waren er ook heel mooie vissen bij!

De gevaarlijke krokodil

Kerst in het aquarium!

En nog had ik geen genoeg van de vissen. Na mijn vorige bezoek aan de grote stad was de bioscoop wel heel goed bevallen. Ik keek naar alle mogelijkheden en die zijn er volop. Elke buurt heeft zijn eigen bioscoop en de voorstellingen zijn de hele dag. Ik schiftte dus in eerste instantie op buurt en keek toen naar de films. Waar je goed op moet letten is de taal. Hongarije is nogal van het nasynchroniseren en als je een mooie film met veel dialogen kiest, dan is H voor mij nog te hoog gegrepen. Ik zag een film over een dolfijn en dat paste wel in deze dag. Wel in het Hongaars maar tegelijkertijd een kinderfilm dus dat durfde ik nog wel aan.

En het was notabene een film in 3D!

En zo zat ik daar, in mijn eentje in een mooie zaal op een prachtige plaats met een zwart brilletje op en genoot van de film. En ik genoot eigenlijk van alles om de film heen. Van de eerste 3D ervaring, van het feit dat ik de film gewoon kon volgen en van het moment, in Budapest te kunnen zijn en gewoon naar de bios te kunnen, naar buiten te gaan en daarna lopend iets te gaan eten.

Ik denk dat ik de film in NL voorbij zou hebben laten gaan. Toch wel meer voor kinderen misschien, wel erg Amerikaans en behoorlijk tranentrekkend, maar hier in de Mooie Grote Stad in de Hongaarse taal was het echt genieten! En het is nog gebaseerd op een echt gebeurd verhaal ook.....wellicht hebben jullie de film in NL al lang gezien?

Ik stuur de link van de trailer mee, kijk maar waar ik ben geweest en denk het brilletje en Budapest er dan maar bij.

Delfines kaland szinkronos előzetes

Straten en straatjes

2011-12-19T09:47:00.000+01:00

Ik was uiteraard al eerder in de Joodse wijk, in eerste instantie om de grote Synagoge in de Dohány utca te bezoeken. Maar nu nam ik de tijd om alle straten en straatjes één voor één door te struinen. Eigenlijk is dat heel makkelijk. Aan de ene kant heb je die Dohány utca, aan de andere kant de Király utca, dat zijn als het ware de grenzen die evenwijdig lopen. Er tussen in lopen dan de Dob en de Wesselenyi utca, ook weer evenwijdig en dan uiteraard alle kleine tussenstraatjes die het netwerk compleet maken.

Gedeeltelijk is de wijk gerenoveerd en een deel wacht daar nog op, maar voor alle straatjes en straten geldt dat ze de moeite waard zijn, zeker de moeite waard van het omhoog kijken, naar de gevels, rijkelijk versierd, inscripties, mooie ramen of gewoon extraatjes die de muur mooier maken.
En als je niet omhoog kijkt zijn er de winkeltjes, niet de grote ketens, maar de particuliere zaakjes met nering die je niet overal meer ziet. Schoenmakers, kleine juweliertjes, naaiwinkels, kruideniers en uiteraard cafés en eettentjes.

De grote synagoge ging ik deze keer niet binnen maar wel de Rumbach synagoge die van de buitenkant al in redelijke staat is maar van binnen nog een huls, met prachtige wanden en plafonds en vloeren, maar met een wirwar aan plattegronden die nog gebouwd en in ere hersteld gaan worden. Verder weet ik nu eindelijk waar het standbeeld in de Dob utca voor staat, een beeld voor een Zwitsers diplomaat, die in WO2 veel Joden kon redden van deportatie.
Helaas was de Kazinczy synagoge dicht vandaag, een paar jaar geleden stond ik voor dit pand en het was toe aan een schoonmaak beurt en die was nu voltooid. Een prachtig pand dat alleen van buiten laat raden hoe mooi het binnen is.

Deze dag liep ik ook weer door de Gozsdu Udvar. Dit is een passage die helemaal doorloopt van de Király utca naar de Dob utca, een soort hof, met prachtige appartementen, hippe tentjes, galeries en deze keer ook nog voorzien van een December markt met Glühwein, kastanjes en kerstversieringen.
Een plek, midden in de stad, maar zodra je de poort binnenloopt, ben je in de rust en is het lawaai ver weg. De appartementen lijken duur en wellicht daarom zijn er nog te koop en te huur.

In die Gozsdu Udvar liep ik tegen een restaurant aan dat ik nog niet kende. Yiddische Mama Mia heet het en het is dus een kruising tussen de Joodse en de Italiaanse keuken. Gelukkig was het inmiddels dik lunchtijd en ik ging naar binnen. Hip, lekker warm, rustig maar gelukkig wel meer gasten. Ik keek lang op de kaart en besloot te gaan voor de Jiddische lunchspecial. Allemaal dingetjes die ik nog niet kende maar leuk vond om te leren kennen.
Wat te denken van Joodse eieren, gevulde ganzennek, ganzenkaantjes, ganzenlever op Joodse wijze en tong? Met heerlijke verse paprika, ui en tomaat erbij.
Heel eerlijk, ik vond de lever heerlijk, de tong niet zo en de ganzennek, de kaantjes en de eieren smakelijk, maar vooral erg leuk voor de ervaring. Het was een mooi bordje allerlei en waardevol om te proeven.
Gefillte fisch stond ook op de kaart, misschien wel een idee voor een volgende keer want ook dat gerecht ken ik nog niet van een eigen ervaring.
Over vissen gesproken? Daarover later meer!

De grote synagoge aan de Dohány utca, achterzijde

De Rumbach synagoge

Spreekt voor zich...

Helaas de synagoge die dicht was

Rechts in beeld de gevulde nek, links de tong

A legjobb flódni!

2011-12-18T08:47:00.000+01:00

Geen recept deze keer maar wel weer een heerlijk taartje. Ik was een paar dagen in Budapest en ik had het al aangekondigd in een vorig blog. Ik zou op zoek gaan naar de beste flódni in Budapest en die zou zich bevinden in de Wesselényi ut op nummer 13.
Uiteraard midden in de Joodse wijk want een flódni is een van oorsprong Joods gebakje. Het is een taartje dat bestaat uit laagjes. Een laagje maanzaad, noot en appel, gescheiden door heel dun deeg en afgemaakt met een klein beetje jam. Ik heb niet heel veel flodni's geproefd, hier in de buurt zie ik ze bijna niet en mijn flódni ervaring in BP is tot nu toe beperkt tot 4 cukraszda's.
Na de flódni in de Wesselényi ut heb ik voorlopig een echte nummer 1, a legjobb flódni!

De straat is van alle kanten goed te bereiken, ik ging met tram 4 naar de halte met de naam van de straat en liep het stukje tot numer 13. Sowieso is het daar leuk om te wandelen. Als de cukraszda Noé, want zo heten ze, niet zo'n mooi uithangbord had, en als ze geen uitnodigende borden buiten hadden staan, zou je er zo maar voorbij kunnen lopen. De gevelbreedte is smal en het pand bescheiden.

Ook binnen is het klein en gezellig vol, een trap leidt nog naar de verdieping voor als het echt druk wordt. Op de maandagmorgen kon ik gewoon beneden plaatsnemen met uitzicht op de vitrines.
En daar zag ik ze liggen, de flódni's. Mooi gestapeld op een schaal en op de een of andere manier kon je zien dat ze vers waren. Ik bestelde een espresso en een flódni.

Sommige flódni's zijn heel strak, allemaal gelijk van vorm en lijken gesneden met een electrisch mes. Deze niet. Deze waren van alle kanten ambachtelijk, niet kaarsrecht, niet op de millimeter gelijk, maar afkomstig van echt handwerk.
Ik pakte voorzichtig mijn kleine cameraatje, hoe vaak ben ik al niet vermaand in winkels en restaurants, soms lijkt het alsof er staatsgeheimen te fotograferen zijn.
Hier ging het anders. We raakten een beetje aan de praat. De eigenaar vertelde trots over de zaak en over zijn echtgenote Ráchel die niet gewoon taarten bakt, maar taartendesignerin is. Aan de wand diverse foto's van de kunstwerken die ontzettend zonde zijn om aan te snijden!

De schaal met flódni's kwam uit de vitrine voor een foto en daarna was het moment van proeven.
Heerlijk was het! De appellaag was fris maar ook de noot en de maanzaad hadden een fris en smeuig tintje waardoor het gebakje minder zwaar was dan je zou denken. Langzaam genoot ik verder en voor een compleet feestje nam ik er nog maar een espresso bij.
In de vitrine natuurlijk meer moois en ons praatje ging verder. Ik werd gewezen op een bijna gelijksoortig gebakje met 2 laagjes, noot en appel. Ook een typisch Joods gebakje waarbij in plaats van gewoon deeg, matses gebruikt worden. Daar was ik natuurlijk benieuwd naar en ik beloofde terug te komen. We namen hartelijk afscheid en het gesprekje dat voor 80% in het Hongaars plaatsvond(maar ze spreken ook heel goed Engels) sloot ik af met jövök vissza, ik kom terug.

En dat deed ik vrijdagmorgen, de dag van vertrek naar de provincie. Uiteraard koos ik deze keer voor het matses gebakje noot en appel. Ook weer heerlijk en zalig vers. Maar, als ik de keuze heb, ga ik toch voor de flódni want dat maanzaad is toch wel erg smakelijk.
Voor iedereen die in de buurt is, ga er gewoon naartoe, Wesselényi ut 13, Noé Cukrászda.
En voor iedereen die niet in de buurt is, kijk maar op de website, www.torta.hu.

Er was natuurlijk meer in de Joodse wijk en er was natuurlijk veel meer in Budapest. Blijf lezen!

Familie recept

2011-12-11T17:15:00.000+01:00

Het is weer voor wintercake en dat is de specialiteit van P. Ik doe de appeltaarten en hij de cakes. Zijn cake is naar oud familie recept en inmiddels dus ook voor mij gesneden koek.....

Het is geen Hongaarse cake maar het zou er eentje kunnen zijn.

Hazelnoten en cacao zijn hoofdbestanddelen en dat past hier natuurlijk heel erg goed.

CFD en ik staan bij het aanrecht maar P is streng met zijn deeg. Als ik wat bak doen CFD en ik een kleine deegtest, maar P weet dat het wel goed zit en slechts het weinige deeg dat aan de garden van de mixer blijft plakken is voor ons.

En nu staat hij te pronken in de keuken. Misschien vanavond al een plakje, maar morgen zal hij nog lekkerder zijn.

Wintertijd

2011-12-11T09:34:00.000+01:00

We hebben een begin gemaakt met het Winterklaar maken van ons landgoedje. De oleanders staan inmiddels binnen, de geraniums ook en de moestuin ligt braak.
Gisteren was het een mooie dag om een paar buitenlampjes op te hangen. Ons dorp was ons al voor, maar ons dorp zou ons dorp niet zijn, als dat niet heel bescheiden en slechts in een paar tuinen zichtbaar zou zijn. Raamversiering is populairder, van die witte plakplaatjes van kerstmannen in sleetjes met rendieren ervoor of kersttakken met klokken er in. Je moet je tijd om het te zien wel goed plannen. Die stickers zie je natuurlijk alleen als er binnen licht aan is en dat is hier nooit zo lang. De mensen zijn vroeg op en dus ook vroeg naar bed en bovendien is men zuinig met de lampen. Eén is wel voldoende en als de tv aan is, waarom zou je dan nog een lampje laten branden?

Wij zijn ook bescheiden met onze buitenlichtjes. We hebben een paar oude lichtslangen en 2 strengen lampjes en die hebben we gisteren bevestigd. Leuk staat het en misschien komt er toch nog een nieuw snoertje bij.....tenslotte is het maar 1x Kerst per jaar.....
Binnen branden er bijna elke avond kaarsen, en voor Kerst zullen dat er alleen nog wat meer worden, wel hangen inmiddels de sterrenkettingen, ooit gekocht bij de HEMA en nog steeds succesvol! Ons huis leent zich ook wel voor Kerstversiering, veel muren en deuren, hoge plafonds en ruim genoeg om er niet steeds tegenaan te lopen.
Volgend weekend gaan we voor een boom. Ons voornemen is een kleine boom, maar tegelijkertijd kennen we onszelf en weten we dat we misschien toch overstag gaan voor een groter exemplaar.......eerder besloten we ook te gaan voor een kleine en dat werden er uiteindelijk 3, 3 middenmaatjes zodat elk hoekje een gezellig Kersthoekje werd.
En dit jaar is het eerste jaar dat Daksi bij ons een Kerstboom gaat meemaken, we zijn erg nieuwsgierig hoe hij deze rare mensengewoonte gaat beleven. Daksi kennende doet hij alsof hij zijn hele leventje niet anders heeft meegemaakt, net als het springen op de bank en het liggen op schoot.

Ook al waren we bezig met de wintertijd, het was gisteren ongelooflijk zacht. Het hangen van de lampjes kon zonder jas en heel even hebben we nog getwijfeld over een boterham buiten. De maaltijd 's avonds was wel degelijk winters. Zuurkool, deze keer op een Duitse manier, in bier gestoofd met appel, maar dan wel met een loeiverse kolbász van Maria, van een net geslacht varken en woensdag gemaakt. De pan kleurde rood en na het draaien hield ik de pollepel even tegen mijn tong en knikte tevreden. Maria heeft een gulle hand van paprikapoeder, niet van dat flauwe, en dat smaakte prima bij die zuurkool en die puree van aardappel en selderie knol.

Binnenkort vindt de traditionele Kerstmiddag plaats en de dames uit het dorp zijn hun liederen al aan het oefenen. De recepten voor karper worden opgezocht want traditioneel eet men dit op Kerstavond. Dit is nou eens een gebruik dat wij graag voorbij laten gaan.

Voor dames, heren, kinderen

2011-12-09T08:32:00.000+01:00

Deze week lag er hier een damesblaadje in huis, niet van mij maar van mijn lerares Hongaars. De tijd is namelijk gekomen dat we gepubliceerde stukjes bij de kop kunnen pakken in plaats van speciale thema's uit de leerboeken. Het onderwerp was radio, tv en geschreven pers. Het nieuws in de gewone krant is in de eigen taal al niet al te makkelijk laat staan in het Hongaars, vandaar dit vrouwenblad. Nöi lapja heet het, simpel, pagina van de vrouw dus.

Ik kon het niet meteen vergelijken met een NL damesblad, misschien een soort Libelle of Margriet maar dan wel wat tuttiger. Er stond een Mona rubriek in en ik las de ingezonden brief van de mevrouw van mijn leeftijd die klaagde over haar dochter waar ze altijd in haar eentje voor had klaargestaan, sinds het vertrek van haar man, en die het nu afkeurde dat ze een nieuwe vriend had.

Lekker belangrijk allemaal, maar toch wel leuk dat ik het snapte.

Het huiswerk was een column van een man, die in elk nummer schrijft over zijn zoontje. Het ging over knoppen en de fascinatie van het zoontje voor die knoppen. 's Morgens te beginnen met het koffie apparaat, vervolgens onophoudelijk de Enter knop van de pc, de knoppen van het hek, in de bus, op de speelplaats en weer terug thuis van de lampen en de magnetron. En de jonge vader beschrijft dat ze er 's avonds wel klaar mee zijn en uitgeput nog even zitten als de kleine Prins na wat dreinen, een mooi woord in het Hongaars(nyügösködik), eindelijk in slaap valt.

Ik geef toe, ik snapte echt niet elk woord en niet alle zinsconstructies, maar de strekking was duidelijk en ik snapte de column! En opeens leek H toch weer moderner dan ik dacht en meegegaan in de nieuwe tijd, waarin kinderen aan knoppen mogen komen. Sowieso hadden wij vroeger thuis niet zo veel knoppen. Geen PC, geen handy's of een video, maar uiteraard wel een tv en lampen. En van die knoppen moest ik gewoon afblijven, klaar, over en uit. Knoppen waren niet voor kinderen en dat was duidelijk voor iedereen en dus ook voor mij als kind. En trauma's heb ik daar echt niet aan overgehouden. In de bus was het anders, ik mocht op Stop drukken, maar uiteraard pas als mijn moeder had gezegd dat het goed was.
En als ik dan die vader lees die 's avonds uitgeput is omdat zijn zoontje op alle knoppen drukt, dan denk ik......maar ja, ik heb geen kinderen, dus dan zal ik daar wel niet over mogen oordelen. Knoppen van de Play Mobile PC, prima, onder toezicht de koffie machine even aanzetten, ook heel leuk, maar mogen volwassenen misschien ook nog hun eigen ding doen? Ik moet er niet aan denken dat het schrijven van dit blog steeds zou worden onderbroken door een ukje dat op de Enter toets drukt......

In de les was er een luisteroefening. Ik keek een paar minuten naar een H serie die jarenlang heeft gelopen op de H tv. Szomszédok heet het, buren. Het speelt zich af in een appartementengebouw en het wel en wee van 3 families wordt er in gevolgd. Ik zag 2 scenes, de ene begreep ik prima en bij de ander moesten we een paar keer terugspoelen. In het eerste stukje kwam er namelijk een nichtje uit Amerika logeren en werd er duidelijk en langzamer gesproken, maar de tweede scene speelde zich af in de chaos van een ontbijt waar alle gezinsleden haast hebben en ook zo acteren.

We hebben nog steeds geen H tv hier en zo langzamerhand is het misschien toch slim om er wel voor te gaan, je merkt dat je er wat van opsteekt.

En verder deze week was er de verjaardag van Maria hier in het dorp. En wat een toeval. Toen we er net zaten kwam de mevrouw die hun krant elke dag in de bus gooit even langs om het abonnementsgeld te innen......dat gaat hier dus nog zo. In het dorp zijn 34 huizen met een abonnement en bij die 34 gaat de mevrouw langs om het contract te verlengen, nog even te proberen om er een zondagskrant bij te verkopen, en het geld te innen. En natuurlijk de laatste dorpsverhalen door te nemen. P, efficient als hij is, vroeg waarom het niet gewoon per bank ging, maar dat soort praat is hier aan dovemansoren gericht.

Het dorp maakt zich klaar voor de Kerst. De eerste lampjes in alle kleuren branden en de ramen worden versierd. En zoals het hoort in dit dorp en zeker in een Pastorie staat ook bij ons de adventskrans in de kamer en branden de sterren slingers langs de deurposten.

De Sinterklaas zonder baard en de blanke Piet

2011-12-04T09:48:00.000+01:00

Gisteren was de avond dat de kalfslever van het overbuurkalf in de pan zou belanden. Voor de lever was een mooi plan ontstaan. Vrienden HM zouden komen en aangezien lever een specialiteit is van H was het deze keer mannenkookavond. H en P hadden grootste plannen.
Voor de zekerheid maakte ik een dessert en iets kleins voor bij de borrel en de lever lag klaar in de koelkast. Ik had nog gevraagd, wat heeft de chef nodig, wat moet ik in huis halen, maar de chef liet dat een verrassing zijn.

Om 4 uur geronk van een auto die achteruit onze oprit opreed, zeer verstandig, want dan kun je er als het aardedonker is, vooruit weer afrollen.....en blijft de aftocht greppelvrij.
De hondjes en wij naar het hek en daar was het uitladen al begonnen. De tasjes van persoonlijke aard, de jassen en de shawls, maar er was meer. Een tas vol, een opvouwbaar krat, tot de rand gevuld.
En binnen werd het gepeld, een heerlijke gele tomatenjam uit eigen tuin, een mooie plaatselijke kolbász en uiteraard alles wat nodig was voor de lever. En zelfs toen was het niet op. HM weten dat wij mosselen heerlijk vinden en dat wij ze hier maar zeer zelden eten, dus als voorgerecht waren er fraaie mosselen meegekomen.

En op het moment dat er waarschijnlijk in veel gezinnen het feest van Sinterklaas plaatsvond, vierden wij ons eigen feestje. Kletsen, veel kletsen, dat in feite helemaal geen geklets was, dat woord doet het gesprek onrecht aan. Heerlijk eten, heerlijk drinken ook, en de uren duurden minuten.

Wij namen hartelijk afscheid van Sint en Piet en zij ook. En na een dik uur hadden we weer mailcontact, iedereen weer veilig op honk en al weer plannen voor de volgende keer!

Paleizen

2011-12-01T08:22:00.000+01:00

Over die paar dagen Budapest is zo veel te schrijven, maar vandaag dan voorlopig even het laatste verslag. Een verslag met 2 bezoeken die ik zeer kan aanraden.
Het museum der schone kunsten, op het Hösöktér(Heldenplein). Alleen al vanwege het plekje en vanwege het gebouw zelf is een bezoek de moeite waard. De echte reden dat ik er deze keer naartoe ging was dat er een mooie expositie staat. De collectie van Marcell Nemes wordt tentoongesteld.

Marcell Nemes is belangrijk geweest voor de Hongaarse kunstwereld. Geboren als Mozes Klein, als zoveelste kind van een arme Joodse familie, trok hij als kind al naar Budapest. Kwam terecht in de mijnbouw, maakte carriere en begon kunst te verzamelen. Wat typisch was voor die tijd en typisch voor Nemes, was dat hij zich niet zo veel aantrok van wat te doen gebruikelijk was. Hij verzamelde gewoon wat bij zijn eigen smaak paste en dat betekent dat er nu een collectie ten toon gesteld wordt die heel divers is. En ik vond hem mooi, zo mooi dat er wel wat schilderijen bij waren die ik onder mijn arm had willen meesmokkelen naar de pastorie. Muur genoeg......

En dan een heel andere dag. De dag van de paleizen. In district 8, ook weer uitstekend bereikbaar met tram 4/6 is er ongelooflijk veel gebeurd de laatste jaren. Stond het bekend als het "mindere" district, nu is een tripje ernaartoe alleszins de moeite waard, en zoals gezegd, het is niet eens een moeite.
De straten staan vol met de paleizen, de straten zijn weliswaar aan de smalle kant en dus moet je je nek even strekken om alles goed te zien, maar het ene pand na het andere is prachtig. Stel je geen paleizen voor met oprijlanen, kantelen of romantische torentjes. Dit zijn de echte stadspaleizen, stoer, strak qua vorm maar rijk versierd. De functies zijn divers. Hotel, kantoren, school, appartementen en gelukkig hebben ze een functie gekeregen die ze bewaart voor de eeuwen na ons.
En zoals overal in Budapest, heerlijk koffie drinken kun je ook nog in deze buurt en als je wat later komt dan ik, ook nog prima eten. In de Krudy Gyula utca, ook helemaal opgeknapt en nog voetgangersgebied geworden ook, zijn er meerdere mogelijkheden.

Het tentje waar ik koffie dronk was klein, zeer klein maar wel hoog. Daarom was er van metaal een hippe trap gemaakt en dronk ik koffie op een vide. Lekkere koffie en heerlijke geuren van verse broodjes, want ontbijten kun je er ook. Open vanaf 7.30. Eigenaren zijn een Hongaar en 2 Italiaanse architecten. Probeer het maar eens, leuk en lekker! Het heet Nostro Gastronomy.(www.nostrogastronomy.com)

Gouden thee

2011-11-30T14:00:00.001+01:00

Naast de Indiër en de Thai waar ik was in Budapest, was er meer Oosters deze keer. Ik bezocht een museum met een grote collectie goud uit Azië. Een prachtige, uitgebreide collectie afkomstig van een voormalig diplomaat. Zelnik István. En de collectie heeft een plaats gevonden in 1 van de mooiste panden aan de Andrásy ut, statig, spic en span gerestaureerd en naast het pand van Galerie en restaurant Kogart, ook al zo'n aanwinst voor deze straat. Alhoewel, straat mag je het eigenlijk niet noemen, het is meer een allee of een avenue.

In de tuin komt je de Oosterse sfeer al tegemoet, wuivend bamboe en achter in de tuin mooie zitjes voor zonniger dagen.
De beveiliging is enorm. Niet alleen bewakers in vol ornaat met oortjes en telefoons, ook lockers voor jas en tas en veiligheidssluisjes net als in de Tweede Kamer in Den Haag.
Ik snap het wel, als je de collectie ziet, dan is wel duidelijk hoeveel waarde is vertegenwoordigd, alleen al door het gouden materiaal, maar in dit geval ook nog de waarde van schaarsheid, van uniciteit.
In het museum mocht ik geen foto's maken, maar als je meer wilt weten moet je er gewoon naartoe ofwel kijk op hun site, www.aranymuzeum.eu

Helemaal beneden, grenzend aan die mooie tuin ligt een theehuis. Het theehuis is onafhankelijk van het museum geopend en gratis bereikbaar. Ik liep ernaartoe toen ik me had vergaapt aan al het gouden moois uit Azië en was weggedroomd bij ringen en kettingen. Wel toe aan een kopje thee dus.
Dat theehuis was wederom een zeer bijzondere ervaring. We hebben het genoegen gehad om in theehuizen in Bangkok en Kuala Lumpur te zijn geweest en bij het binnentreden van deze ruimte overviel me een gevoel van weerzien.
De uitstraling, het gebruik van kleur, de meubels, de versieringen, de serene sfeer en zelfs de geur deed me terugdenken aan Azië. In 1 woord geweldig!
Hier mochten wel foto's en daarom kunnen jullie zo meteen ook een kijkje nemen.
Het geinige is dat ze Azië en Hongarije hebben gemengd in het gebruik van Herend servies, ik had het Rothschild motief maar dan met een Oosters takje. De theekaart was uitgebreid, uiteraard met zwarte en groene theeën, elke voor een ander moment van de dag en voor een andere uitwerking. Ik besloot voor een heerlijk geurende en zeer opwekkende thee, bestemd voor diegenen die nog even door willen die dag.
In het theepotje van glas een knop van een bloem die langzaam en regelmatig openbloeide zodat de rode knop tevoorschijn kwam. Ik deed mijn ogen dicht en rook. Het rook naar de tuinen in Azië en omdat niks om mij heen daarvan afleidde, leek het net echt.
Even later schonk een mooie Aziatische dame mij nog bij en kon ik nog een tijdje blijven zitten.

De avonden

2011-11-28T08:12:00.000+01:00

Tot dusverre ben ik meestentijds alleen in Budapest en tot verbazing van velen bevalt dat uitstekend. Overleg met jezelf verloopt voorspoedig en last minute beslissingen vallen altijd goed, ook al gebeuren ze op de hoek van een straat waar je in zou gaan, maar uiteindelijk toch een andere route kiest.
Deze keer was het anders, voor wat betreft twee van de avonden dan. En uiteraard ben je in Budapest nooit echt alleen, een praatje op een markt of in een cukraszda gaat gemakkelijk want de Budapesters zijn vriendelijk en mijn ongetwijfeld kromme Hongaars lijkt minder op te vallen.

Sinds een tijdje ben ik lid van een soort netwerk, Nederlands sprekende vrouwen in Budapest. Van achter mijn laptop zie ik hun programma's, meestal van het leuke soort, en helaas moest ik altijd verstek laten gaan. Net niet in de stad, te ver voor een avondje. Zeer spijtig.
Deze week stond er nog niks op de agenda en daarom besloot ik de stap te wagen en aan de dames die ik nog niet ken een vraag om samen te eten te versturen. Bij de Indier natuurlijk......
De reacties waren snel, aardig en positief en daarom aten we die avond met z'n 7-en. Heel gezellig, leuke verhalen, nieuws en herkenning tegelijk en zeker een vervolg waardig.

En het eerste vervolg kwam al snel.
Voor de volgende avond kreeg ik een mooie tip van 1 van mijn nieuwe bekenden. Er draaide een film naar een boek van Sándor Marai, Kaland, en deze avond was speciaal. De H film was voorzien van Engelse ondertitels en na afloop was er nog een interview met de producer.
We ontmoetten elkaar in de bioscoop. Een mooie, sfeervolle bioscoop, Odeon Lloyd, op 1 minuut afstand van een tramhalte, weer van tram 4/6, dus in de binnenstad. Zo'n bioscoop met mooie wandlampjes, tafeltjes en stoeltjes in de lounge om op elkaar te wachten met een kop koffie en een broodje. Een gezellige omgeving, je zou het bijna rokerig noemen, maar dan gelukkig zonder de rook.
De kaartjes waren zo gekocht en voor minder dan 4 euro waren we voorzien van een uitstekende plaats met lekkere stoelen.

De film was prachtig, in één woord.
Inhoudelijk triest, maar triest van het indrukwekkende, mooie soort. Zeer sfeervolle beelden van Budapest in de veertiger jaren, uitstekende acteurs en veel beelden achter de beelden, waarvoor je de film eigenlijk nogmaals zou moeten zien.
We waren stil na de aftiteling want over zo'n film wil je eerst zelf even nadenken.
De producer nam plaats voor het doek en vertelde over de film, over de keuze van acteurs, over zijn liefde voor de werken van Marai en alvast kort over zijn volgende film. Onderwerp Raoul Wallenberg, dus wat mij betreft een film om te bezoeken als de kans zich voordoet.
En ook was er nog een tombola. Uit alle verkochte kaartjes werden er drie getrokken en voor die drie waren aardige prijzen zoals 2 kaartjes voor het museum der schone kunsten. Ik viel niet in die prijzen, maar de avond was zo al mooi genoeg.
En na Odeon Lloyd lag de stad weer aan onze voeten. We liepen de straat uit, staken over en landden in de volgende straat in een gezellig wijncafé, met een vriendelijke jongen met zijn haar in een kort staartje.
We kletsten door en de tijd vloog.
We namen afscheid, zeiden tot de volgende keer en liepen die ene minuut terug naar onze tramhalte, zij rechts, ik linksaf en na een dik kwartier was ik al weer op mijn kamer, nagenietend van de avonden.

Nog veel te doen

2011-11-27T11:09:00.000+01:00

Ik zeg het niet snel, maar ik heb nu een lelijk stukje Budapest gezien. En toch, omdat het Budapest is en ik niet veel lelijks over Budapest wil zien en horen, zie ik wel potentie. Nu is het weliswaar lelijk, maar er is gewoon nog veel te doen. En als dat gedaan is, zal het zeker veel mooier zijn dan nu, en zelfs misschien gewoon mooi.
Het begon met het plan om even naar Ikea te gaan, de kleine Ikea in de stad. De snelste manier is met de rode metro, rijden tot het eindpunt en je bent er. Snel maar donker en daarom besloot ik het deze keer anders te doen. Als je de oude metro neemt tot aan het eindpunt, Mexiko út, dan staat daar tram 3 al op je te wachten. In dit stuk van de stad zijn het opeens ook andere trams, ouder, met rare plastic bankjes er in. Het eerste stuk van tram 3 is nog leuk, je rijdt door de wijk Zúglo, met veel bedrijvigheid, mooie oude panden, grote oude villa's, weliswaar toe aan opknappen, maar mooi zijn ze. Daarna wordt het grauw.
Nu speelde het weer ook een grote rol, het was grijs en de zon probeerde wat ze kon, maar piepte er niet doorheen. Grauwe flats, rij aan rij, winkels van het lelijke soort in panden van afbrokkelend beton.
Maar overal mensen, elke halte een drukte van belang en dit maakte veel goed. En als je zin hebt om door de grauwheid heen te kijken, dan kan het best anders. De flats in een kleurtje, elke flat anders, of misschien zelfs per flat veel kleuren......tussen de flats is al groen, dus dat past goed.
Kortom nog veel te doen.
Ikea was kort en krachtig. Ik ging voor zilverkleurige vlees/ophanghaken die er niet waren en via de shortcut routes was ik al snel bij de kassa's met slechts 3 afwasborstels in frisse kleurtjes, van die kleurtjes om die flats te vernieuwen.....
Terug naar lijn 3 voor het vervolg. Daarna volgde een vreemd traject. Ik passeerde wel 6 x spoorlijnen, toch al niet de mooiste objecten, een aaneenschakeling van 2e hands auto bedrijven, rubber banden firma's. Oude fabriekspanden met veel roest, kapotte ruitjes en lugubere binnenplaatsjes. Ik ging verder met fantaseren. Waarom is hier ooit een tramlijn aangelegd? Was het vroeger een dorpje, vastgegroeid aan de stad. Was het een lijn naar een voorstadje, dat nu omgeven wordt door de winkels van het soort waar je maar 1x naar toe gaat en dan nooit meer? En die oude fabriekspanden, kun je daar geen filmsets van maken? Ruimte genoeg en voor een griezelfilm of een krimi precies het goede decor.
En opeens als een duvel uit een doos, een prachtige kerk. Groot en voorzien van een geweldig dak, net als veel daken in Budapest en het postkantoor in Pécs, ingelegd met kleurig mozaik. Vrolijke en sprekende kleuren, net als die kleuren die bij die flats zouden passen.
Een gek traject dat lijn 3 traject. Soms reden we door bossages en soms door een knooppunt van wegen, langs tankstations en soms ook weer langs een rijtje lage boerenhuisjes. En ook hier, veel haltes waar ik de reden niet van kon zien maar waar wel in- en uitgestapt werd.
En dan weer de grauwe flats, met uitzicht op braakliggend gebied waar veel bussen en trams hun bestemming hadden gekozen om even te rusten, met als een soort oase een nieuwe Lidl ertussen en veel mensen met tasjes.
Eindpunt lijn 3.

En wat zo mooi is aan Budapest, waar een eindpunt is, is ook weer een beginpunt. Tram 51 deze keer die ik nam om weer richting binnenstad te reizen. Tram 51, ook een traject dat je op het 1e gezicht niet mooi kan vinden, maar hier zag ik zelfs nog meer potentie dan langs lijn 3. Grote oude fabriekspanden, maar dan van het soort waar je heel graag appartementen in zou zien, van die mooie, loftachtige. Industrieeel opgeknapt, mooie bakstenen muren, uitzicht op fraai aangelegde binnenplaatsen. Wegdromend reed ik verder, pand na pand, eigenlijk heel goed gelegen, op steenworp van het vliegveld, de uitvalswegen, maar met tram 51 ook weer heel snel in de binnenstad waar alle oude panden al een stadium verder zijn, al wel gerestaureerd, levendig door de bewoners en de winkeltjes en eettentjes die ze verzorgen.
Nog veel te doen.

Andere oliebollen en haring

2011-11-26T10:19:00.000+01:00

Iedereen kent het, de verkiezing van de beste oliebollen en haringkramen in Nederland. Ik las het en nam het altijd voor kennisgeving aan. Oliebollen aten we bijna nooit, P hoogstens eentje, gewoon op straat naast de kraam, als ze nog lekker warm zijn. En haring, best lekker hoor, maar kenners zijn we niet en er een aantal kilometers voor omrijden, dat al helemaal niet. Gewoon lekker bij de viswinkel in de buurt dus.
En gek genoeg werkt het hier soms anders. Ik was de afgelopen week weer enkele dagen in de Mooie Grote Stad en ik had gelezen over de verkiezing van de beste házi krémes. Voor de niet H kenners, een házi krémes, kun je een beetje vergelijken met een tompouce, bladerdeeg en gele creme ertussen, maar toch is de krémes anders. Luchtiger, dunner bladerdeeg en zeker geen roze laag er bovenop.
Hier in de buurt is er maar één die door de keuring komt, de anderen zijn te cremerig, te zwaar en te groot.
In de Mooie Grote Stad komt het al dichter in de buurt en tot dusverre stond de krémes van Auguszt voor mij op nummer 1. De verkiezing noemde Auguszt ook, een goede 2e, verder Gerbeaud waar ik eigenlijk nooit meer kom, te duur, Ruszwurm, Daubner, vind ik niet zo gezellig en een nieuwe ster aan het firmament, Márodi. Márodi ligt zeer gunstig, trams 4,6 komen er vlak langs, het begin punt van tram 2 ligt er tegenover. Kortom op het Jászai Mari tér.
Vol verwachting ernaartoe. De eerste morgen, 5 uur opgestaan, niet ontbeten en na de trein, het inchecken in het hotel om kwart over 10 paraat. Ik vertelde wat ik had gelezen en vol trots werden de krémes me gewezen. Ik kan niet anders zeggen, Márodi is een aanwinst. Niet alleen vanwege de krémes, want goed was hij, ook al weet ik niet zeker of ik die van Auguszt niet toch beter vind......, maar ook vanwege de plek, het sfeertje, het ontzettend aardige personeel, altijd gezellige drukte en niet de idiote gewoonte van veel cukraszda's om vanaf oktober het ijs uit het assortiment te gooien.
En niet duur, zeker niet duur.
In die paar dagen doe je zo'n krémes natuurlijk maar 1 keer. Een andere dag, ik had wel zin in iets bij de koffie, maar dan iets kleins. Ik zag een koekje, Moskauer heette hij en hij zag er uit als een soort kletskop, waarvan de gaatjes met chocolade waren opgevuld. Ik vroeg om een espresso met een Moskauer. De mevrouw die me hielp, keek ongelovig, ik herhaalde mijn bestelling en ze vroeg met grote ogen:" 1 Moskauer maar, zeker? Niet een dekagram????? Ik zei dat ik zeker was en ook de andere diensters kwamen erbij. Eentje? Zeker? En ik knikte.
Even later kwam mijn espresso. Op een klein schoteltje een mooi wit servetje en daarnaast de Moskauer. Heerlijk was hij, echt heerlijk, maar hoe de H hier een dekagram van willen opkrijgen......

En dan was er nog een andere verkiezing. De beste flodni, een van oorsprong Joods gebakje met maanzaad, appel en noot. Daar ben ik niet meer aan toegekomen. De volgende keer dan maar.

Waar ik nog wel voor ben gegaan is de originele mosselpan in restaurant "Mosselen". Ook vlakbij een halte van tram 4, 6 op de Pannonia utca. Deze gelegenheid komt niet op mijn top 10. Het was aardig, niet ongezellig, niet slecht van smaak, maar ook niet om al te lang over te gaan schrijven. De mosselen die ik ken uit NL en van vriendin M hier uit H zijn smakelijker. Toch was het leuk om er geweest te zijn. Heerlijk van die Mooie Grote Stad is dat er zo veel keuze is, gewoon volgende keer weer wat anders.
Er was natuurlijk nog meer deze week, daarover later.

De fazanten, thuisverwerking, een mooie ervaring.

2011-11-20T16:10:00.000+01:00

Nou, we hebben weer een mooie ervaring achter de rug. We hebben zojuist de 2 fazanten schoongemaakt. De berichten spraken elkaar tegen. Internet zei laten besterven, de jager zei meteen schoonmaken. Vrienden hier in H zeiden besterven, maar ja.....BAMI zeiden meteen schoonmaken en omdat wij de mening van BAMI hoog hebben zitten, gingen wij meteen aan de slag.

Waar internet wel weer heel handig voor was, we keken naar een Engels instructiefilmpje van 9 minuten, dat precies stap voor stap uitlegde wat we moesten doen. Very easy zou het zijn. En eerlijk gezegd, het viel ook reuze mee. Easy was het echt en in ieder geval niet difficult.
Kijk maar mee.

Het geheel begint bij de vleugels. Je buigt de vleugel en legt hem plat en met het mes op de vleugel is hij er zo af.

Na de vleugels is de staart aan de beurt. Je kunt de veren er heel makkelijk uittrekken.

Eén van de lastige klusjes is het klusje van de pootjes. Bij het gewrichtje, het knietje, snij je de huid rondom een beetje in. Daarna kun je aan het pootje trekken en is het de bedoeling dat je de pezen in het bovenbeen ook mee trekt. Dit lukte niet elke keer even goed, maar met een tang bij de hand zijn alle pezen er uit.

Dan volgt de kop. Even voelen waar de krop zit, en zo dicht mogelijk bij het lichaam afsnijden.

Gelukkig hadden we 2 fazanten want we wilden dit allebei doen en zo hadden we er gelukkig ieder één.

Het ontvellen ging redelijk makkelijk. Een sneetje in de huid, 2 vingers er in en het verenpak uittrekken als een oude jas, zoals het filmpje zo mooi zei.

Fazant 2 ging al weer wat makkelijker dan 1, het leert erg snel dus. Helaas hebben we van de mooiste stap geen foto. Het wegnemen van alle ingewanden. Je maakt een snee van een paar cm, je steekt wijs- en middelvinger zo ver mogelijk in het dier en je schraapt als het ware alles in 1 x mee. Ging makkelijker dan gedacht. Omdat we met open monden en met vieze handen stonden te werken dan wel te kijken, zijn er geen foto's.

CFD vonden het reuze interessant, hoopten van harte dat we wat zouden laten vallen en keken belangstellend toe.

Let op Coco naast me!

En nu liggen de schoongemaakte fazanten netjes in plastic in de diepvries. Lekker voor later. En wat vooral leuk was, was deze nieuwe ervaring. Fazanten schoonmaken kunnen we bijschrijven op onze lijst van ervaringen....

Hongaarse dorpstradities

2011-11-20T10:44:00.000+01:00

Dit blog wordt een beeldverslag van een enerverende dag gisteren.
Zoals bekend werd gisteren het kalf van onze overburen geslacht, dus eerst wat foto's daarvan. De plaats van handeling het erf van András, zijn moeder en zus en uiteraard diverse hondjes, katjes en de kalveren die nog niet aan slacht of verkoop toe zijn.

Het kalf wordt met een tractor omhoog getakeld en opgehangen aan de pootjes. Wat je hier ziet liggen zijn de darmen, de kop en de achterpoten. En natuurlijk het bloedspoor.

Eigenaar András met de kop. Uiteraard wordt de kop later nog ontleed en verder verwerkt. Helaas zijn we er nog niet achter wat er deze keer met de diverse onderdelen gebeurt. We vermoeden dat er Hurka van gemaakt wordt, dat is hier gebruikelijk, een worst met allerlei kopvlees en toevoegingen. Wij zijn er niet zo'n liefhebber van.

De hoefjes. Deze hoefjes zijn later met het darmenpakket en ander restafval met de tractor naar het land gebracht voor de vossen en andere belangstellende dieren.

De verwerking van het vlees in de geimproviseerde slagerij. Vlijmscherpe messen en zeer geoefende handen.

En hier de verkoop in de erfwinkel. De moeder en zus van András regelen alles netjes. Elke pakketje krijgt een sticker met de naam van de koper, de naam van het stuk vlees, het gewicht en de prijs. Helaas konden we niet alles meekrijgen wat we besteld hadden. De vraag uit het dorp ging het aanbod ver te boven. Toch zijn we tevreden. In onze diepvries liggen in ieder geval de tong en een stuk lever voor vriendin M, vlees voor gulyás en vóór mij staat de pan soep al te trekken.

Voordat het vlees bij ons in de diepvries terecht kwam, had P het vachtje al opgehaald. Samen met Márton reed hij naar het volgende dorp waar we via via hadden gehoord over de prepareerder Balász. Het vachtje werd uitgespreid, bekeken en gekeurd. Er werd gevraagd of we het wilden verkopen, maar dit vachtje zal in Nagyvejke blijven. Zoals we er nu over denken komt het vachtje voor de houtkachel te liggen. Warm en gezellig.

Hier de vacht, helemaal uitgespreid, best een groot gevaarte!

De baden waarin de vachten worden gereinigd en geimpregneerd.

Hier hangen de vachtjes te drogen. Er hing van alles, schapen, wilde zwijnen en nu dus een kalf. P heeft een aanbetaling gedaan en tegen Kerstmis is het vachtje klaar en mogen we hem ophalen om bij ons verder te "leven".

Maar, de dag was nog lang niet voorbij. Op de terugweg naar het dorp zag P een groep jagers, aan het eind van ons dorp, bij het voetbalveld, naast de imker. Hij reed er naar toe en werd vervolgens opgenomen in een uitgebreide jacht traditie.

Helemaal op de achtergrond zie je de kerktoren, links daarvoor vaag ons huis. Deze plaats was gekozen om de jacht ceremonie te houden. Al het geschoten wild werd hier verzameld en mooi neergelegd. Een krans van bladeren werd er om heen gedrapeerd en een vuurtje gestookt naast de buit.

Het doel van deze jacht waren de fazanten. Hier zie je er al enkele liggen. Natuurlijk werd er meer "meegepakt". Hieronder een foto van een prachtig diertje. Een soort jakhals. Net een hondje was het en natuurlijk vonden wij dat weer erg. Het schijnt een grote jager te zijn, zonder natuurlijke vijanden, afkomstig van de landen ten zuidoosten van ons. P en ik hebben nog steeds onze reserves, zo'n mooi diertje.

De trots van de dag was hij en diverse jagers gingen er mee op de foto. De jager die hem echt geschoten had werd later geëerd.

De complete buit.

De fazanten, 2 Vlaamse gaaien en het mooie jakhalsje in het midden.

Het eren van de jagers ging volgens een bepaalde ceremonie. Er werd een stok schoongemaakt en in de stok werd de naam van de jager gekerft. De jager moest bij zijn buit gaan zitten en er daarna overheen buigen. Met de stok kreeg de jager dan een klapje onder begeleiding van een speech. Daarna werd de stok aan de jager overhandigd als extra trofee.

En natuurlijk waren er honden bij, brave, goed luisterende en opgeleide jachthonden. Oortjes gespitst, moe van de jacht en voldaan rustend.

De jagers vonden het leuk dat P foto's maakte. Inmiddels zijn er foto's heen en weer gemaild en hebben wij van een aantal het mail adres. Het leek een gezellige boel. Zo gezellig dat we bijna zouden overwegen om een keer mee te gaan. Als ik nou maar zeker wist dat er alleen fazanten zouden sneuvelen en niet zo'n hondachtig diertje.....

En nog was het feest niet voorbij. Van 2 verschillende jagers kreeg P een fazant mee naar huis. Sinds gisteren hebben we filmpjes gekeken op internet, instructiefimpjes over het plukken en schoonmaken van fazanten. Hele fora houden zich er op internet mee bezig. Nu hangen ze samen in de présház aan hun pootjes te besterven, wachtend op onze behandeling. Waarschijnlijk eten wij ze met Kerst, zittend bij de houtkachel, op ons mooie zwarte kalveren vachtje.

En dit allemaal in ons dorp. Soms lijkt er niks te doen, kun je een kanon afschieten en zijn alle luiken dicht. Maar soms zit er een dag als een parel tussen, eeuwenoude tradities, op loopafstand waar we getuige van zijn.

Slacht voor gevorderden

2011-11-18T17:21:00.000+01:00

Morgen wordt er bij onze overburen weer een groot kalf geslacht. De vorige keer hoorden we het de avond van te voren, nu zitten we in het circuit en weten we het al even. We hebben weer vlees besteld, voor de gulyás, deze keer ook lever, de tong voor vriendin M evenals schenkel en schouder. En wat ook wel heel apart is deze keer, we mogen het huidje hebben. P vroeg de vorige keer wat ze ermee deden en toen bleek dat er eigenlijk niks mee gebeurde, alhoewel niks, de huid zou naar de vossen gaan.
Morgen krijgen wij het huidje en inmiddels weten we een "prepareerder" te zitten in een dorp verderop, die het huidje voor ons zal behandelen zoals het hoort, zodat CFD of wijzelf heerlijk voor de kachel op het mooie vachtje kunnen liggen.

Het klinkt wel stoer allemaal. P heeft al diverse varkensslachten meegemaakt, kippenslachten, maar dit beestje is moeilijker. Dit beestje hebben we gezien in leven, met glanzende oogjes, nieuwsgierig kopje en zwiepende staart.
Rationeel weten we wel hoe het zit. Dit dier had een goed leven, hier aan de overkant. Dit dier hoeft niet op transport en zal op eigen erf overlijden. En toch....we hoeven daar niet bij te zijn. Dit is een slacht voor gevorderden en wij hebben nog even tijd nodig voordat we zonder blikken of blozen bij ons eigen toekomstig bordje lekker vlees kunnen zijn.
Het slaat nergens op want over het lapje dat we bij de slager halen kunnen we alleen maar gissen en waarschijnlijk zal de wetenschap hierover ons alleen nog maar meer overtuigen van het kalf aan de overkant.

Wordt vervolgd, geniet nog maar van het zwarte beestje, rechts op de foto, aan zijn laatste avondmaal.

Het mannenuitje

2011-11-16T15:13:00.000+01:00

In tegenstelling tot andere jaren hadden wij minder fruitpulp voor de Palinka. Echter, samen met Márton en Manfred werd het toch weer een aanhanger vol. Plaats van opladen was het erf van Márton en Maria, flink tillen, met behulp van een loopplank rollen en uiteraard goed vastsjorren.

Het Palinka stoken is een soort mannenuitje. De vrouwen mogen wel mee, als ze zouden willen, maar het wordt geenszins aangemoedigd, liever nog voorzichtig een beetje afgeraden. Vrouwen doen ook veel dingen liever alleen, dus Maria en ik begrijpen het. Maria is nog wel zo verzorgend dat ze de mannen broodjes met salami meegeeft, voor tijdens het lange wachten, het doornemen van alle roddels, het kijken naar voorbijgangers en het herhalen van deze stappen.

Het stookproces is uiteraard hetzelfde, maar blijft altijd prachtig om te zien. Hoe je van viezige smotsige zooi zo'n helder en flitsend drankje krijgt, het blijft een klein wonder.

Als de mannen terugzijn, zijn ze voldaan. Goed gesproken, lekker die broodjes van Maria, natuurlijk hier en daar wat drupjes Palinka die "van de wagen vielen" en een mooi koffie apparaat, zo maar voor gebruik. En dit alles in het mooiste weer dat je je kunt wensen. Zonnig en koud, precies goed om het binnenwerk op te warmen met Palinka.

Het erf van Márton en Maria is ook weer aflaadstation en trots wordt een glaasje ter keuring aangeboden. Eigenlijk moet je het even laten staan, de smaak echt laten intrekken. Gelukkig hebben we nog oude Palinka voldoende om eventuele winterkou te verdrijven.

Keuze uit inmiddels 5 jaargangen!

Ganzendiner

2011-11-15T13:58:00.001+01:00

Ik had het al gemeld, ter ere van Márton nap, Sint Maarten, genoten wij van een speciaal Márton nap diner, een ganzendiner dus. In de regionale krantjes die we zo goed en zo kwaad lezen stonden meer restaurants met aanbiedingen van ganzendiners. Blijkbaar is de samenstelling van deze menu's een traditie want de één was bijna identiek aan de ander. Slechts het voorgerecht was wisselend.

In ons geval was het voorgerecht gevulde ganzennek met groente en fruit. Dit bleek in de praktijk een soort ganzenterrine te zijn met sla en peer. Erg smakelijk. Daarna een ganzensoep met huisgemaakte pasta/deegwaar en zoals altijd werd deze supergastvrij opgediend in een soepterrine die qua hoeveelheid minimaal voor een gezin zou kunnen zijn.

Sowieso was het een avond van hoeveelheden en we moesten snel capituleren, het hoofdgerecht van ganzenpoot, borst, rijst met gans, aardappel met ui en rode kool met appel was al van aanzienlijke omvang én zwaarte en toen kwam het dessert van chocotaart met maanzaad nog. Even 2 hapjes om te proeven en toen lieten wij de taart voor wat hij was.....

Het restaurant was zeer goed gevuld, 85 gasten, veelal van buitenaf met een sleutel van hun kamer op tafel, zeer praktisch want de karaffen met nieuwe oogst rosé werden af en aan gebracht. Voor de gelegenheid was er deze keer zelfs muziek, een bandje met drum, saxofoon en synthesizer. Wij zaten wat dichtbij......

De volgende traditie is natuurlijk Mikulas, wel van andere aard dan in NL, maar de speculaas zit in de trommel, CFD vonden vanmorgen een kauwbot in hun "schoen" en wij verbazen ons nog steeds over het on-novemberachtige weer! Ik kom net uit de tuin, waar we zonder jas en in de zon een broodje aten.

In ieder geval hebben we al gans gegeten, volgens de traditie zal dit ons het komende jaar goed van pas komen.

James Herriot

2011-11-14T07:53:00.000+01:00

Dit wordt vooral een fotoblog, plaatjes van een zonovergoten weekend, koud, maar zonnig en daarom nog steeds heel lekker buiten. We kleden ons er op, op kou, op rommel uit de tuin, op hondjes en onze truien en broeken zijn minstens 15, maar dat is het gemak van hier, alles voldoet nog uitstekend.
Toch, af en toe komt er iets nieuws, voor de lol, niet omdat het nou écht nodig was.....
Het is hier James Herriot land. Heuvelachtig, zeer platteland, boerderijen, dieren, geen rijkdom en karakteristieke mensen. En daar hoort een petje bij. Een James Herriot petje.

Er gebeurde meer dit weekend. De Palinka is gestookt en staat nu nog netjes in de rust in afwachting van de Proef. We waren op het Ganzendiner ter ere van Sint Maarten. Daarover later meer. Nu eerst de foto's van huis, tuin en onze CFD in de herfstzon. Half november inmiddels!

Hard en lieflijk

2011-11-11T09:24:00.000+01:00

Het platteland, schijnbaar zo lieflijk, zeker nu. De morgens zijn nevelig maar tot nu toe weet de zon er toch altijd doorheen te piepen en het dorp te beschijnen. Mooie kleuren, veel licht door de gevallen bladeren, veel uitzicht ook. P was aan de andere kant van ons dorp, daar waar het zo mooi kijkt op de kerk en onze pastorie er schuin voor. De kerk spreekt voor zich, links ervan het rode dak met de 2 schoorstenen ons huis en het rode dak er voor onze schuur.

We hebben al veel blad geharkt maar de berken moeten nog en we zijn dus nog wel even bezig met harken. De oleanders staan nog buiten maar vanmorgen waren de velden wit en daarom gaan ze waarschijnlijk vandaag of morgen met vereende krachten naar binnen.
Bij het hek een Palinka vat, morgen naar de stoker voor de nieuwe voorraad.

Naast de ingeslapen lieflijkheid speelt zich wat anders af, normaal voor het platteland, niet alleen hier maar ook in NL, maar voor ons blijvend moeilijk om aan te wennen. Ik zag weer een schimmetje op de weg naar ons dorp, schielijk in een greppel kruipend. In een onderdeel van een seconde overlegde ik met mezelf, doorrijden of stoppen en ik deed het laatste. Ik riep zachtjes en liep voorzichtig, een tijgerend zwart hondje kwam naar me toe, bang, bange bruine oogjes. Ik legde brokjes neer en gaf een paar aaitjes, het hondje kroop weer langzaam weg.
Met een hart zo zwaar als 10 harten reed ik weg. En velen zullen zeggen, flauw hoor, neem toch mee. Maar, we hebben er drie, meenemen en proberen een baas te zoeken werkt bij ons niet. Wij weten niet wat de toekomst gaat brengen en hondjes neem je voor altijd, tot ze zelf niet meer kunnen. En het asiel hier houdt ze 2 weken en dan is het over.....kortom machteloosheid van alle kanten.

En dan dat mooie molletje. P zag het bij M en M. Gebracht door hun kat. Het leefde nog en P zag zijn handjes en voetjes, het snuitje en de donkere kraaltjes. P had een mooi plan, wilde het molletjes in de kom van zijn handen naar de akker aan de overkant dragen, best ver weg, en hem daar loslaten.....maar zo snel als de duivel was er al een hark en werd het molletje om zeep geholpen. Wat een onzin, de moestuinen zijn leeg, de bloemen uitgebloeid, zo'n mooi diertje. Maar wie zijn wij om het altijd beter te weten......het kost veel moeite maar proberen niet te veroordelen. In onze tuin lopen ze in ieder geval geen gevaar en ook CFD laten ze met rust.

En zelf zijn we misschien net zo, dan niet tegen molletjes maar wel tegen muizen. Tegen muizen binnen wel te verstaan. We hebben standaard 2 vallen op scherp staan, 1 in de spajs en 1 achter een plint in de keuken. De muizenfamilie geeft nog niet op, elke keer delft een nieuw lid van de familie het onderspit. Begonnen we met de oude vaders en opa's, inmiddels zijn we aangekomen bij de kleine neefjes en nichtjes en hopelijk is ook dat snel voorbij. Je kunt ze niet hebben, binnen, muizen, de rommel die ze achterlaten en blijvend op zoek naar wat lekkers, ook al staat onze voorraad inmiddels allemaal in kratten met deksel. Maar "stadsen" die we blijkbaar nog steeds te veel zijn, we vinden ook dat weer zielig, het blijft een mooi diertje en het blijft doodmaken......

En in het bezit van de nodige zelfkennis weten we ook dat we halfslachtig zijn....we eten vlees en we eten vis en omdat het nu Sint Maarten is zullen we ook gans gaan eten omdat het een leuke traditie is. En als je je houdt aan deze traditie zal het je aan niets ontbreken volgend jaar.
Wie wil dat nou niet?

Het kan verkeren

2011-11-09T14:20:00.000+01:00

Vandaag is een bijzondere dag, in meerdere opzichten. Het is november, het is de 9e en vanmiddag hebben we buiten in de zon een broodje gegeten! Het landschap is prachtig. Ik reed vanmorgen naar H les en het landschap vertoonde de mooiste herfstkleuren die je maar kunt verzinnen, aan het begin van de rit in een verstilde nevel maar aan het eind, en zeker op de terug weg, in zonovergoten licht.

P heeft net de winterbanden onder de auto gezet, niet dat er iets duidt op winter, maar je kunt maar beter voorbereid zijn. Bovendien, in de zon is het beter banden binden dan in bewolking op zompige bodem. Ik mocht mijn gewicht in de strijd gooien om op de krik de moeren los te krijgen en dat lukte. Waar chocolade toch niet allemaal goed voor is....

De H les was leuk. Ik was wel een beetje trots op mezelf. Ik moest een tekst voorbereiden, als vervolg op het onderwerp familie en bevolking en deze tekst ging over het dalend inwoneraantal in H, en daarmee natuurlijk het dalend geboortecijfer. Het was een zeer moeilijke tekst was mij verteld, eigenlijk boven mijn niveau, en ik was dus gelukkig dat ik alles begreep. Uiteraard komt dat mede omdat de problematiek hier in H een beetje lijkt op die in NL. Vrouwen studeren langer dan vroeger, trouwen niet meer automatisch en als ze al trouwen willen ze niet automatisch kinderen, of stellen ze kinderen krijgen lang uit. En als er dan kinderen komen krijgt de H vrouw er gemiddeld 1,28 terwijl voor het stabiel houden van de bevolking er 2,10 nodig zouden zijn, laat staan voor een groei.

Wat wel weer anders was in de tekst dan in NL, was dat er in H een duidelijk keerpunt wordt genoemd, namelijk het jaar van de Wende, waar in het H uiteraard weer een mooi eigen woord voor bestaat. Rendszerváltas, letterlijk verandering van structuur.
In het stuk wordt ook het onderwerp immigratie aangeroerd dat in West Europa mede helpt bij de bevolkingsaanwas en een hoger geboortecijfer. Een deskundige oppert dat dit in H misschien ook een oplossing zou kunnen zijn.
Iets in mij zegt dat de huidige H wind die er waait, daar niet voor zal kiezen.....

Afgezien van bevolkingspolitiek is het al aardig om H familie termen te horen. Wat te denken van het woord nukleáris család tegenover nagycsalád? Család betekent familie/gezin en nagy betekent groot. Als je in een nucleaire familie woont, woon je alleen met je vader en moeder en de kinderen dus(1 atomig?) bij een nagy család wonen in ieder geval ook de grootouders erbij, en misschien nog wel meer leden van de familie. En omdat men hier vroeger heel vroeg aan kinderen begon is er uiteraard ook een woord voor over-over-grootmoeder.
En dan een woord voor ouwe vrijster en gelukkig ook een woord voor "ouwe vrijer", zo'n mannelijk equivalent ken ik in het NL-s eigenlijk niet.
Ik vroeg naar woorden als homohuwelijk, LAT relatie, hokken, maar daar lijken geen gebruikelijke H termen voor te zijn, tenminste hier in de provincie dan.

Vandaag is het precies 23 jaar geleden dat P en ik "verkering" kregen, het was toen zeker niet zo'n mooie warme dag als vandaag. In de vensterbank staat een amaryllis, nog in knop, maar veelbelovend.

Avond uit

2011-11-06T09:32:00.000+01:00

Gisteravond beleefden we een mooie avond uit.
Vriend S had via via een uitnodiging ontvangen en vriendelijk verder geleid voor een rondleiding in het nieuwe muziektheater/conferentiecentrum van Pécs, het Kodály Központ. En niet alleen een rondleiding, daarna nog een concert, 1e rang voor half geld......doet het altijd goed bij Nederlanders.
Tegen half 7 verzamelden we ons, een groepje van 24 en de rondleiding startte. Een mooi gebouw, kan niet anders zeggen. Sowieso als je er langs rijdt, ziet het er al mooi uit. Modern, dat wel, en qua sfeer kan ik het színház in de Király utca moeilijk uit mijn hoofd zetten, maar hoe dan ook, echt een mooi gebouw. Tijdens de rondleiding hoorden we meer details. Over dat het gebouw in een slakkenhuisvorm is gebouwd, waarbij de concertzaal in het huis is gesitueerd om lawaai van buitenaf te voorkomen. Over de prachtige zaal die helemaal is bekleed met een soort hout, een term die zelfs de écht goede Hongaars sprekenden niet konden vertalen.

Mooie conferentiezalen ook, voorzien van alle mogelijke techniek en allen multifunctioneel door schuivende panelen, onverwachte spiegelwanden en fraaie belichting.
Het werd vol. In de zaal waar meer dan 900 mensen plaats kunnen vinden, bleef voor zover ik het kon zien, geen stoel onbezet. Gemengd publiek, altijd leuk. Niet alleen een grijze golf, alle leeftijden en in ieder geval échte liefhebbers. Het valt me altijd op dat de stadse Hongaar heel anders met cultuur wordt grootgebracht dan we kennen in NL. Trots op eigen dichters, eigen theaters, eigen componisten, maar ook grote belangstelling voor cultuur buiten eigen grens, kortom meer met de paplepel ingegoten dan ik ken en ook dan hier op het platteland.

Eerste rang zaten we dus en dat betekende dat ik de vingerkootjes van de cellisten kon zien, de baardharen van de bassisten, de gepoetste schoenen van de violiste. Dat ik kon zien hoe de snaren werden beroerd en hoe goed de musici letten op de dirigent. Voor het totaaloverzicht op het podium zou je weer wat meer naar achteren moeten zitten, maar voor nu was dit leuk!

De dirigent was al een ballet op zichzelf, ik kon mijn ogen niet van hem af houden, zijn handen, zijn expressie en zijn tomeloze inzet. Kobayashi Ken-Ichiro heet hij, inmiddels 71, maar met de energie van een tiener.

Er werden twee stukken gespeeld. De eerste was de vuurvogel suite van Stravinsky. Voor ons was het een kennismaking met dit stuk, en die beviel heel goed, zeker om nog eens naar te luisteren.

Het 2e stuk was de symfonie Eroica van Beethoven. Daar waren we wisselend over, sommige stukken mooi, sommigen konden de aandacht niet echt vasthouden.

Al met al was het een leuke avond, bekenden ontmoet, ook een paar dat we jaren niet hadden gezien en waarmee het gezellig bijkletsen was.

Dit muziektheater ligt voor ons aan de goede kant van Pécs en snel zaten we weer op de 6 richting huis. Nog in stadse sferen wilden we onderweg nog een shoarma'tje eten, het was kwart over tien en we hadden nog niet gegeten. Dom natuurlijk.....de stad houdt op bij de stoplichten en daarna is het slechts donker en zárva.(dicht)

Feestje

2011-11-05T11:34:00.000+01:00

Gisteren was ik jarig. Geen speciaal jaar, gelukkig, maar toch altijd een feestje. Het was een mooie dag om jarig te zijn en in ieder geval sinds heel lang weer eens een verjaardag met zon, uitbundige zon, bijna de hele dag.
Het feestje begon 's morgens al met de leuke en attente post die er al tijdig was en die netjes door P was achtergehouden. En uiteraard de mailtjes die binnenliepen. Bij het ontbijt de cadeaux, achtergelaten door mijn moeder en zus en natuurlijk van PCFD. Van CFD kreeg ik nieuwe warme sloffen voor de winter, want op een keer zal dit mooie weer toch zijn einde vinden....de oude zaten inmiddels vol gaten, waren ook made in Kina en zijn inmiddels ritueel verbrand. Van P kwamen er 2 mooie siliconen bakvormen, voor appeltaart en voor tulband, ook prima met de winter in aantocht. En omdat ik best graag alcohol lust, bij tijden, en als de auto stil staat, een fles lekkere Unicum Next.

We liepen over de markt in Bonyhad, al veel kool, kool en kool en allerlei soorten wortels zij aan zij met de ingemaakte kool met diverse kruiden in grote witte emmers. Aan het begin van het seizoen vinden we het toch altijd weer leuk om te zien. Ook al missen we de varieteit uit NL, het echte leven met de seizoenen heeft toch ook zijn charme....
Bij Anna dronken we koffie met een gebakje erbij en na een bezoek aan de dierenapotheek reden we naar huis.
's Avonds werd ik verwend door een groots diner bij Enoteca Corso in Pécs. En verwend door P die deze keer zou rijden. We besloten all the way te gaan en dat betekent in dit geval een 5 gangen diner, van elk hoofdstukje een onderdeel. Met voor mij dus 5 glazen heerlijke bijpassende wijn en om te beginnen een glas peszgö.
We hadden geen fototoestel bij ons, stom genoeg, maar de telefoon van P kan het een beetje. Hieronder dus een impressie van de pompoensoep met geconfijte knoflook, een steak tartare(geweldig!), een pompoenrisotto met garnalen en rauwe uitjes, een stukje eendenborst met eendenlever en een "palacsinta" met chocolade en banaanijs.
Het was een heerlijke dag waar ik nog wel even van na kan genieten. En ook vandaag schijnt de zon dus ik ga snel naar buiten!

Naar de achterburen

2011-11-02T08:19:00.000+01:00

Het was nog geen 5 uur en toch was het al donker genoeg om naar de graven te gaan. Allereerst naar Max, in onze eigen tuin. Onze allerliefste Max, die we er nog zo graag bij hadden gehad. We zetten lampjes bij hem neer en we dronken een Palinka, uiteraard na een proost op Max.

Daarna liepen we naar boven, naar het grote kerkhof naast de kerk en achter onze boventuin. De lampjes schenen ons tegemoet en tussen alle lampjes liepen de schimmen, de families, met nog meer lampjes en nog meer plantjes en bloemen. Gelukkig hebben wij nog geen echte dierbaren die hier hun plaatsje hebben en daarom liepen wij een beetje voorzichtig en probeerden niet op te vallen. Foto's zonder flits en zonder statief en daarom natuurlijk niet goed.....maar voor de sfeer zijn ze wel voldoende.
Gisteravond laat liet ik CFD nog even naar buiten. De lampjes bij Max knipoogden naar me.

Weer en familie

2011-11-01T08:51:00.000+01:00

Uiteraard gaat de Hongaarse les gewoon door. Mijn lerares heeft het talent om af te wisselen tussen leuk en saai en daarom is het saaie toch weer leuk. Ze is bevlogen en draait geen lesjes af, ze maakt ze speciaal voor haar leerlingen en dus voor mij. De vorige keren had ze een les over honden in elkaar gezet, dat scoorde natuurlijk als een tierelier en nu hebben we het over het weer. Aangezien het hier in de buurt altijd gaat over het weer, is dat een praktisch onderwerp. Tot nu toe bleef de kennis beperkt tot warm en koud, regen en mooi of geen mooi weer maar nu zit er wat meer achter het weer. Wind, bewolking, neerslag, vriespunt, temperatuur, handige algemene begrippen en een Hongaarse weersite die ik snap.
Morgen gaan we verder met familie. Dat onderwerp heb ik al eens gehad, maar toch is het helaas weer wat weggezakt, vooral als het gaat om nichten, neven, schoonzuster of zwager en daar de kleinkinderen van. Ik heb wat foto's op een stickie bij me en daarmee gaan we aan de slag. Uiteraard gaat het niet zo zeer om de familie zelf, het gaat vooral om de bezitsconstructies. In het Nederlands is het simpel, je gebruikt het woord "van" en je bent klaar. En natuurlijk mijn, zijn, haar etc. In het Hongaars heb je ook duidelijke uitgangen die aangeven van wie de zuster is en van wie de kleinkinderen van de zus van de moeder......

Over familie gesproken. De afgelopen dagen is het een drukte van belang op het kerkhof achter ons. Het is weer begin november en de graven worden mooi gemaakt met plantjes, bloemen en lichtjes, vooral veel lichtjes. De supermarkten liggen er al weken vol mee. Uit Kina komen de meeste lampjes, ze kosten bijna niks en zijn zelfs al in Led verkrijgbaar. Per graf staan er minstens 5, maar veel meer loopt het tegen de 10 of nog meer. Wij doen een beetje mee in onze tuin en hebben lampjes gekocht voor onze oude hond Max.
Vanavond, of liever gezegd tegen 5 uur, als het hier al donker is, zullen we even naar boven lopen om de sfeer die ongetwijfeld prachtig zal zijn, op te snuiven en mee te maken.

Haan

2011-10-30T11:02:00.000+01:00

Gisteren ging de haan van Maria in de pan.
Zorgvuldig gevuld met limoen en verse kruiden zoals salie en rozemarijn verdween de haan in de pan. En even zorgvuldig ging P steeds kijken, niet te bruin, niet te bleek, te hard, te zacht.....
En aan het begin van de avond was het moment daar. Mes in de haan en smullen. De borsstukken vonden we heerlijk, precies goed met de smaak van de limoen op de achtergrond. Op de poten moeten we nog oefenen. En nu staat er een pan met botten klaar voor een prima soepje.
En trouwens, het levertje was zalig!
Mochten we ooit weer elders wonen, waar het vlees niet van de buren komt maar kilometers lang wordt getransporteerd.......dan hopen we dat er op z'n minst biologische slagers in de buurt zijn.

Vreemde modder

2011-10-29T12:45:00.000+02:00

De eerste klus die wij uitvoerden nadat we ons huis hadden gekocht was het plaatsen van een hek. We waren toen nog alleen de vakanties hier maar het hek gaf ons tenminste de zekerheid dat onze hondjes veilig los konden lopen, zich niet zouden vergissen in mijn en dijn en niet onder een auto zouden lopen.
Het hek heeft zich de afgelopen jaren bewezen. Toen Daksi bij ons kwam was er wat aanpassing nodig omdat kleine gaatjes en naadjes genoeg waren om te ontsnappen, maar nu is het al weer een tijd veilig.
Alhoewel?
Flicka wil er weleens uit 's nachts. We weten niet altijd zeker waarom. Ze doet alsof ze nodig moet maar we verdenken haar ervan dat ze gaat keten, dat ze gewoon even naar buiten wil om haar landgoedje te checken en omdat ze meestal binnen 5 minuten terug is, vinden we het lastig maar geen groot probleem.
Een paar nachten geleden was het weer zo ver. We deden de deur voor haar open en wachtten op haar terugkomst. Ze nam haar tijd en we werden ongerust. Na 3 kwartier! kwam ze binnen rennen, haar vachtje onder het leem en haar poten onder de modder. Vreemde modder want onze tuin is vol met gras en struikjes......
Een dag later zag P haar in de buurakker, vrolijk en uitdagend blaffend en weer een dag later stond ze aan de verkeerde kant van de poort te blaffen om binnen gelaten te worden. Als er geen auto's waren en geen jagers en als iedereen hier in het dorp net zo gek op honden zou zijn als wij, zouden we het laten voor wat het is, zouden we Flicka haar uitstapjes van harte gunnen. Maar er zijn auto's, hard rijdende zelfs, er zijn jagers en niet iedereen hier is hondengek, dus er moest iets gebeuren.
We checkten het hek maar konden geen gaatje vinden. We liepen buitenlangs, via het kerkhof achter ons maar ook daar was het dicht.
Ik besloot om de hulp in te roepen van Flicka zelf. Achter het varkensstalletje is een stuk hek waar wijzelf nauwelijks bij kunnen omdat er dichte prikkende struiken staan. Ik liep er naartoe, Flicka op mijn hielen en achter het stalletjes begon ik een klein stukje naar boven te klimmen. Flicka begreep meteen wat de bedoeling was, heel blij dat ik eindelijk mee wilde doen met haar spelletje, stoof ze langs me, door de struikjes en 10 seconden later stond ze in de vreemde modder van onze buurakker, blaffend en kwispelend van lol.

En nu wisten wij wat ons te doen stond. Het gat is weer dicht. Gerepareerd met een oud stuk dak, stevig en afdoende. Flicka is nog een paar keer gaan kijken en heeft deze weg naar de buren opgegeven. De rust is weer teruggekeerd, tot het volgende gat.

Vanmorgen vroeg wilde Flicka naar buiten. Binnen 5 minuten was ze terug, het vachtje schoon en de pootjes slechts vochtig van dauw.

Actie Daksi

2011-10-28T10:33:00.000+02:00

Inmiddels hebben we, op de 11e oktober, het 2- jarig jubileum van Daksi gevierd. De lange lezers weten het nog, ongetwijfeld. Twee jaar geleden, op deze akker, maar in andere omstandigheden. Het was nat, guur en donker. We twijfelden of we zouden wandelen, het was net even droog tussen 2 lange buien. De aarde was zwart van de regen en stak nauwelijks af van de donkere lucht. We zagen wat liggen, het leek een dood dier.....

De rest is geschiedenis. Na een aantal kritieke dagen kwam het leven terug in Daksi, die we voor de zekerheid toen nog niet eens Daksi genoemd hadden. En heel kort dachten we nog dat we voor Daksi een baas zouden zoeken maar als snel was hij gewoon onderdeel van ons gedoetje.

Daksi is een gelukkige hond. Zijn blindheid deert hem nauwelijks en dwingt ons om onze rotzooi op te ruimen en vaste plekken te kiezen. Druk van de vroege morgen tot de late avond en blij met alles waar hij mee kan spelen, tennisballen, oud touw en oude lakens.

's Avonds is hij kapot, trekt zich terug voor de kachel op het schapenvacht, gaat op zijn rugje liggen met de pootjes omhoog en vertrekt naar teckeldromenland.

Hoe oud Daksi is, we weten het niet. De dierenarts kon hem moeilijk schatten. Zijn tandjes zijn afgebroken maar omdat hij vermoedelijk niet uit een zorgzaam verleden komt vertekent dit. Twee jaar geleden kon hij tussen de 4 of 8 jaar zijn, wel een behoorlijke marge. Wij gingen er midden in zitten en dat betekent dat wij de 11e zijn 8e verjaardag hebben gevierd.

Wij zijn blij met elkaar.

We gingen even terug naar de akker en vonden dat een mooi moment. Daksi lijkt er geen herinneringen aan te hebben, gelukkig maar!

Hanenpoot

2011-10-27T16:26:00.000+02:00

De afspraak was vanmorgen om 10 uur. Toen P wegreed was hij er nog niet zeker van of hij de kill zelf zou uitvoeren, maar van de 2 hanen die er aan zouden gaan, was de 2e in ieder geval zeer dichtbij de handen en mind van P. Het lot besliste anders, toen P het erf opliep was de kill al geklaard door Maria en Marton zelf.
De reden is niet helemaal duidelijk. Het verhaal zegt dat ze dit P wilden besparen maar onze gedachten zijn er iets anders over. M en M hebben honderden hanen geslacht en zijn een goed op elkaar ingespeeld team. Bovendien heeft P een wat andere kijk op zo'n kill. Quick and clean, met een bijl de kop er af en klaar. M doet het anders. Met een vlijmscherp mesje snijdt ze de keelslagader door laat de haan leegbloeden terwijl hij stevig wordt vastgehouden.
Ze vermoedde waarschijnlijk weerstand van P en een bijl op de achtergrond in de aanslag en daar heeft ze ook geen ongelijk in.
Natuurlijk nog werk genoeg te doen, heel warm water, het plukken van de haan, rotzooi in kranten.

Wat overbleef, 2 nog warme kale hanen die een mooi leven hebben gehad bij Marton en Maria op het erf, goed beschermd tegen de vos door een net opgehoogde schutting.
Maria houdt niet van treuzelen en ging dus voortvarend verder, haar eigen handen in actie en de ogen gericht op P om aanwijzingen te geven. De kop mag naar de katten maar de voetjes zijn een delicatesse, voor hen en eerlijk gezegd niet voor ons. Het maagje en hartje laten wij ook voorbij gaan maar de levertjes daarentegen kwamen onze kant op.

En nu ligt de haan te wachten op bereiding. Keukenprins Mi leeft via de mail mee en geeft tips en trucs om er het beste van te maken. Met door hem bereide haan hebben wij ervaring, niet te versmaden! De haan van M en M ligt in de diepvries voor een later moment, waarschijnlijk wanneer familie zich aandient om langs te komen, want dat betekent in de praktijk dat Maria een hele dag in de keuken staat. Als het niet langer is....

En wat gebeurt er verder in het kippenhok? De rust zal even terugkeren maar nooit voor lang. De volgende haan loopt zich al weer warm voor het slachtritueel!

Lady Gaga

2011-10-26T14:29:00.000+02:00

Eind september bezochten we een leuk evenement in Pécs. Pécs kent al 150 jaar een levendige en beroemde handschoen industrie. Pécsenaren op straat weten er soms van en soms ook niet en dat komt omdat er niet zo veel ruchtbaarheid aan wordt gegeven, laat staan dat er reclame voor wordt gemaakt of dat er sprake is van een provinciale of zelfs landelijke trots!
Maar toch, er lijkt iets te veranderen, exposities, projecten waar de handschoen centraal staat, zelfs een speciale handschoenenwinkel in het centrum van Pécs en dus recent het festival.
En er is nog een andere reden waarom de Hongaren er niet allemaal vanaf weten. Een zeer groot deel van de handschoenen wordt geexporteerd, met de hand gemaakt voor Gucci of voor Chanel, naar mooie en dure winkelstraten elders in Europa of nog daarbuiten....
En toch maakt Pécs ook prachtige handschoenen die zeer betaalbaar zijn, gewoon te koop voor jou en mij en toch die vleug van exclusiviteit en luxe meedragen.
Soms ben je in de mood voor kopen en die mood had ik de dag van de handschoen. Ik wist zeker dat er wel een mooi paar voor me bij zou zijn en ik sprak mezelf toe dat ik tenslotte slechts 1 paar bezit, van de HEMA, al een jaar of 8, nog goed maar niet meer zo mooi. En naast handschoenen voor wandelen met de honden zijn handschoenen uiteraard ook voor bezoekjes aan De Grote Stad geschikt.

Prachtig weer was het, bepaald geen handschoenenweer maar je kunt maar beter voorbereid zijn op de winterse dagen. Het plein glom van de mensen, parasollen hielden de ergste straling tegen en de terrassen vol. Dames achter naaimachines met mooie lapjes soepel leer waar ik in de verste verten nog geen handschoenen in kon zien. Een naaimachine verder, opeens 4 vingers en een duim zichtbaar. Gepriegel met gaatjes in het leer waar kleurige leren veters doorheen werden geregen.
Om 1630 begon de modeshow, dames van het handbalteam en de brede heren van waterpolo droegen de collectie van zo'n fabriek of 4, ongeveer de helft van de totale Pécser handschoen industrie. Mooi, heel mooi en afwisselend gewoon draagbaar en exclusiever voor een feestje.
Immers, de Pécser handschoen is niet alleen voor de gewone sterveling, zelfs Lady Gaga en Madonna betrekken hun handschoenen uit Pécs!
De winkel is niet groot maar stijlvol, in een donkere muur zijn rondingen uitgespaard die mooi zijn uitgelicht en waarin een handenpaar met handschoenen staat. Gelukkig zijn dit slechts de modellen want in brede lades en in een magazijntje achter ligt meer, veel meer.
Mijn mood was nog steeds mijn mood en ik begon met bruin, erg mooi, toen zwart, ook erg mooi, toen rood, ook mooi......ik paste en paste, en dubte en rekende in mijn hoofd. Ik legde een paar apart, dat was zeker. Twee paar lagen mij nu aan te kijken en ik keek terug......uiteindelijk gingen we dus met 4 paar handschoenen de winkel uit, 1 voor P en 3 voor mij.
Later op de expo kwamen wij vriendin Zs tegen die mijn tasjes zag en vroeg. Omdat ik vond dat ik mezelf wel erg had verwend zei ik kleintjes, drie.....Ze sloeg me op de schouder en ging mij vertellen hoeveel paar zijn ongeveer had en dat je uiteraard voor elk seizoen dan wel gelegenheid andere handschoenen kunt gebruiken. Elkaar bevestigend kletsten we nog even door en genoten van al het moois.
Ze liggen klaar, netjes in hun verpakking in de lade naast mijn shawls. Ik kijk uit naar het moment dat het zover is.

Om het feest van die dag compleet te maken genoten we 's avonds van een heerlijk diner bij Corso.

Voor iedereen die nog iets meer wil zien, hieronder een link van een filmpje over het handschoenenfestival.
150 éves a Pécsi Kesztyű videó

Tijd voor Hollandse appeltaart

2011-10-24T14:26:00.000+02:00

Sinds ik terug ben uit NL miezert het hier. Het begon al ter hoogte van Paks in het busje van Mistral en het duurt voort tot nu. Helaas, de handdoeken niet meer naar buiten en de gedraaide was uit NL ook niet, en bovendien is onze afkeer van wasdrogers bestendig. Voor geen gat te vangen en nu we zonder gasten zijn hangt alles in de Loft.
Miezerweer, dat is tijd voor zuurkool en dat gaat het dus ook worden vandaag, uiteraard met de Friese Slagers Rookworst en de appel uit eigen moestuin.
Met diezelfde heerlijke appels heb ik vanmorgen een Hollandse appeltaart gebakken voor bezoek van morgenmiddag en naast de appels had ik natuurlijk ook de heerlijke eigen walnoten tot mijn beschikking.
De rest van de moestuin loopt nu op zijn eind. We hebben nog paprika's en een paar aubergines maar dat is het dan ook wel. De tijd van kool, kool en kool is hier weer in aantocht, samen met de penen en omdat we daar maar af en toe liefhebber van zijn, zijn we blij met alles wat we in de diepvries en in potten hebben gestopt.
Komende week komt er een geslachte haan naar ons toe die Maria ons heeft beloofd, en P heeft besloten dat hij deze keer bij het kill moment wil zijn en misschien zelfs het kill moment wil uitvoeren...maar op z'n minst wil helpen bij de slacht, het plukken en schoonmaken van de haan.
En ergens in november wordt er aan de overkant weer een kalf geslacht, verser en van dichterbij kun je het niet krijgen. Heerlijk!
Toen ik vorige week in de NL Jumbo was keek ik ook eens bij het vlees. Het zag er mooi uit, echt niks van te zeggen en ik zag een uitgebreid etiket dat ik nog nooit eerder had gezien. In de oude tijd in NL niet en hier in H al helemaal niet. Op het etiket stond waar het dier geboren was, waar het gemest werd en waar het uiteindelijk werd geslacht. Ik vond het mooi, maar tegelijkertijd ook confronterend. Het zou zo mooi zijn als alles in hetzelfde land zou plaatsvinden, zoals ons overbuurkalf het meemaakt. De transporten van levend vee, vreselijk vind ik het, maar ook vanuit onze omgeving vertrekken koeien en schapen naar Oostenrijk en Italie....
Miezertijd, ook weer de tijd dat de muizen het binnen leuker vinden dan buiten, de vallen zijn al weer regelmatig gevuld.
Ook politiek gezien miezert het door. Gisteren was er een grote Demonstratie in Budapest, onder andere tegen de inperking van de persvrijheid, maar natuurlijk tegen veel meer belangrijke dingen die de laatste tijd zo misgaan. Zoals vaak leeft het hier niet in het dorp. De schouders worden opgehaald en het leven kabbelt verder. Budapest lijkt een ander land, heel ver weg.

Voor diegenen die nog wel eens een oud blog bericht zouden willen lezen, in de rechterkolom van dit blog, onder het kopje pagina's, zijn alle berichten vanaf januari 2008 terug te vinden. Helaas zonder de bijbehorende plaatjes maar hopelijk heb ik beeldend genoeg geschreven.......

Twee maanden

2011-10-23T22:28:00.000+02:00

Wat te doen met een blogloze periode van 2 maanden? Alles wat je schrijft is in feite oud nieuws....
En toch zal ik hier en daar schrijven over dat wat was want als er niet meer over geschreven wordt lijkt het alsof het er ook niet was. Uiterlijk zal het Blog wellicht ook nog wijzigen maar geloof me beste Lezers, ook voor de Pastores/Schrijvers is het wennen.

Om te beginnen met nieuws van heel kort geleden. Ik was een weekje in NL voor een gezellige familie mijlpaal. Het weer was schitterend en de week vloog om. Van te voren had ik een wensenlijstje gemaakt. Met wat te doen, wat te zien en wat te eten. Wie ik zou gaan zien was al helder want een week is uiteraard te kort om op "tournee" te gaan. Onze ervaring tot nu toe met tournees is dat ze heel gezellig kunnen zijn maar ook dat ze je altijd laten vertrekken met een gevoel dat je weer mensen hebt teleurgesteld. Omdat je er te kort was, omdat je maar 1 x kwam, omdat wij niet samen kwamen maar P en ik ons opdeelden, omdat je alleen op een doordeweekse avond kon etcetera.....goed bedoeld wordt er aan ons getrokken en de afgelopen week was dus relaxed in het Noorden des Lands in kleine kring.
Ik wilde de zee zien en dat is gelukt. Met een prachtige wind, witte wolken, een onstuimige zee, spelende hondjes en de mogelijkheid om iets van het lijstje Wat te eten in te lossen. Want dat eten dat hoort bij zee is wat we missen, net als de zee zelf. Na wandeling 1 waren er bitterballen, de echte van Dobben en na wandeling 2 de mosselen, de echte hangers uit Zeeland.
Heerlijk gewandeld in een bos waar de bomen niet steeds worden gekapt als ze groot genoeg zijn voor een houtkachel, zo maar koffie drinken op een sfeervol terras in dat bos. Auto's gezien om je vingers bij af te likken....het leek wel alsof er alleen nieuwe auto's reden, hoog op de pootjes, breed op de banden.
Over Dobben gesproken. Mijn eerste avond werd opgeluisterd door een Dobben kroket en met het bord op schoot, benen op de bank begon het bijkletsen wat in feite gewoon doorkletsen is sinds er mail en Skype bestaat.
Het Noorden is mooi en de stadjes ook, ik heb mijn ogen uitgekeken in de winkels. Wat een keuze en wat een leuke etalages. Ik hield me in met kopen, in de wetenschap dat mijn koffer al gevuld zou zijn met de bestelling van P, kaas en rookworst voor de lange herfst en winter hier op het Hongaarse Platteland, die ook net hun intrede hebben gedaan.
En voor het eerst in mijn leven in een Jumbo geweest en ook daar de ene verbazing na de andere. Elk land vertegenwoordigd, de merken, een huismerk en nog een goedkoper huismerk en een snelle rekensom leerde me dat NL voor producten die wij belangrijk vinden meer keuze biedt en veel goedkoper is dan hier. Natuurlijk wisten we dat al, maar hier bij die Jumbo viel het extra op. En uiteraard vis in het assortiment, dus een heerlijke haring mee naar huis.
Ik ben weer thuis, sinds gisteravond en ook dat is heerlijk! Samen met P in de Pastorie met CFD om ons heen. De kachel brandt, CFD liggen op hun kussens en P zal vanavond wokken met zalige sambal en Oosterse kruiden, samen met onze courgettes, paprika's en paksoi uit de moestuin.

In de lucht

2011-10-23T22:25:00.000+02:00

Het leek zo mooi, mijn weblog provider bereidde een grote migratie voor die naar verwachting slechts 48 uur zou duren. Om een heel lang verhaal in te korten.....na twee maanden blogloos, uit de lucht, niet bereikbaar, ben ik zojuist opnieuw begonnen. Misschien op een tijdelijk adres, maar als de migratie definitief mislukt misschien wel langer dan tijdelijk. Mijn archief is zwevende en dat doet zeer maar in ieder geval zal ik vanaf nu weer regelmatig verslag doen.
Hoop op veel lezers en veel reacties!