We hebben weer een raap- en pluk weekend achter de rug. De appels zijn nu goed en kunnen op hun bewaarplank in de spajz, druiven hebben we niet veel, maar lekker zijn ze wel, dus die verdwijnen van de struik meteen in de mond. De tomaten zijn inmiddels over de kop, de kleine cocktailtomaatjes tenminste, de grote doen nog mee.
En de noten natuurlijk, overal noten. 's Nachts worden we al gewaarschuwd als er een noot in de dakgoot valt. Elke dag moet ik een ronde maken want als ik dat verzuim ligt er de volgende dag weer zo veel dat je er moed voor moet verzamelen.
Het klopt ook allemaal wel, noten horen bij de herfst en sinds gisteren lijkt die herfst ingetreden. Regen, een continue stroom van regen, en wind, veel wind en dus veel noten....
De deskundigen hier zeggen dat dit maar 3 dagen duurt en dat dan de zomer weer terug is.....ik zal het zien, over het algemeen zijn de deskundigen deskundig.
Nu het meer binnenshuisweer aan het worden is, vindt er opnieuw een stoelen/kleedjes dans plaats in huis. Voor elk hondje is er een kussen of kleedje en natuurlijk nog extra. Toch, de ervaring leert dat op een bepaald moment net 1 kussen favoriet is van alle drie. Coco is hoofdhond, nog steeds, en hij blijft de eerste keuze houden. Al dan niet morrend en klagend verdwijnen de andere 2 als Coco zijn kussen opeist.
Flicka heeft 1 van de luie fauteuils ingenomen en is daar zeer tevreden mee. Zowel overdag als het regent als 's avonds bij een boek of de tv ligt ze heerlijk in een rolletje op haar plaid. Op 1 van die mooie warme zomerdagen heb ik net gedaan alsof ik een superhuisvrouw ben en heb ik alle plaids die we in de loop der jaren hebben verzameld en nu muf in de présház lagen, gewassen en in de zon laten drogen. Net als in een Engels landhuis ligt er nu een mooie stapel op de boekenkast. Wij zijn wel klaar voor de winter wat dat betreft.
Daksi is de schoothond. 's Morgens bij de laptop en de thee klimt hij via mijn knie op schoot en 's avonds hetzelfde verhaal naast de stoel van Flicka. 's Nachts vindt er een dans plaats tussen D en C, die zo stil is dat wij het niet merken. Elke morgen vind ik C terug op een ander kussen dan waar ik hem achterliet en naar D moet je altijd raden....meestal heeft hij een plekje gevonden dat eigenlijk helemaal niet voor hondjes is bestemd zoals de mooie Hongaarse kussens op de love seat, of de grote bank die we al heel lang hebben maar die nog mooi is omdat we er nooit hondjes op toelieten......
Ik weet wat ik zou moeten zeggen en doen. In de praktijk gaat het anders, ik kijk, ik voel dat mijn gezicht automatisch in de glimlach schiet, ik til D op, knuffel hem en zeg lachend dat het een ondeugend ding is. Goed dat ik geen kinderen heb, die zouden onuitstaanbaar zijn geworden als ik net zo toegeeflijk zou zijn als met CFD.
Binnenkort is het Dierendag en een weekje later is het al 4 jaar geleden dat wij Daksi vonden op de akker, meer dood dan levend. Zo'n mooie reservetijd gun ik hem wel.
Vanmorgen was het vroeg, om 4.30 ging de wekker en bracht ik even later P naar de trein. Op de terugweg stond er hier en daar een auto in de berm, slecht te zien in de schemer en de mist en de auto ruit vol regen. In de berm een man in een lichtgevend hesje, bukkend en rapend. Noten, overal noten.
Als ik dan weer van rapen gaar ben moet ik daar maar aan denken, ik kan het in mijn eigen tuin doen en het is leuk. Voor deze mensen is het waarschijnlijk een soort noodzaak om straks het budget ietsje op te hogen na de verkoop aan mensen die niet willen of kunnen rapen en kraken.
De dag is nog lang, de thee is op, ik zal D van mijn schoot tillen en de emmers gaan pakken, een eerste ronde voor de koffiepauze.
maandag 30 september 2013
zondag 22 september 2013
Platteland, wie wil er uit en wie wil er in?
Nu ik weer een dikke week in de Pastorie ben begint de orde een beetje terug te komen. Het meeste fruit is geraapt, tenminste voor nu, want er hangt nog veel dat gaat vallen. Het gras is gemaaid en de regen van deze week heeft ervoor gezorgd dat het gras weer groeit alsof het lente is en de lichtgroene sprietjes vragen al bijna weer om de motormaaier.......
En de noten, emmer na emmer raap ik. In de garage liggen ze te drogen en na al mijn werk lijkt het alsof ik nog niks heb gedaan, de tuin ligt nog vol en met elke windvlaag valt er minstens weer een appeltaartje. En tot nu toe heb ik nog maar 2 bomen geraapt, de rest ligt nog geduldig te wachten.
Dat het toch echt geen lente is maar herfst merk ik aan de avonden. Al sinds ik hier weer binnen kwam keek ik met een schuin oog naar de houtkachel. Zal ik of zal ik niet. Als ik hem 1x heb aangemaakt ben ik natuurlijk verkocht en mijn luiheid en trui wonnen het van de heerlijke warmte.
Donderdag vond ik het te gek worden, kou is kou en daar heb ik een hekel aan, tenminste kou binnen dan, als je stil zit met een boek of voor de tv. Heerlijk warm was het al snel, CFD keken mij aan of ik dat niet eerder had kunnen doen en gingen heerlijk uitgebreid op hun zijtje liggen en trapten hun dekentjes weg.
Toen wij dit huis lang geleden kochten en het alleen nog maar als vakantiehuis gebruikten was er op een mooie zondag een groot feest in het dorp. Sinds 12 jaar waren er weer kinderen die de Eerste Heilige Communie zouden doen. Drie kinderen zelfs, een meisjestweeling en ons buurjongetje. Als bruidjes en jonkertje kwamen de kinderen langs ons hek op weg naar de kerk, gevolgd door de trotse families en de opgetogen dorpsbewoners.
Inmiddels zijn de meisjes en het jongetje 16, snelle tieners, racend op een crossfiets, gekleed volgens het hippe platteland.
Gisteravond stond de vader van de tweeling bij het hek. Hij vroeg naar P want mannen doen hier liever zaken met mannen en omdat P er niet is was ik gelukkig ook goed.
Hij vertelde wat we in de wandelgangen al hadden gehoord. Het huis staat te koop. In ons dorp is veel, vooral rust en voor kinderen van 16 is dat niet altijd even handig. De scholen zijn ver weg, en de bushaltes naar scholen die nog verder weg zijn ook. De vader en moeder werken in Bonyhad en daarom is de stap gezet om te verhuizen. De vader toonde mij wat foto's en vroeg of ik het huis onder de aandacht wilde brengen van vrienden.
Dit wordt ons vaak gevraagd, meestal met een hoopvolle blik in de ogen dat wij vast wel kunnen regelen dat het huis wegvliegt. En meestal leggen we dan uit dat niet iedere bekende van ons uitkijkt naar een huis in Hongarije, dat niet iedere Nederlander wat geld apart heeft liggen en dat onze bekendenkring natuurlijk altijd kleiner is dan het bereik van een makelaar. En meestal gebeurt er dan verder niks.
En toch ga ik dit huis op mijn blog zetten. Waarom? Ik weet het niet precies. Misschien wel vanwege die historie, die H. Communie van toen, het zien opgroeien van de dames en sowieso omdat het gezin super vriendelijk is en ik ze het allerbeste gun. En het is ook nog een leuk huis met leuke schuur, mooi grondstuk en up to date onderhouden.
Dus, als je zin hebt in een huis op het platteland in een prachtig, veilig, vriendelijk en rustig dorp lees en kijk dan even verder.
Het huis is voor H dorpsbegrippen best ruim, 105 m2 oppervlak met nog 74 m2 extra ruimte in de schuren. Het is supergoed onderhouden en je kunt er zonder verbouwen zo intrekken. Groot grondstuk van 3655 m2 met fruitbomen en landbouwgrond. Prima keuken/eetkamer en badkamer en nog 3 ruime kamers. En vooral niet te vergeten een pershuis met wijnkelder!
En omdat we het net over kachels hadden, ook nog een handige stookketel die zowel op hout als op gas gestookt kan worden met radiatoren in het huis.
En voor diegenen die contact willen houden met de drukte, er is goed Internet.
En dit alles voor de prijs van 9.000.000 HUF, zo ongeveer 30.000 Euro.
Dus bekenden van ons of onbekende lezers, wie wil er een vakantie huis, of zelfs een permanent verblijf of een weekendhuis op 2 uur van Budapest?
En de noten, emmer na emmer raap ik. In de garage liggen ze te drogen en na al mijn werk lijkt het alsof ik nog niks heb gedaan, de tuin ligt nog vol en met elke windvlaag valt er minstens weer een appeltaartje. En tot nu toe heb ik nog maar 2 bomen geraapt, de rest ligt nog geduldig te wachten.
Dat het toch echt geen lente is maar herfst merk ik aan de avonden. Al sinds ik hier weer binnen kwam keek ik met een schuin oog naar de houtkachel. Zal ik of zal ik niet. Als ik hem 1x heb aangemaakt ben ik natuurlijk verkocht en mijn luiheid en trui wonnen het van de heerlijke warmte.
Donderdag vond ik het te gek worden, kou is kou en daar heb ik een hekel aan, tenminste kou binnen dan, als je stil zit met een boek of voor de tv. Heerlijk warm was het al snel, CFD keken mij aan of ik dat niet eerder had kunnen doen en gingen heerlijk uitgebreid op hun zijtje liggen en trapten hun dekentjes weg.
Toen wij dit huis lang geleden kochten en het alleen nog maar als vakantiehuis gebruikten was er op een mooie zondag een groot feest in het dorp. Sinds 12 jaar waren er weer kinderen die de Eerste Heilige Communie zouden doen. Drie kinderen zelfs, een meisjestweeling en ons buurjongetje. Als bruidjes en jonkertje kwamen de kinderen langs ons hek op weg naar de kerk, gevolgd door de trotse families en de opgetogen dorpsbewoners.
Inmiddels zijn de meisjes en het jongetje 16, snelle tieners, racend op een crossfiets, gekleed volgens het hippe platteland.
Gisteravond stond de vader van de tweeling bij het hek. Hij vroeg naar P want mannen doen hier liever zaken met mannen en omdat P er niet is was ik gelukkig ook goed.
Hij vertelde wat we in de wandelgangen al hadden gehoord. Het huis staat te koop. In ons dorp is veel, vooral rust en voor kinderen van 16 is dat niet altijd even handig. De scholen zijn ver weg, en de bushaltes naar scholen die nog verder weg zijn ook. De vader en moeder werken in Bonyhad en daarom is de stap gezet om te verhuizen. De vader toonde mij wat foto's en vroeg of ik het huis onder de aandacht wilde brengen van vrienden.
Dit wordt ons vaak gevraagd, meestal met een hoopvolle blik in de ogen dat wij vast wel kunnen regelen dat het huis wegvliegt. En meestal leggen we dan uit dat niet iedere bekende van ons uitkijkt naar een huis in Hongarije, dat niet iedere Nederlander wat geld apart heeft liggen en dat onze bekendenkring natuurlijk altijd kleiner is dan het bereik van een makelaar. En meestal gebeurt er dan verder niks.
En toch ga ik dit huis op mijn blog zetten. Waarom? Ik weet het niet precies. Misschien wel vanwege die historie, die H. Communie van toen, het zien opgroeien van de dames en sowieso omdat het gezin super vriendelijk is en ik ze het allerbeste gun. En het is ook nog een leuk huis met leuke schuur, mooi grondstuk en up to date onderhouden.
Dus, als je zin hebt in een huis op het platteland in een prachtig, veilig, vriendelijk en rustig dorp lees en kijk dan even verder.
Het huis is voor H dorpsbegrippen best ruim, 105 m2 oppervlak met nog 74 m2 extra ruimte in de schuren. Het is supergoed onderhouden en je kunt er zonder verbouwen zo intrekken. Groot grondstuk van 3655 m2 met fruitbomen en landbouwgrond. Prima keuken/eetkamer en badkamer en nog 3 ruime kamers. En vooral niet te vergeten een pershuis met wijnkelder!
En omdat we het net over kachels hadden, ook nog een handige stookketel die zowel op hout als op gas gestookt kan worden met radiatoren in het huis.
En voor diegenen die contact willen houden met de drukte, er is goed Internet.
En dit alles voor de prijs van 9.000.000 HUF, zo ongeveer 30.000 Euro.
Dus bekenden van ons of onbekende lezers, wie wil er een vakantie huis, of zelfs een permanent verblijf of een weekendhuis op 2 uur van Budapest?
maandag 16 september 2013
Oogkleppen
Deze week liep ik door het buurtje achter het Parlement, zo richting de Magyar Nemzeti Bank. Het plein bij het Parlement is nog steeds een grote bouwput. Met wat fantasie kan ik wel zien hoe het zal worden en ik hoop dat er meer groen zal komen dan ik nu vrees.
Voor de voetgangers zoals ik zijn er wel paadjes gemaakt zodat je in ieder geval fatsoenlijk uit de metro kunt komen. Ook is er een mini paadje afgescheiden, bewaakt door een man in blauw met een lichtgevend hesje. Daar lopen de mannen in pak met mappen onder de arm gewichtig naar hun kamer in het regeringsgebouw.
Ik heb er al vaker gelopen en toch, steeds vallen nieuwe dingen op. In de Honvédutca heb ik blijkbaar met oogkleppen op gelopen.....er staat een geweldig Jugendstil pand en pas nu ben ik er achter dat ik daar naar binnen kan. Een museum van allerlei Jugendstil meubels en accessoires en een prachtig en sfeervol koffie huis erbij.
De dame achter de kassa deed de lichten voor mij aan, ik was de eerste bezoeker die dag. Ze wees mij de toiletten voor indien nodig en vertelde dat ik rustig foto's mocht maken. Dat laatste is wel heel fijn, hoe langer hoe vaker mag het niet of moet je een speciaal foto ticket kopen voor toestemming.
Deze stijl heeft niet mijn eigen voorkeur maar toch stonden er voldoende dingen waarvoor ik zo een bestemming in de Pastorie zou weten. Boven stond nog een tweetal glazen vitrines met sieraden, te koop voor klanten, nieuwe en authentieke en zoals gewoonlijk stond ik daar wat langer bij te genieten.
En uiteraard na al het moois een heerlijke espresso in een leuke, drukke, gezellige omgeving.
Weer buitengekomen stuitte ik op een Maserati met wielklem!
Als ervaringsdeskundige gun ik niemand een wielklem, ook een Maserati met Slowaaks kenteken niet. En toch, in mijn hoofd speelde zich een klein filmpje af. De 2 mannen in het witte gemeente autootje, die langs de parkeerhavens rondrijden op zoek naar overtreders en dan opeens deze buit zien.
Met een plechtig gebaar de wielklem pakken, even ongerust kijken of hij wel zal passen om de mega brede banden en dan als het uiteindelijk is gelukt met een glimlach wegrijden en ongeduldig wachten op het telefoontje dat ze de Maserati en baasje weer kunnen ontzetten.
En nu ben ik weer op het Platteland.
Met wat achterstallig onderhoud, dat gaat zo snel als je even weg bent. Het gras staat hoog maar maaien kan nog niet want eerst moet het fruit worden geraapt voor de Palinka. En daarna de walnoten die al in bosjes vallen en liggen. En dan, als het gras een beetje droog is kan er gemaaid worden. Maar eerst even binnen orde op zaken, spinnen en vliegen all over the place.....
De dag op het platteland heeft langere uren dan in de stad, dus op het gemakje en dan is binnen een paar dagen alles weer in orde.
Voor de voetgangers zoals ik zijn er wel paadjes gemaakt zodat je in ieder geval fatsoenlijk uit de metro kunt komen. Ook is er een mini paadje afgescheiden, bewaakt door een man in blauw met een lichtgevend hesje. Daar lopen de mannen in pak met mappen onder de arm gewichtig naar hun kamer in het regeringsgebouw.
Ik heb er al vaker gelopen en toch, steeds vallen nieuwe dingen op. In de Honvédutca heb ik blijkbaar met oogkleppen op gelopen.....er staat een geweldig Jugendstil pand en pas nu ben ik er achter dat ik daar naar binnen kan. Een museum van allerlei Jugendstil meubels en accessoires en een prachtig en sfeervol koffie huis erbij.
De dame achter de kassa deed de lichten voor mij aan, ik was de eerste bezoeker die dag. Ze wees mij de toiletten voor indien nodig en vertelde dat ik rustig foto's mocht maken. Dat laatste is wel heel fijn, hoe langer hoe vaker mag het niet of moet je een speciaal foto ticket kopen voor toestemming.
Deze stijl heeft niet mijn eigen voorkeur maar toch stonden er voldoende dingen waarvoor ik zo een bestemming in de Pastorie zou weten. Boven stond nog een tweetal glazen vitrines met sieraden, te koop voor klanten, nieuwe en authentieke en zoals gewoonlijk stond ik daar wat langer bij te genieten.
En uiteraard na al het moois een heerlijke espresso in een leuke, drukke, gezellige omgeving.
Weer buitengekomen stuitte ik op een Maserati met wielklem!
Als ervaringsdeskundige gun ik niemand een wielklem, ook een Maserati met Slowaaks kenteken niet. En toch, in mijn hoofd speelde zich een klein filmpje af. De 2 mannen in het witte gemeente autootje, die langs de parkeerhavens rondrijden op zoek naar overtreders en dan opeens deze buit zien.
Met een plechtig gebaar de wielklem pakken, even ongerust kijken of hij wel zal passen om de mega brede banden en dan als het uiteindelijk is gelukt met een glimlach wegrijden en ongeduldig wachten op het telefoontje dat ze de Maserati en baasje weer kunnen ontzetten.
En nu ben ik weer op het Platteland.
Met wat achterstallig onderhoud, dat gaat zo snel als je even weg bent. Het gras staat hoog maar maaien kan nog niet want eerst moet het fruit worden geraapt voor de Palinka. En daarna de walnoten die al in bosjes vallen en liggen. En dan, als het gras een beetje droog is kan er gemaaid worden. Maar eerst even binnen orde op zaken, spinnen en vliegen all over the place.....
De dag op het platteland heeft langere uren dan in de stad, dus op het gemakje en dan is binnen een paar dagen alles weer in orde.
 |
| Van te voren even koffie bij Farger tussen de oleanders |
 |
| Moet je even naartoe als je in de buurt bent |
 |
| Zou goed hier passen |
 |
| Wat leuk, dit servies heb ik ook! |
 |
| Sfeervol richting de toiletten |
 |
| Stijlslaapkamer |
 |
| En nagenieten met weer een espresso |
 |
| De dag begint zuur voor deze eigenaar |
donderdag 12 september 2013
Verjaardag in herinnering
Gisteren was de geboorte dag van mijn Hongaarse oma. Het is mooi dat ik op dit moment in haar geboortestad kon zijn.
Het is spijtig dat ze er niet meer is, maar ondanks dat is ze zeker niet vergeten, in tegendeel, in Hongarije, maar zeker in Budapest is zij springlevend.
Ter ere van haar verjaardag ging ik uitgebreid koffie drinken in de straat van haar geboorte bij Déryné. In haar tijd was er nog geen Déryné, maar in het pand kwam ze zeker, toentertijd was de cukraszda Auguszt er gevestigd, van wiens interieur we nog een foto vonden in één van oma's oude albums.
In tegenstelling tot P kom ik met veel plezier bij Déryné. De meeste ontbijtyuppen waren al weg, slechts wat lange zakelijke ontbijters en vriendinnen die elkaar ontmoetten op dit mooie plekje waren mijn gezelschap. En uiteraard de zaak zelf, waar altijd veel te zien is en te genieten van de aankleding en versiering.
Onlangs is er een test geweest, van Hongaarse sajttorta, kwarktaart, uitgevoerd door een site die uitgebreid over Budapest bericht. Toen ik daar zo zat schoot het mij te binnen. Ik was al van plan om de verjaardag te vieren met wat lekkers en dit gecombineerd nam ik de sajttorta.
De site heeft niet overdreven toen zij de sajttorta van Déryné de lekkerste van de stad heeft genoemd. Ik ken al die andere niet, maar deze was echt heerlijk en ik weet zeker dat oma er ook van had genoten!
Het jury rapport zegt:
Tegenover Déryné zit oma's kerk maar deze kerk is geen pleisterplaats voor toeristen dus waren de deuren dicht, de ochtendmis was immers al lang afgelopen.
Na de koffie liep ik haar straatje nog even wat verder in, bekeek "haar" hoekpand, in de oorlog gebombardeerd, tot op de grond en daarom nu een modern exemplaar.
Via haar postkantoortje liep ik naar de bus en zette mijn dag voort.
Elke dag wandelen we met FD in het park vlakbij ons.(C blijft liever thuis). Ook gisteravond iets na 6 uur waren we er, de eerste keer op dit tijdstip. Dat was een goede keuze, er was een grote verzameling honden met baasjes aan het spelen en kletsen en die van ons konden er goed bij. D was zijn bal vergeten en kreeg een tennisbal te leen van één van de vrouwtjes en we maakten kennis met leuke honden/bazen. De meesten komen lopend, maar soms stopt er een auto aan de rand, waar de honden enthousiast uitspringen.
Ik raakte de tel kwijt maar op een gegeven moment waren we denk ik met 20 hondjes en alle bazen die we spraken waren belangstellend en konden ook nog Engels of Duits. Bij het weggaan spraken we nog met 2 dames en hun 2 hondjes. Zestigers, ze spraken zeer duidelijk Hongaars, maar de één kon Engels en de ander Duits en de Engelse kreeg binnenkort vrienden uit Friesland te logeren, met wie zij meer dan 20 jaar geleden bevriend was geraakt toen zij als tolk voor hen optrad.
Stuk voor stuk zijn het leuke ontmoetingen en daarom gaan wij vanavond weer!
Het is spijtig dat ze er niet meer is, maar ondanks dat is ze zeker niet vergeten, in tegendeel, in Hongarije, maar zeker in Budapest is zij springlevend.
Ter ere van haar verjaardag ging ik uitgebreid koffie drinken in de straat van haar geboorte bij Déryné. In haar tijd was er nog geen Déryné, maar in het pand kwam ze zeker, toentertijd was de cukraszda Auguszt er gevestigd, van wiens interieur we nog een foto vonden in één van oma's oude albums.
In tegenstelling tot P kom ik met veel plezier bij Déryné. De meeste ontbijtyuppen waren al weg, slechts wat lange zakelijke ontbijters en vriendinnen die elkaar ontmoetten op dit mooie plekje waren mijn gezelschap. En uiteraard de zaak zelf, waar altijd veel te zien is en te genieten van de aankleding en versiering.
Onlangs is er een test geweest, van Hongaarse sajttorta, kwarktaart, uitgevoerd door een site die uitgebreid over Budapest bericht. Toen ik daar zo zat schoot het mij te binnen. Ik was al van plan om de verjaardag te vieren met wat lekkers en dit gecombineerd nam ik de sajttorta.
De site heeft niet overdreven toen zij de sajttorta van Déryné de lekkerste van de stad heeft genoemd. Ik ken al die andere niet, maar deze was echt heerlijk en ik weet zeker dat oma er ook van had genoten!
Het jury rapport zegt:
Déryné Bistro
- The Cake: If you
went to the quieter part of the city, you can visit the businessmen’s
favorite bistro, where you can find the best cheesecake of the city. The
patinated restaurant has patinated cheesecakes, in two different tastes:
the classic one comes with permanent chocolate, and the seasonal one is
always made of some fruits. The selection changes every day.
- The Best Part: This cheesecake is made without baking and
contains no egg, just the important deliciousness.
 |
| Heerlijk |
Tegenover Déryné zit oma's kerk maar deze kerk is geen pleisterplaats voor toeristen dus waren de deuren dicht, de ochtendmis was immers al lang afgelopen.
Na de koffie liep ik haar straatje nog even wat verder in, bekeek "haar" hoekpand, in de oorlog gebombardeerd, tot op de grond en daarom nu een modern exemplaar.
Via haar postkantoortje liep ik naar de bus en zette mijn dag voort.
Elke dag wandelen we met FD in het park vlakbij ons.(C blijft liever thuis). Ook gisteravond iets na 6 uur waren we er, de eerste keer op dit tijdstip. Dat was een goede keuze, er was een grote verzameling honden met baasjes aan het spelen en kletsen en die van ons konden er goed bij. D was zijn bal vergeten en kreeg een tennisbal te leen van één van de vrouwtjes en we maakten kennis met leuke honden/bazen. De meesten komen lopend, maar soms stopt er een auto aan de rand, waar de honden enthousiast uitspringen.
Ik raakte de tel kwijt maar op een gegeven moment waren we denk ik met 20 hondjes en alle bazen die we spraken waren belangstellend en konden ook nog Engels of Duits. Bij het weggaan spraken we nog met 2 dames en hun 2 hondjes. Zestigers, ze spraken zeer duidelijk Hongaars, maar de één kon Engels en de ander Duits en de Engelse kreeg binnenkort vrienden uit Friesland te logeren, met wie zij meer dan 20 jaar geleden bevriend was geraakt toen zij als tolk voor hen optrad.
Stuk voor stuk zijn het leuke ontmoetingen en daarom gaan wij vanavond weer!
 |
| De helft van de groep....met F op de voorgrond |
 |
| Dió en Lájos |
 |
| Allemaal in actie! |
zondag 8 september 2013
Vakantie in eigen land
En weer is er een week voorbij. Een soort vakantie week was het eigenlijk wel.
Het begon met een gastvrije en gezellige BBQ en Pörkölt avond in ons buurdorp bij de Vlaamse vriend. Om ons heen alle talen die we inmiddels als gewoon dagelijks beschouwen. Heerlijk gevulde borden, kruidige worstjes en cevapcici uit de hand met een zalige saus stijf van de knoflook.
Ik bracht P naar de trein en zelf reed ik met CFD door naar mijn moeder en zus die dankzij mij in hun vakantie om 6.30 op moesten zijn.....en dat waren ze, niet alleen waren ze op, de ontbijttafel stond al gedekt en het weerzien met hen en met de 6 hondjes was geweldig.
En dat was de rest van de week ook. Er werd op de eerste avond een belofte ingelost, een hondentaart voor de verjaardagen van Panurs en Flicka die de afgelopen maanden waren geweest.
Helaas nu geen foto's want die staan op een ander toestel en ter plaatse hadden wij geen snoertjes of WIFI toestanden om te "beamen".
De dagen vlogen om, leuke markten, zalige wandelingen met de hondjes, zomaar een appelboom met appels voor de pak, onderweg met de emmer voor pruimen en als bonus vonden we een maal aardappels, waarschijnlijk van de kar gevallen.
In het dorp van mijn zus is een leuk initiatief ontstaan. Zoals in alle dorpen is er een bepaald budget om werkloze dorpelingen aan werk te helpen. In ons dorp is dat vooral snoeien en gras maaien in de berm. In het dorp van mijn zus is een dorpsboerderij ontstaan. Een grote moestuin, een kleine kas van plastic en aan de straatkant een groot schoolbord waar met krijt op staat wat er te koop is. Uit het dorp, door het dorp en voor het dorp dus.
Erg leuk, wij kochten strengen hete paprika's, tomaten, nog meer aardappels en uien. Met veel zwaaien en groeten liepen we langs de hekjes met honden naar huis, dat is nog eens leuk boodschappen doen!
Mijn zus is niet alleen goed in hondentaart, ook in gulyás, heerlijk van smaak en in een geweldige gepottenbakte schaal waar alles super warm in blijft. Op de laatste dag vonden we nog meer pruimen, peren en kweeperen, waar mijn zus meteen jam van heeft gemaakt toen ik weer vertrok.
Na de leuke en relaxte dagen vertrok ik weer richting P in de Grote Stad. Ook daar voelt het meteen als thuis en de eerste morgen was ik al weer op pad met bus en tram. Vrijdag hadden we de maandelijkse avond van de NL club en deze keer maakten wij kennis met de nieuwe ambassadeur. Het was een zeer sfeervolle avond, met leuke, inspirerende mensen om ons heen, veel nieuwe contacten met vergelijkbare en onvergelijkbare achtergronden en uiteraard de contacten die we al eerder mochten opdoen. Een feestje om dit mee te mogen maken, een andere outfit en andere hapjes maar net zo geanimeerd als de vorige happenings uit dit blogje en de blogjes hiervoor.
Zaterdag trokken wij de stoute schoenen aan om naar IKEA te gaan, op zaterdag, in de Grote Stad naar IKEA......
Wij gingen voor tuintafeltjes en stoeltjes die P nog voor zijn verjaardag mocht uitzoeken van goede vrienden uit NL. Het parkeer terrein beloofde al veel, de verkeersregelaars in hesjes hadden alles onder controle en gelukkig was er zelfs nog plek dichtbij de ingang.
IKEA op zaterdag in BP is ongeveer zo als in Amersfoort of Amsterdam, géén aanrader om vaak te herhalen, maar toch, we slaagden en er liepen geen kinderwagens voor onze voeten, ook geen rollators en de kinderen waren lief aan het spelen in de Ballenbak en hoefden blijkbaar niet te worden opgehaald.
Via de andere Scandinavische keten Jysk voor kussenhoesjes reden we terug naar huis en gingen we onze buit in elkaar zetten met precies voldoende onderdelen en schroeven en bouten!
Snel omkleden voor een avond in de stad met vrienden uit NL die een weekend BP doen en zaterdag met ons wilden eten.
Het was alsof het niet 7 jaar geleden was dat we elkaar zagen, we pakten de draad weer op, genoten van diverse glazen H wijn, heerlijke vis en ganzenlever, van een leuk terras achter de grote overdekte markt en later nog bij een ander terras om de Palinka te testen.
Met de allerlaatste bus stapten we tegen twaalf uur onze tuin weer in.
In BP is zoveel te doen, elk weekend en soms moet je kiezen maar soms kun je gewoon bijna alles. Vanmorgen vertrokken we met de tram naar het Street Food Festival in de Hold Utca, het was nog rustig en zoals de vorige keer was het ook nu weer gezellig. Vooral een nieuw Spaans restaurantje en een nieuwe Vietnamees trokken onze aandacht. Deep fried pepertjes met zeezout uit Catalonie en heerlijk Vietnamese loempia's met hete saus zoals uit de kraampjes op de markt in NL.
Het Spaanse tentje is een gezinsbedrijfje dat over 3 weken opent in district 8 op de Horánszky utca 10. De zoon deed het woord maar de drijvende kracht is de moeder die haar hele werkzame leven tot dusverre op Spanje heeft gevlogen als purser bij de Malev, en na het faillissement wel weer wat anders moest. Wij gaan het zeker een keer proberen.
Na het streetfood was het tijd voor bier. Achter de Muzeum Körut in district 8 was het festival, standjes met alleen ambachtelijk bier van kleine brouwers uit Hongarije, Tsjechië en België. Ik nam een bier met vlierbloesem en dat smaakte prima maar viel wel diep zodat ik het daar bij liet. Ook hier louter gezelligheid en internationaal gezelschap.
Toen we thuis kwamen genoten wij verder van onze nieuwe tuinset en maakten nog een praatje met onze bovenbuurman met het hondje Lájos waar al eerder een foto van op deze blog staat.
Lájos en zijn baasje gingen ook naar het bierfestival en Lájos mocht mee in een mandje voor op de fiets.
Of zijn baasje veel is toegekomen aan bier drinken weet ik niet, ik denk dat drommen ach en oh roepers zich om de fiets hebben verzameld.....
Wat er in de komende week allemaal gaat gebeuren, ik weet het nog niet, maar afwisselend zal het zeker zijn, want dat is nou eenmaal wat wij zoeken.
Geen kliek, geen sleur of standaarden, maar gewoon een beetje van alles en daarbinnen onszelf blijven.
Het begon met een gastvrije en gezellige BBQ en Pörkölt avond in ons buurdorp bij de Vlaamse vriend. Om ons heen alle talen die we inmiddels als gewoon dagelijks beschouwen. Heerlijk gevulde borden, kruidige worstjes en cevapcici uit de hand met een zalige saus stijf van de knoflook.
Ik bracht P naar de trein en zelf reed ik met CFD door naar mijn moeder en zus die dankzij mij in hun vakantie om 6.30 op moesten zijn.....en dat waren ze, niet alleen waren ze op, de ontbijttafel stond al gedekt en het weerzien met hen en met de 6 hondjes was geweldig.
En dat was de rest van de week ook. Er werd op de eerste avond een belofte ingelost, een hondentaart voor de verjaardagen van Panurs en Flicka die de afgelopen maanden waren geweest.
Helaas nu geen foto's want die staan op een ander toestel en ter plaatse hadden wij geen snoertjes of WIFI toestanden om te "beamen".
De dagen vlogen om, leuke markten, zalige wandelingen met de hondjes, zomaar een appelboom met appels voor de pak, onderweg met de emmer voor pruimen en als bonus vonden we een maal aardappels, waarschijnlijk van de kar gevallen.
In het dorp van mijn zus is een leuk initiatief ontstaan. Zoals in alle dorpen is er een bepaald budget om werkloze dorpelingen aan werk te helpen. In ons dorp is dat vooral snoeien en gras maaien in de berm. In het dorp van mijn zus is een dorpsboerderij ontstaan. Een grote moestuin, een kleine kas van plastic en aan de straatkant een groot schoolbord waar met krijt op staat wat er te koop is. Uit het dorp, door het dorp en voor het dorp dus.
Erg leuk, wij kochten strengen hete paprika's, tomaten, nog meer aardappels en uien. Met veel zwaaien en groeten liepen we langs de hekjes met honden naar huis, dat is nog eens leuk boodschappen doen!
Mijn zus is niet alleen goed in hondentaart, ook in gulyás, heerlijk van smaak en in een geweldige gepottenbakte schaal waar alles super warm in blijft. Op de laatste dag vonden we nog meer pruimen, peren en kweeperen, waar mijn zus meteen jam van heeft gemaakt toen ik weer vertrok.
Na de leuke en relaxte dagen vertrok ik weer richting P in de Grote Stad. Ook daar voelt het meteen als thuis en de eerste morgen was ik al weer op pad met bus en tram. Vrijdag hadden we de maandelijkse avond van de NL club en deze keer maakten wij kennis met de nieuwe ambassadeur. Het was een zeer sfeervolle avond, met leuke, inspirerende mensen om ons heen, veel nieuwe contacten met vergelijkbare en onvergelijkbare achtergronden en uiteraard de contacten die we al eerder mochten opdoen. Een feestje om dit mee te mogen maken, een andere outfit en andere hapjes maar net zo geanimeerd als de vorige happenings uit dit blogje en de blogjes hiervoor.
Zaterdag trokken wij de stoute schoenen aan om naar IKEA te gaan, op zaterdag, in de Grote Stad naar IKEA......
Wij gingen voor tuintafeltjes en stoeltjes die P nog voor zijn verjaardag mocht uitzoeken van goede vrienden uit NL. Het parkeer terrein beloofde al veel, de verkeersregelaars in hesjes hadden alles onder controle en gelukkig was er zelfs nog plek dichtbij de ingang.
IKEA op zaterdag in BP is ongeveer zo als in Amersfoort of Amsterdam, géén aanrader om vaak te herhalen, maar toch, we slaagden en er liepen geen kinderwagens voor onze voeten, ook geen rollators en de kinderen waren lief aan het spelen in de Ballenbak en hoefden blijkbaar niet te worden opgehaald.
Via de andere Scandinavische keten Jysk voor kussenhoesjes reden we terug naar huis en gingen we onze buit in elkaar zetten met precies voldoende onderdelen en schroeven en bouten!
Snel omkleden voor een avond in de stad met vrienden uit NL die een weekend BP doen en zaterdag met ons wilden eten.
Het was alsof het niet 7 jaar geleden was dat we elkaar zagen, we pakten de draad weer op, genoten van diverse glazen H wijn, heerlijke vis en ganzenlever, van een leuk terras achter de grote overdekte markt en later nog bij een ander terras om de Palinka te testen.
Met de allerlaatste bus stapten we tegen twaalf uur onze tuin weer in.
In BP is zoveel te doen, elk weekend en soms moet je kiezen maar soms kun je gewoon bijna alles. Vanmorgen vertrokken we met de tram naar het Street Food Festival in de Hold Utca, het was nog rustig en zoals de vorige keer was het ook nu weer gezellig. Vooral een nieuw Spaans restaurantje en een nieuwe Vietnamees trokken onze aandacht. Deep fried pepertjes met zeezout uit Catalonie en heerlijk Vietnamese loempia's met hete saus zoals uit de kraampjes op de markt in NL.
Het Spaanse tentje is een gezinsbedrijfje dat over 3 weken opent in district 8 op de Horánszky utca 10. De zoon deed het woord maar de drijvende kracht is de moeder die haar hele werkzame leven tot dusverre op Spanje heeft gevlogen als purser bij de Malev, en na het faillissement wel weer wat anders moest. Wij gaan het zeker een keer proberen.
Na het streetfood was het tijd voor bier. Achter de Muzeum Körut in district 8 was het festival, standjes met alleen ambachtelijk bier van kleine brouwers uit Hongarije, Tsjechië en België. Ik nam een bier met vlierbloesem en dat smaakte prima maar viel wel diep zodat ik het daar bij liet. Ook hier louter gezelligheid en internationaal gezelschap.
Toen we thuis kwamen genoten wij verder van onze nieuwe tuinset en maakten nog een praatje met onze bovenbuurman met het hondje Lájos waar al eerder een foto van op deze blog staat.
Lájos en zijn baasje gingen ook naar het bierfestival en Lájos mocht mee in een mandje voor op de fiets.
Of zijn baasje veel is toegekomen aan bier drinken weet ik niet, ik denk dat drommen ach en oh roepers zich om de fiets hebben verzameld.....
Wat er in de komende week allemaal gaat gebeuren, ik weet het nog niet, maar afwisselend zal het zeker zijn, want dat is nou eenmaal wat wij zoeken.
Geen kliek, geen sleur of standaarden, maar gewoon een beetje van alles en daarbinnen onszelf blijven.
 |
| lekker voorgerecht van lever met een zalige wijn erbij |
 |
| Een mooi Tsjechisch biertje |
 |
| Zomaar in BP, de ideale camper... |
.jpg) |
| De bovenbuurman met lieve Lájos op weg naar het bier |
 |
| Het mooie nieuwe tuinset. |
dinsdag 27 augustus 2013
Feestdagen en proeverijen
Twee weken geleden kwam ik terug in de Pastorie en schreef een blog en vandaag ben ik weer in de Pastorie aangekomen. Zo lang zonder een blog van mijn hand, terwijl er zo veel gebeurde....
Ik was in afwachting van de logees, die nu alweer hoog en breed terug zijn in Nederland. In de tussentijd vierden we de verjaardag van P. Deze keer wat groter dan anders, met familie uit Nederland dus en met alle nationaliteiten die we hier zo voorradig hebben. Uit alle laden toverden we bestek, uit alle hoeken glazen en servies om voor 30 mensen wat fatsoenlijks te hebben. De tuin werd versierd, de vuur korf in gereedheid gebracht en we lazen Internet voor het WEER.
Het weer was prima, precies goed voor een verjaardag, warm maar net niet te en vooral droog. P was echt jarig en alle landen verstonden elkaar prima.
Na dit feestje en het weekend zwaaiden we het bezoek uit en stortten ons op de wasmachine en de vaatwasser. Het verdere schoonmaakwerk kan namelijk best wachten....
En op naar Budapest voor de viering van de Nationale Feestdag op 20 augustus. In die tijd dat we hier wonen was het nog nooit gelukt om daarbij te zijn en gelukkig was het dit jaar wel mogelijk. En geenszins spijt, hartstikke leuk was het. Bij het Clark Adamtér was een groot deel van de festiviteiten, alle smaken van Hongarije waren daar bijeen gebracht, van kalacs tot vissoep en van lángos tot rétes en uiteraard met de H bieren, wijnen en palinka's erbij.
In de burchtwijk was een markt van allerlei H ambachten, elke streek was vertegenwoordigd. Ik heb iets dergelijks al wel gezien in Szekszárd en Pécs, maar dit was toch wel even specialer en veelomvattender. En hier kon ik weer 2 wijwaterbakjes scoren voor bij mijn verzameling in de gang van de Pastorie.
Om 3 uur werd het brood gezegend en in processie naar de Basiliek gebracht. In die tijd waren wij op ons nieuwe stekje bij de hondjes om ons al voor te bereiden op het vuurwerk van 's avonds. Prachtig was het. Vanaf de Lánch-híd en vanaf 2 boten in de Donau werd de show opgevoerd en het was zeer speciaal en indrukwekkend. Druk was het, heel druk maar nergens, waar wij waren tenminste, was er gedoe of vervelendigheid.
Toen het afgelopen was, reed er geen tram op ons stukje, maar ook al wonen wij rustig, het is dichtbij alles en dus loopbaar!
Na de 20e begon de gewone week weer, maar eigenlijk is in Budapest een week nooit zo maar gewoon, er is zo veel dat er altijd wel iets is dat onthouden wordt.
Wat te denken van het leuke tentje aan de Donau, Marvelosa, lekkere koffie, leuk ingericht en 's avonds ook gezellig. Of die nieuwe Vietnamees in de Véres Pálné utca met een lekkere kippensoep. Of dat choco ijsje met lavendel.
Op zo'n gewone zaterdagmiddag zat ik een mineraalwater te drinken in Kert, een terras in Krisztinaváros, vlakbij waar we vorig jaar woonden. Uitzicht naar alle kanten en vooral naar drukte.
Aan de overkant van de straat bij de CBA supermarkt liep een oude mevrouw. Ze liep moeilijk met 2 krukken. Stapje voor stapje.
Achter haar zag ik een oude man aan komen lopen, ook met een stok, een blindenstok die zoals dat gaat zwiepte van links naar rechts en weer terug om het pad te banen. De oude man had de vaart er in.
Als het niet zo zielig was had ik er om gelachen als in een slapstick film. De blindenstok haakte in 1 van de krukken van de oude dame en sloeg hem weg, de vrouw verloor haar evenwicht, liet ook haar andere kruk los en lag op straat....
Voor een oude dame vond ik dat ze soepel viel en toch, meteen mat ik de afstand tussen haar en mij en de hoeveelheid auto's die er tussen reden. De oude man was wel gestopt maar zag natuurlijk niet wat hij had aangericht. Een jongen van in de 20 naderde en zoals altijd hier in Hongarije is er respect voor ouderen, niet alleen hier in het dorp maar ook in de stad. De jongen stak zijn hand uit maar dat was onvoldoende en toen tilde hij de vrouw gewoon op van straat, hield haar in zijn armen tot hij zeker wist dat ze zou blijven staan.
Eén voor één kreeg ze haar krukken terug. De blindenstok zette er de versnelling op en verdween om het hoekje van de Pauler utca, ik zag dat de dame de jongen bedankte, en nog voorzichtiger en langzamer dan daarvoor schuifelde ze naar de ingang van de CBA, waar ik zeker weet dat ze ook geholpen zal worden met haar mandje op wieltjes.
En op ons nieuwe stekje was het ook gezellig. We maakten kennis met ons buurjongetje Lájos en met zijn baasje Krisztof en we zaten zalig in onze tuin waar Daksi de nieuwe stoel van P uitprobeerde. Het is nog even wennen, regelmatig grijpen we mis naar iets dat we nodig hebben maar in de Pastorie ligt....we proberen onze spullen te verdelen en willen niet te veel dubbel kopen, maar ja een dunschillertje bijvoorbeeld of een garde om eieren te klutsen moet er nog wel komen.
Op de zondagmiddag hadden we afgesproken met vrienden voor een maandelijkse wijnproef, deze keer zomerse wijnen uit de Balaton streek en uit het grensgebied met Slowakije. Heerlijk en in goed gezelschap vloog de middag/avond voorbij en met tram en busje kwamen we ook weer veilig thuis.
En nu is het dinsdag en ben ik weer gewoon op het Platteland waar het ook weer heerlijk is. CFD genieten van nog meer vrijheid en ik kom er net achter dat mijn toilet tas nog in Budapest ligt....gelukkig hebben wij altijd wel tandenborstels in reserve, alleen mijn geurtje heb ik helaas niet dubbel....dat pendelen heeft zo z'n nadelen.
Ik was in afwachting van de logees, die nu alweer hoog en breed terug zijn in Nederland. In de tussentijd vierden we de verjaardag van P. Deze keer wat groter dan anders, met familie uit Nederland dus en met alle nationaliteiten die we hier zo voorradig hebben. Uit alle laden toverden we bestek, uit alle hoeken glazen en servies om voor 30 mensen wat fatsoenlijks te hebben. De tuin werd versierd, de vuur korf in gereedheid gebracht en we lazen Internet voor het WEER.
Het weer was prima, precies goed voor een verjaardag, warm maar net niet te en vooral droog. P was echt jarig en alle landen verstonden elkaar prima.
 |
| Handig die tafels en banken die we leenden van de gemeente. |
 |
| Lekker dat vuurtje 's avonds |
En op naar Budapest voor de viering van de Nationale Feestdag op 20 augustus. In die tijd dat we hier wonen was het nog nooit gelukt om daarbij te zijn en gelukkig was het dit jaar wel mogelijk. En geenszins spijt, hartstikke leuk was het. Bij het Clark Adamtér was een groot deel van de festiviteiten, alle smaken van Hongarije waren daar bijeen gebracht, van kalacs tot vissoep en van lángos tot rétes en uiteraard met de H bieren, wijnen en palinka's erbij.
In de burchtwijk was een markt van allerlei H ambachten, elke streek was vertegenwoordigd. Ik heb iets dergelijks al wel gezien in Szekszárd en Pécs, maar dit was toch wel even specialer en veelomvattender. En hier kon ik weer 2 wijwaterbakjes scoren voor bij mijn verzameling in de gang van de Pastorie.
Om 3 uur werd het brood gezegend en in processie naar de Basiliek gebracht. In die tijd waren wij op ons nieuwe stekje bij de hondjes om ons al voor te bereiden op het vuurwerk van 's avonds. Prachtig was het. Vanaf de Lánch-híd en vanaf 2 boten in de Donau werd de show opgevoerd en het was zeer speciaal en indrukwekkend. Druk was het, heel druk maar nergens, waar wij waren tenminste, was er gedoe of vervelendigheid.
Toen het afgelopen was, reed er geen tram op ons stukje, maar ook al wonen wij rustig, het is dichtbij alles en dus loopbaar!
 |
| Rijen dik voor deze lekkernij |
 |
| Zegening van het brood |
 |
| Wat een decor! |
Na de 20e begon de gewone week weer, maar eigenlijk is in Budapest een week nooit zo maar gewoon, er is zo veel dat er altijd wel iets is dat onthouden wordt.
Wat te denken van het leuke tentje aan de Donau, Marvelosa, lekkere koffie, leuk ingericht en 's avonds ook gezellig. Of die nieuwe Vietnamees in de Véres Pálné utca met een lekkere kippensoep. Of dat choco ijsje met lavendel.
 |
| Marvelosa overdag |
 |
| en 's avonds op het balkonnetje |
Op zo'n gewone zaterdagmiddag zat ik een mineraalwater te drinken in Kert, een terras in Krisztinaváros, vlakbij waar we vorig jaar woonden. Uitzicht naar alle kanten en vooral naar drukte.
Aan de overkant van de straat bij de CBA supermarkt liep een oude mevrouw. Ze liep moeilijk met 2 krukken. Stapje voor stapje.
Achter haar zag ik een oude man aan komen lopen, ook met een stok, een blindenstok die zoals dat gaat zwiepte van links naar rechts en weer terug om het pad te banen. De oude man had de vaart er in.
Als het niet zo zielig was had ik er om gelachen als in een slapstick film. De blindenstok haakte in 1 van de krukken van de oude dame en sloeg hem weg, de vrouw verloor haar evenwicht, liet ook haar andere kruk los en lag op straat....
Voor een oude dame vond ik dat ze soepel viel en toch, meteen mat ik de afstand tussen haar en mij en de hoeveelheid auto's die er tussen reden. De oude man was wel gestopt maar zag natuurlijk niet wat hij had aangericht. Een jongen van in de 20 naderde en zoals altijd hier in Hongarije is er respect voor ouderen, niet alleen hier in het dorp maar ook in de stad. De jongen stak zijn hand uit maar dat was onvoldoende en toen tilde hij de vrouw gewoon op van straat, hield haar in zijn armen tot hij zeker wist dat ze zou blijven staan.
Eén voor één kreeg ze haar krukken terug. De blindenstok zette er de versnelling op en verdween om het hoekje van de Pauler utca, ik zag dat de dame de jongen bedankte, en nog voorzichtiger en langzamer dan daarvoor schuifelde ze naar de ingang van de CBA, waar ik zeker weet dat ze ook geholpen zal worden met haar mandje op wieltjes.
En op ons nieuwe stekje was het ook gezellig. We maakten kennis met ons buurjongetje Lájos en met zijn baasje Krisztof en we zaten zalig in onze tuin waar Daksi de nieuwe stoel van P uitprobeerde. Het is nog even wennen, regelmatig grijpen we mis naar iets dat we nodig hebben maar in de Pastorie ligt....we proberen onze spullen te verdelen en willen niet te veel dubbel kopen, maar ja een dunschillertje bijvoorbeeld of een garde om eieren te klutsen moet er nog wel komen.
Op de zondagmiddag hadden we afgesproken met vrienden voor een maandelijkse wijnproef, deze keer zomerse wijnen uit de Balaton streek en uit het grensgebied met Slowakije. Heerlijk en in goed gezelschap vloog de middag/avond voorbij en met tram en busje kwamen we ook weer veilig thuis.
 |
| P met lieve Lájos |
 |
| D probeert de stoel |
 |
| Maar met de baas is het nog fijner.... |
 |
| Vegetarische hapjes als begeleiding van de wijnen |
dinsdag 13 augustus 2013
Zinderend weerzien
Ik was het weekend in de Grote Stad, met CFD reed ik naar ons nieuwe optrekje en was in afwachting van P die uit zijn werk kwam.
F&D waren snel gewend, de omtrekkende bewegingen in de tuin werden steeds groter, F vond een plekje met zalige kattenkak in de zandbak van de buurkinderen en blinde D leerde snel waar de trappetjes en obstakels waren. Na 2 dagen was het al zo ver dat de tuin "eigendom" was en dat de voorbijgangers die argeloos op de stoep kuierden werden aangeblaft.
C heeft meer tijd nodig, meer tijd dan die afgelopen 3 dagen. Hij durft nog niet de tuin in, hij kijkt schichtig van links naar rechts en weer terug en bedenkt zich nog een derde keer. Alleen op uitdrukkelijk verzoek en met hulp van ons komt hij naar buiten. Zielig!
Het buurtje is leuk, anders dan waar we vorig jaar zaten, rustiger maar niet doods! Er komen mini busjes voorbij met nieuwsgierige toeristen, fietsers, segways, wandelaars met leuke hondjes en jongeren op rolschaatsen en rollerskates. De berg leent zich er goed voor.
Het was om te stikken, boven de 40 graden maar op vrijdag kon ik niet meer wachten en ik moest even naar het Leven. Zonder openbaar vervoer kaart deze keer. Ik verwachtte wat afkoeling van een zuchtje wind over de Donau en liep de Szabadszág brug over. De wind was weggewaaid en de straaltjes op mijn gezicht en ik liepen verder. Onverstoorbaar want als je in BP bent dan vergeet je het leed....
Met warm weer is het goed Thais eten, warm van buiten en warm van binnen en ik genoot van een zalige hete Tom Yam soep en werd net zo aardig verwelkomd als altijd. Alsof ik niet maanden weggeweest ben en slechts van deze soep kon dromen.
P en ik aten buiten op straat de donderdag en de vrijdagavond, terrassen op loopafstand, geweldig!
Zaterdag kwam er bezoek waarmee we samen de berg trotseerden en uiteraard ook weer op loopafstand aten.
En zondag hadden we een zeer gezellige lunchafspraak met vrienden op het Margit eiland, zoals alles, ook dit niet ver en omdat we onze fietsen hebben meegenomen, deden we dit op de tweewieler. Zalig langs de Donau, uitzicht op al het moois dat de stad biedt.
En nu ben ik weer terug in afwachting van de logees en met een nog To Do schema voor me. Achter mij ligt een zeer opgeluchte C, die in BP 3 jaar ouder werd en nu gelukkig weer zijn eigen gedoetje heeft en zijn eigen leeftijd terug.
F&D waren snel gewend, de omtrekkende bewegingen in de tuin werden steeds groter, F vond een plekje met zalige kattenkak in de zandbak van de buurkinderen en blinde D leerde snel waar de trappetjes en obstakels waren. Na 2 dagen was het al zo ver dat de tuin "eigendom" was en dat de voorbijgangers die argeloos op de stoep kuierden werden aangeblaft.
C heeft meer tijd nodig, meer tijd dan die afgelopen 3 dagen. Hij durft nog niet de tuin in, hij kijkt schichtig van links naar rechts en weer terug en bedenkt zich nog een derde keer. Alleen op uitdrukkelijk verzoek en met hulp van ons komt hij naar buiten. Zielig!
Het buurtje is leuk, anders dan waar we vorig jaar zaten, rustiger maar niet doods! Er komen mini busjes voorbij met nieuwsgierige toeristen, fietsers, segways, wandelaars met leuke hondjes en jongeren op rolschaatsen en rollerskates. De berg leent zich er goed voor.
Het was om te stikken, boven de 40 graden maar op vrijdag kon ik niet meer wachten en ik moest even naar het Leven. Zonder openbaar vervoer kaart deze keer. Ik verwachtte wat afkoeling van een zuchtje wind over de Donau en liep de Szabadszág brug over. De wind was weggewaaid en de straaltjes op mijn gezicht en ik liepen verder. Onverstoorbaar want als je in BP bent dan vergeet je het leed....
Met warm weer is het goed Thais eten, warm van buiten en warm van binnen en ik genoot van een zalige hete Tom Yam soep en werd net zo aardig verwelkomd als altijd. Alsof ik niet maanden weggeweest ben en slechts van deze soep kon dromen.
P en ik aten buiten op straat de donderdag en de vrijdagavond, terrassen op loopafstand, geweldig!
Zaterdag kwam er bezoek waarmee we samen de berg trotseerden en uiteraard ook weer op loopafstand aten.
En zondag hadden we een zeer gezellige lunchafspraak met vrienden op het Margit eiland, zoals alles, ook dit niet ver en omdat we onze fietsen hebben meegenomen, deden we dit op de tweewieler. Zalig langs de Donau, uitzicht op al het moois dat de stad biedt.
En nu ben ik weer terug in afwachting van de logees en met een nog To Do schema voor me. Achter mij ligt een zeer opgeluchte C, die in BP 3 jaar ouder werd en nu gelukkig weer zijn eigen gedoetje heeft en zijn eigen leeftijd terug.
 |
| Daksi in zijn nieuwe tuin |
maandag 5 augustus 2013
Transport
Toen we jaren geleden besloten om naar H te vertrekken tikte P een oude boedelbak op de kop. Het zeil binnenstebuiten gedraaid zodat de letters Boedelbak niet meer zichtbaar waren, maar desondanks alleszins herkenbaar. Het ding kwam uitstekend van pas, spullen via Marktplaats veranderden van eigenaar en via de Boedelbak van standplaats. Dat was nog de tijd dat wij grote zware auto's hadden die veel konden trekken en die ook nog dak dragers hadden en elke vakantie trokken we als een klein circus naar H.
Eenmaal hier stond de bak in de garage en we overwogen hem weer te verkopen. Echter in die eerste jaren was er altijd wel een ladinkje.....zand om beton te maken, hout, Palinka vaten, van alles dat je met verbouw zo nodig hebt of wilt afvoeren.
Daarna was het ding goed voor de uitleen, buren die verhuisden, Palinka vaten voor anderen uit het dorp. We houden niet zo van sjouwen maar in ons leven ontkomen we er niet aan en de Boedelbak bewijst nog steeds trouwe diensten!
Sinds P een baan heeft in BP, woonde hij in het appartement van een vriendin van ons, in gezelschap van haar katten. Gelukkig is de vriendin weer terug in de stad en zochten wij een plekje.
Na ons Grote Stad avontuur van vorig jaar, toen ik er werkte, was de wensenlijst voor dit plekje nog langer geworden dan hij al was. Uiteraard honden toegestaan maar nu ook nog een tuin voor ze, speciaal voor Coco die niet meer zo ver kan. Voor mij leven in de buurt, niet te ver uit het centrum, veilig en openbaar vervoer vlakbij. Voor P niet duur of in ieder geval zeer betaalbaar en zo mogelijk zo rustig als op de Pastorie, en graag gratis parkeren......
En vorige week vonden we dit schaap met 5 poten en afgelopen zaterdag stouwden we de Boedelbak weer vol. Een kleine verhuizing deze keer want ons plekje is mooi, voldoet aan onze lijst, maar is ook klein, echt voor 2 personen met de hondjes natuurlijk. Grootte stond ook niet op onze lijst, de stad zelf is groot genoeg en voor visite zijn er honderden hotels en geweldig openbaar vervoer.
Warm was het, maar gelukkig bood de tuin ons schaduw en later een plekje om even uit te rusten.
De komende tijd weer een gemengde blog, stad en pastorie afgewisseld!
Eenmaal hier stond de bak in de garage en we overwogen hem weer te verkopen. Echter in die eerste jaren was er altijd wel een ladinkje.....zand om beton te maken, hout, Palinka vaten, van alles dat je met verbouw zo nodig hebt of wilt afvoeren.
Daarna was het ding goed voor de uitleen, buren die verhuisden, Palinka vaten voor anderen uit het dorp. We houden niet zo van sjouwen maar in ons leven ontkomen we er niet aan en de Boedelbak bewijst nog steeds trouwe diensten!
Sinds P een baan heeft in BP, woonde hij in het appartement van een vriendin van ons, in gezelschap van haar katten. Gelukkig is de vriendin weer terug in de stad en zochten wij een plekje.
Na ons Grote Stad avontuur van vorig jaar, toen ik er werkte, was de wensenlijst voor dit plekje nog langer geworden dan hij al was. Uiteraard honden toegestaan maar nu ook nog een tuin voor ze, speciaal voor Coco die niet meer zo ver kan. Voor mij leven in de buurt, niet te ver uit het centrum, veilig en openbaar vervoer vlakbij. Voor P niet duur of in ieder geval zeer betaalbaar en zo mogelijk zo rustig als op de Pastorie, en graag gratis parkeren......
En vorige week vonden we dit schaap met 5 poten en afgelopen zaterdag stouwden we de Boedelbak weer vol. Een kleine verhuizing deze keer want ons plekje is mooi, voldoet aan onze lijst, maar is ook klein, echt voor 2 personen met de hondjes natuurlijk. Grootte stond ook niet op onze lijst, de stad zelf is groot genoeg en voor visite zijn er honderden hotels en geweldig openbaar vervoer.
Warm was het, maar gelukkig bood de tuin ons schaduw en later een plekje om even uit te rusten.
De komende tijd weer een gemengde blog, stad en pastorie afgewisseld!
 |
| Bij vertrek, altijd meer troep dan je denkt. |
 |
| Een appartementje in een oude villa |
 |
| Op de plaats van bestemming, het "eigen" parkeerterrein |
 |
| Gelukkig, wij zitten aan de schaduwkant |
 |
| Even uitrusten voor de reis terug naar de Pastorie |
Abonneren op:
Posts (Atom)