zaterdag 8 mei 2021

Terrasjesdag

Vorige week zaterdag was het echt lente, of eigenlijk al een beetje zomer. Het was meteen weer een voorproefje van de verzengende hitte die hier zo op je kop kan vallen en je lam legt voor alle acties die je in je hoofd had. Maar vorige week kon alles nog worden opgelost met het zonnescherm en was de zon heerlijk en verdraagbaar. De vrijdag ervoor had ik een vrije dag opgenomen, mijn collegae uit het Noorden hadden een nationale feestdag, dat scheelt al wat afspraken en toen er locaal ook ééntje was afgezegd was de agenda heerlijk leeg.

Ik besloot voor een terrasjesdag. Binnen mag ik nog nergens komen want ik heb mijn plastic vaccinatie kaart nog niet. Dat is overigens een verhaal op zich, misschien schrijf ik er nog wel eens over, maar voor nu blijft het even gezellig. 

Terrasjesdag kan vlakbij beginnen. Ik liep naar beneden en wilde een ontbijtje bij Déryne. Dom genoeg had ik niet gereserveerd, je verleert het, terrasjes lopen en de tafeltjes waren bezet, allemaal, en de eerste kans was pas om 12 uur. Geen probleem, keus genoeg en ik nam plaats op de stoep voor á table, de Franse patisserie in de Retek utca. Genoeg afstand van alles en iedereen, uitzicht op een apotheek die het gelukkig heel rustig had, boze chauffeurs, ongeduldig en kiftend over een parkeerplekje en een duif naast mij die kruimeltjes raapte. 

De dag begon dus al goed met een koffie en een amandelcroissant.

Even wat winkels met mondkap tussendoor. Kijken, kijken en niks kopen. Het viel mij op dat er meerdere lege plekken in de Mammut waren ontstaan, ook van winkels die het eeuwige leven leken te hebben en ook mijn favoriete schoenenwinkel heeft het loodje gelegd.

Het werd alweer tijd voor een terrasje. Achter het Parlament bij Elysée, een ruim terras met prachtig uitzicht. De hele C periode heeft er wel voor gezorgd dat je hele systeem is ingericht op afstand. Gelukkig ben ik al redelijk afstandelijk van mijzelf 😁 en ik vond een leuk tafeltje aan de uiterste rand van het terras met oleanders als buren. Ik bleef een tijdje zitten en genoot van het uitzicht. Slechts 1 rolkoffer, mannen met hesjes die controleerden op mondkapjes, rokende politie op wacht bij het Parlament. Hondjes, uiteraard hondjes, in alle soorten en maten. Ik kan er goed naar kijken en ik kan er van genieten. Natuurlijk, het gemis is er, maar er is interne ruimte genoeg om je te vermaken met hondjes op afstand.

Nog een treurige update over ons buurkatje waar ik een paar blogs geleden over schreef. Hij heeft het niet gered. Anderhalve week na de gedenkwaardige dag is hij alsnog overleden.

Het is nog steeds rustig in de stad en dat is heerlijk. Slenterend over de brede stoepen langs de mooie gebouwen en een stukje met tram 2. Op de terugweg weer richting Buda.

Het was inmiddels lang geleden dat ik bij Palack op het terras had gezeten. Palack, het is onze stamtent geweest, een hele tijd en gelukkig zijn ze open en gelukkig zie ik nog steeds dezelfde mensen die met verstand van zaken de wijn aanprijzen.

En omdat het een vrije dag was, vond ik dat ik best een glas wijn kon nemen. Ook hier genoten van het uitzicht en het leven om mij heen. De Béla Bartok út terug genomen en terrassen in mijn hoofd geprent voor een volgende keer. Drukte bij Kelet, supergezellig, een aantrekkelijke etalage bij Csebi en een lekker ijstentje.

De zaterdag zat ik op het terras van onze buurtmarkt en haalde ik allerlei lekkere dingen voor de terrasjesmiddag met B en G op ons eigen balkon. Kaas, eend, een paddenstoelensoepje en een heerlijke wijn van onze importerende buurman.

En na een lange week is het nu alweer zaterdag en ben ik gereed voor een nieuwe terrasjesdag.













zondag 25 april 2021

Nog meer hondje en een ijsje

Het is nu 2,5 week geleden dat Daksi ons verliet. We beginnen er langzaam aan te wennen. Het is gek hoe de menselijke geest werkt. Als we thuis komen is de eerste gedachte Daksi, waar zou hij liggen, alles goed met hem? Als we tv kijken en iets horen in de keuken denken we, wat doet Daks? Bijna op hetzelfde moment, een halve seconde later of zo weten we het weer en vragen we ons af hoe we zo iets konden denken.

We hebben het elke dag over Daksi, maar ook over alle hondjes die we hadden. Alle leuke, gekke, verdrietige herinneringen komen terug, gelukkig vooral de fijne, degene waar je om lacht en degene die je nooit meer zal vergeten. Coco op een muurtje in de Ardennen, Flicka achter een reetje aan, Max op het ijs, Daksi opverend als hij in de verte jagers hoort schieten.

Zo gaat het en zo is het ook goed. We weten dat we de juiste beslissing namen maar dat maakt het gemis natuurlijk niet minder. 

Aardige berichtjes in de app en op messenger en Facebook. Buren die vragen hoe het is. Een prachtige, lieve kaart van BAMI, die we nu in een lijstje naast ons hebben staan.

En gisteren kwam er heel gezellig bezoek! Vrienden RM gingen verhuizen en hondje M had de taken goed gedelegeerd en kwam een dagje bij ons. Super lief, op schoot, spelen met de bal, lekker bedelen bij de tafel, samen naar het park en neuzen met andere hondjes. Onderweg kwamen we mensen tegen die we kennen via hun hondjes en eigenlijk ook alleen maar zo. Het vraagteken op het voorhoofd, gecombineerd met blijdschap in de ogen vroeg ons of dit een nieuw buurt hondje was. We legden uit dat M een gast hondje is en vanavond weet terug gaat naar zijn eigen ouders.

Samen even naar de markt op de hoek, een eend scoren bij Falco en speciaal voor deze dag.......het allereerste ijsje op het terras van dit jaar!

Het gaat de goede kant op.






donderdag 8 april 2021

Afscheid van Daksi

Gisteren hebben we afscheid genomen van Daksi.

Het afscheid nemen begon al een tijd geleden, zo'n 2 jaar. 

Daksi was blind, vanaf het moment dat we hem 11,5 jaar geleden vonden, een stervend hummeltje op een donkere, net geploegde akker. Hij gaf er niks om, de andere zintuigen hadden het gewoon overgenomen en niemand kon zo goed voetballen als Daks. In zijn ééntje was hij een heel elftal en hij scoorde altijd.

Zo'n 6 jaar geleden werd hij ook doof. Dat was moeilijk maar zelfs dat weerhield hem niet om vrolijk te zijn, te spelen, met de tennisbal. Het scoren werd lastiger, hij kon niet meer horen waar de bal terecht kwam, maar zijn richting gevoel was zo goed, dat we er toch niet veel van merkten. En zijn blaf werd frequenter, die hoorde hij zelf toch niet meer en wij vonden het niet erg.

De slopende ziekte die daarna kwam deed uiteindelijk de deur dicht. Daksi kreeg steeds meer verschijnselen van dementie. De weg kwijt zijn, letterlijk. In een hoekje van de kamer staan en er niet meer vandaan kunnen. Proberen door een muur te lopen en leterlijk je hoofd stoten. Niet meer weten wat binnen en buiten is, wat dag en nacht is. Het lijfje deed het nog prima, sterke Daksi, maar het kopje liet het afweten. Elke maand zagen we veranderingen en die waren altijd een verslechtering. Het blaffen stopte helemaal. Daksi draaide rondjes, altijd linksom en wist niet waarom en waarnaartoe het moest leiden.

We namen het voor lief. Een hondje neem je voor altijd ook als het misschien iets moeilijker wordt. Alhoewel, zonder dat we het er nou heel veel over hadden, we wisten dat het niet meer beter zou worden, dat we misschien een keer de finale beslissing zouden moeten nemen. We wachtten geduldig op het moment dat wij er klaar voor zouden zijn om die beslissing te nemen, maar natuurlijk kwam dat moment nooit. Wanneer ben je nou klaar voor zo'n beslissing? 

Het werken vanuit huis hielp. Daksi was nooit alleen en we konden helpen als buiten binnen was geworden of als hij zich vast gelopen had in het open haard hout naast de kachel. Dat we zelf ook veel wakker waren in de nacht was jammer, maar dat alles is geen reden om te stoppen, dat hoort erbij, tenminste, zo denken wij erover.

De laatste 2 maanden werd het anders. Opeens zagen we paniek of angst aanvallen, meestal 's nachts, Daksi die heel onrustig werd, rondjes draaide, maar ook erg jankte en ontroostbaar was, niet in onze armen wilde liggen en ook niet wist wat hij wel wilde. Ook angst kreten overdag, niet alleen als hij vast stond, maar ook als hij schijnbaar gewoon in de kamer lag. Tijdens het rondjes draaien op zijn zijtje vallen en niet meer overeind kunnen komen en zo hulpeloos spartelen met zijn pootjes.

Het lukte ons niet om dit nog goed te praten, ookal waren we er altijd bij om te helpen, althans te proberen. Meer en meer zagen we dat de beslissing dichterbij aan het komen was, want voor het eerst zagen we de balans overhellen naar de verkeerde kant, naar de kant dat Daksi niet meer gelukkig was. Met alle ongemakken kon hij omgaan, en het op schoot liggen, lekker eten en drinken hadden het leven nog de moeite waard gemaakt. 

Het was tijd. Niet voor ons, maar wel voor Daksi. In herinnering roepend hoe stoer hij was, hoeveel ontzag hij inboezemde in de pastorie en hoe vrolijk hij was, wisten we dat dit leven niet meer leuk en prettig was voor hem.

Een laatste eitje met Pasen, nog een dagje lekker in de zon in de tuin. Nog een paar nachtjes tussen ons in en 2 boterhammen met majas als laatste ontbijt.

De dierenarts die 11,5 jaar geleden Daksi onderzocht toen we hem net hadden gevonden, heeft nu de finale injecties gezet. Ze was aardig en netjes. Niet te veel woorden. 'Er ist jetzt oben'. Dat zei ze toen het klaar was.

Thuis was alles al voorbereid. Een mooi plekje, bij de bamboe en niet ver van Coco en Max die ook in de pastorie tuin liggen. We namen ieder 2 Palinka om de brok in de keel weg te krijgen, wat natuurlijk niet lukte. Nog even met z'n drieen bij de open haard en toen naar de tuin voor het laatste afscheid. Jankend aan de telefoon met oma en tante in Nederland die Daksi ook erg gaan missen.

En nu is het leeg. Daksi is er niet meer en Daksi is ook het einde van een tijdperk. Een tijdperk van hondjes. Max als eerste, Coco, Flicka, Daksi, op het hoogepunt 3 hondjes om ons heen. Daksi was de laatste en heeft ons 11,5 jaar lang heel veel plezier en liefde gebracht. 

Zoveel leuke, geinige en waardevolle herinneringen. Daar gaan we het nu mee doen. 'Er ist jetzt oben', we hopen dat het waar is.














maandag 29 maart 2021

Naschrift katje

Gelukkig staan we niet alleen in de liefde voor dieren. De reacties naar aanleiding van mijn vorige blog gingen vooral over het onfortuinlijke katje op onze oprit. 

Een naschrift dus, over hoe het wkend verder verliep.

De overbuurman belde en deed verslag. Het lijkt er op dat het katje een acute hernia heeft. Of er nou wel of niet aan aanrijding heeft plaatsgevonden, of dat dit euvel op een andere manier is ontstaan, we weten het niet, maar op dit moment lijkt er nog hoop. Het katje is nog in de kliniek ter observatie en indien mogelijk voor behandeling.

Daksi heeft dit ook een keer doorgemaakt, in zijn begin tijd bij ons. Hij was aardig hersteld van zijn uitzettings avontuur, of zijn verdwaal reis, we zullen het nooit weten, en opeens was zijn achterlijfje verlamd. We waren in alle staten, zo blij dat we hem hadden kunnen redden en dan alsnog een drama. De plattelands dierenarts bekeek ons altijd met een mengeling van amusement en verwondering, hoe beheerst paniekerig wij kunnen zijn. Hij onderzocht Daksi, jaste er 2 injecties in en gaf pijnstillers en dacht dat het met een paar dagen wel weer goed zou gaan. En dat was ook zo.

Over het katje zijn we vast en zeker nog niet uitgepraat, maar in ieder geval dank voor de reacties!

En de rest van de zondag? Het was mooi fietsweer en we namen het fietspad langs de Donau, iets verder dan Romai part en daarna via de Pest kant weer terug. De terrasjes dicht, maar genoeg plek aan het water om even heerlijk te zitten en het meegenomen water en het biertje op te drinken.

's Avonds keken we naar een andere fietstocht in Oostenrijk, langs de rivier van Salzburg naar Passau met wat uitstekers onderweg. Nu we zelf niet kunnen reizen, kijken we gewoon naar anderen en dat is heerlijk om bij weg te dromen, liggend op een heerlijke fauteuil met hocker, onder een dekentje.

Het bewuste buurkatje
Het mooie nieuwe fietspad
Net zee, als je je ogen dicht doet
De ver weg brug....


zondag 28 maart 2021

Buur bloemen

De weken volgen elkaar op en gezien de situatie gebeurt er niet zo heel veel nieuws. Als je nergens komt, zie je minder. Schrijven over je schermpje gaat vervelen en schrijven over Corona ook. Bovendien, dat laatste onderwerp is al te veel in het nieuws en beinvloedt ons leven al net zo veel. Tijd voor iets anders dus.

Het is lente. Als ik 's morgens vanuit de slaapkamer de badkamer in loop, zie ik de zon door het boven raampje naar binnen schijnen en in de wetenschap dat het pas maart is en de zon nog niet zo vreselijk warm op je dak valt stemt gelukkig. Als ik seizoenen kon beinvloeden, zou ik in Hongarije de zomer laten voor wat die is en het doen met de 3 overige seizoenen. Gelukkig kan ik dat niet, gelukkig gaan de seizoenen hun eigen gang. Er zouden zomaar oorlogen over kunnen ontstaan want ik ken veel mensen die die Hongaarse zomer heerlijk vinden.

Op de markt was het ook lente, de mensen waren opgewekt en de marktkooplieden stonden stralend achter hun waren, nog wel met jas, maar niet meer kleumend en stampend met de gelaarsde voeten om een beetje warm te worden. De man achter het brood kent mij al, zelfs met mondkapje en hij pakt alvast het brood dat ik altijd koop. De slager had deze keer ook Griekse yoghurt en natuurlijk kocht ik 2 bakjes om te proberen.

Vóór de markt gebeurde er nog iets anders. We waren opgestaan, toch weer een beetje katerig dat de 'normale' dingen van het wkend niet kunnen. Pieter liep de trap af naar de tuin en zag toen iets dat die Corona gedachten meteen lieten verdwijnen want er zijn belangrijker dingen dan dat. Op onze oprit lag een katje. We kennen haar, ze komt vaak in onze tuin en als ze zin heeft klimt ze de trap op en staat voor ons raam, met vragende oogjes om naar binnen te komen. Ze is muisgrijs, mooi, en ze heeft gelige leeuwenoogjes. Ze lag op de oprit, haar kopje omhoog, maar de staart in een rare houding en de achterpootjes slap. Niet goed. De ontlasting had haar net verlaten. 

Als er iets met diertjes is, zijn wij gefocussed. Er is geen Covid, geen werkmail, geen klusjes of boodschappen te doen, er is een diertje in nood en dat is genoeg om onze acties te bepalen. P had een bedeltje gezien aan haar halsbandje, met een nummer erop. Zittend bij het katje belde hij. Een geluk bij een ongeluk, ons vermoeden werd bewaarheid, het katje is van onze overburen, een Hongaarse die perfect Engels spreekt en dierenarts is en haar Amerikaanse man. De dierenarts was op het platteland, maar de man werd meteen gebeld en kwam onze tuin in. P had een doosje gepakt en het katje werd erin gelegd. Tijdens deze korte acties was er een lijn met de dierenarts, korte zinnen, katje is alert, maar achterpootjes lijken verlamd. De praktijk was al gebeld en onze buurman reed weg met het katje in de doos. 

Toen ik terug kwam van de markt lagen er bloemen, 2 bossen, van de buurman omdat we gedaan hadden wat we gedaan hadden, voor ons zo logisch, het enige dat je moet doen op zo'n moment. Het katje was nog in de praktijk, ter observatie en misschien een operatie. We hopen dat ze het gaat redden! 

De bloemen passen bij die lente. De bossen van vorige week staan er nog en opeens hadden we een tafel vol. 

We zouden nog weggaan, wandelen, fietsen, allebei, maar het eigen balkon was ons uiteindelijk genoeg. P met de oleanders en ik met mijn spannende scandinavische thriller die aan het eind van de zon op het balkon uit was.

En nu ligt er nog een hele zondag voor ons. De zon schijnt, ik zit tussen de bloemen en de koffie smaakt goed. Wat is er meer te wensen?

P bij de favoriete poké bowl tent.
Buur bloemen




zondag 14 maart 2021

De derde

Drie weken geleden was ik nog wel optimistisch. Het leek er op dat er minder nieuwe gevallen waren, minder doden ook en dan ook nog die vaccins in aantocht......de lente leek te zijn ingetreden, niet alleen qua weer. Een soort Budapester lente met beloftes over terrasjes, misschien zelfs weer een keer uit eten en daarna een ritje over de grens. 

En nu zijn we terug. Terug bij een nieuwe piek, terug bij steeds somber wordende verhalen over de Hongaarse ziekenhuizen waar meer dan gemiddeld mensen dood gaan. Inmiddels heb ik mij verzoend met zowel de Rus als de Chinees en ik wacht met ongeduld op een uitnodiging voor de eerste prik. Na aanvankelijke weerstand, toen aarzeling en daarna berusting heb ik mij geregistreerd op de overheids website en sta ik te boek als kandidaat voor een vaccin. 

Ik vraag mij af hoe het zal gaan. Ik blijf ver van dokters, ik was éénmaal bij de huisarts tot ons beider ongenoegen en ik weet niet of en hoe mijn gegevens zijn opgeslagen. Ander contact met dokters is vanwege de verplichte keuring elk jaar en die vindt plaats in één van de privé/commerciele centra, omdat daar een afspraak een afspraak is en niet een halve dag wachten betekent.

Misschien biedt de TAJ kaart de zekerheid waar ik op hoop. Een soort ziekenfondskaart die je overal en altijd moet laten zien, bij de afspraak balies en bij de apotheek waar het recept wordt ingewisseld. Een soort dossier moet er dus wel van mij bestaan, ergens in een wolk.

De nieuwe piek kwam niet onopgemerkt, in één week werden 30 van mijn collega's door het virus gevonden en kostte het wat denkkracht en flexibiliteit om een belangrijk deel van het bedrijf goedlopend te houden. Het allerbelangrijkste, het gaat voorspoedig met de pechvogels, zelfs met de 3 die in een ziekenhuis moesten verblijven.

Kortom, we zijn weer mijlenver. De beloftes zijn terug naar het niveau van een diepe droom en de voorzichtigheid is groter dan ooit. Gisteren besloot ik zelfs dat de markt op de hoek misschien geen goed idee zou zijn en ik bleef binnen. P bracht een kort bezoekje, even snel voor het brood, de verse pasta en als verrassing de specialiteit van deze zaterdag, een palacsinta met kwark en dadel.

Wel even een frisse neus gehaald in het park, genoten van alle lieve hondjes en met de ogen dicht op een bankje een klein stukje van de droom beleefd want de fantasie doet het nog steeds.

Vorig weekend nog samen met BG voor een brunch, inclusief een nieuw soepje uit Cordoba(Salmorejo, heerlijk) en nu vooral in gezelschap van een boek en genietend van de vogels op ons balkon, Daksi in zijn mandje, de vrolijke tulpen om ons heen en de wetenschap dat het morgen een extra vrije dag zal zijn.

Pasen is in aantocht. Ergens in mijn hoofd is een andere belofte opgeslagen, gedaan door een hooggeplaatst persoon in het land die heeft verklaard dat iedereen die zich op de website heeft geregistreerd voor Pasen gevaccineerd zal zijn. Mijn ongeloof is groter dan het vertrouwen, zeker met de wetenschap dat het ook in 2022 Pasen zal zijn, maar ik kijk ernaar uit om positief verrast te worden.










Salmorejo in de maak
Mango kip


zondag 28 februari 2021

Blauwe luchten

Het was niet veel winter dit jaar. Het heeft gevroren, bij de pastorie wat meer dan hier, maar al met al was het niet indrukwekkend. De sneeuw liet zich even zien maar smolt weg zo snel als ze gevallen was. Al eerder in Hongarije heb ik gedacht dat de lente echt was ingetreden en toen werden we wakker op Paasmorgen in een dikke witte wereld.

Er is niks dat er op wijst dat dit weer gaat gebeuren. De dikste truien liggen op een stapel, de winterlaarzen glimmen nog van het ongebruik en de fietstocht van laatst heeft een vervolg gekregen langs de Donau, langs de Marina met dure jachten, een restaurant dat wilde kat heet en nu alleen afhaal doet. Ook dit wkend stralend weer, blauwe lucht, een heerlijke zon, niet zo'n overdreven vuurbal die de zomer terroriseert, nee, een gewone gele bal in het blauw die de kou erafhaalt en het eerste kleurtje toevoegt aan de bleekscheterigheid van winter en veel Home Office.

Het wkend begon goed. P kocht een nieuw lekker zacht mandje voor Daksi omdat de oude bonkjes dat hebben verdiend. We bezochten de buurmarkt waar deze zaterdag Burrito's op het menu stonden. Het was druk in onze wijk, anders dan anders want het was lomtalánitás. Zolders en kelders en garages waren leeggetrokken, en de overbodigheid stond op de stoep.

Busjes met opkopers reden langs, zetten een mannetje neer voor de bewaking en reden door, spiedend naar Goud temidden van de rotzooi. Ik hou van dit sfeertje, een tweede of derde leven, iets van niets maken. Ik keek bij een oud houten omhulsel, aan de planken die eromheen lagen zag ik dat het een boekenkast moet zijn geweest. Iemand die heeft besloten te stoppen met lezen, iemand die geen genoeg kon krijgen van een beeldschermpje en nu alles via de e-reader leest? Geen idee, maar het hout was een te groot project voor mij om er serieus over na te denken. Eindje verderop lagen mappen, met een papierwinkel die deed denken aan een administratie van een bedrijf of een georganiseerde particulier. Even overwoog ik om te kijken en de mappen eventueel confidentieel te laten afvoeren, maar al snel liet ik die verantwoordelijkheid maar weer varen.

Druk met hondjes was het ook, hondjes met balletjes, rennend de heuvel af, hun jasjes thuis gelaten.

Via de Ketting brug liepen we naar Pest en omdat de stad een dorp is kletsten we even met een collega van P. Thuis maakte P een lekkere GT en zaten we buiten op ons eigen terras met boek.

De verkiezingen komen er aan, ruim op tijd registreerden we ons en keurig ontvngen we stembiljet en keuzelijst. Meer dan ooit willen we graag gebruik maken van ons stemrecht.

Een prima wkend was het weer, de blauwe luchten en de zon beloven deze week nog even te blijven en hopelijk hebben we daar deze week wel even tijd voor........tussendoor dan.