zondag 28 februari 2021

Blauwe luchten

Het was niet veel winter dit jaar. Het heeft gevroren, bij de pastorie wat meer dan hier, maar al met al was het niet indrukwekkend. De sneeuw liet zich even zien maar smolt weg zo snel als ze gevallen was. Al eerder in Hongarije heb ik gedacht dat de lente echt was ingetreden en toen werden we wakker op Paasmorgen in een dikke witte wereld.

Er is niks dat er op wijst dat dit weer gaat gebeuren. De dikste truien liggen op een stapel, de winterlaarzen glimmen nog van het ongebruik en de fietstocht van laatst heeft een vervolg gekregen langs de Donau, langs de Marina met dure jachten, een restaurant dat wilde kat heet en nu alleen afhaal doet. Ook dit wkend stralend weer, blauwe lucht, een heerlijke zon, niet zo'n overdreven vuurbal die de zomer terroriseert, nee, een gewone gele bal in het blauw die de kou erafhaalt en het eerste kleurtje toevoegt aan de bleekscheterigheid van winter en veel Home Office.

Het wkend begon goed. P kocht een nieuw lekker zacht mandje voor Daksi omdat de oude bonkjes dat hebben verdiend. We bezochten de buurmarkt waar deze zaterdag Burrito's op het menu stonden. Het was druk in onze wijk, anders dan anders want het was lomtalánitás. Zolders en kelders en garages waren leeggetrokken, en de overbodigheid stond op de stoep.

Busjes met opkopers reden langs, zetten een mannetje neer voor de bewaking en reden door, spiedend naar Goud temidden van de rotzooi. Ik hou van dit sfeertje, een tweede of derde leven, iets van niets maken. Ik keek bij een oud houten omhulsel, aan de planken die eromheen lagen zag ik dat het een boekenkast moet zijn geweest. Iemand die heeft besloten te stoppen met lezen, iemand die geen genoeg kon krijgen van een beeldschermpje en nu alles via de e-reader leest? Geen idee, maar het hout was een te groot project voor mij om er serieus over na te denken. Eindje verderop lagen mappen, met een papierwinkel die deed denken aan een administratie van een bedrijf of een georganiseerde particulier. Even overwoog ik om te kijken en de mappen eventueel confidentieel te laten afvoeren, maar al snel liet ik die verantwoordelijkheid maar weer varen.

Druk met hondjes was het ook, hondjes met balletjes, rennend de heuvel af, hun jasjes thuis gelaten.

Via de Ketting brug liepen we naar Pest en omdat de stad een dorp is kletsten we even met een collega van P. Thuis maakte P een lekkere GT en zaten we buiten op ons eigen terras met boek.

De verkiezingen komen er aan, ruim op tijd registreerden we ons en keurig ontvngen we stembiljet en keuzelijst. Meer dan ooit willen we graag gebruik maken van ons stemrecht.

Een prima wkend was het weer, de blauwe luchten en de zon beloven deze week nog even te blijven en hopelijk hebben we daar deze week wel even tijd voor........tussendoor dan.











zondag 21 februari 2021

Voorjaarseiland

Het was een vrolijke zaterdag markt. Ter ere van het voorjaar was het Tulpendag. De aardige bloemen man had een vrolijke uitstalling van allerlei soorten en kleuren. Ik probeerde niet te denken aan de laatste keer dat ik tulpen kocht in NL, bij de Jumbo in Friesland. Een hele arm vol voor een tientje. Ik stond in de rij, het was druk bij de tulpen, iedereen had wel zin in kleur en een bloemige invulling van de gure sombere dag. Tijd genoeg dus om voor mijzelf te verantwoorden dat ik nu weer een hele arm zou kopen, tulpen komen in bossen, het liefst grote, deze hebben er uiteraard heel wat kilometers op zitten en de bloemenman staat er tenslotte ook niet om vliegen te vangen.

Met de arm, de verse zalmravioli, de nieuwe majas en angol szallona en met 2 mooie broden liep ik weer naar huis.

Zondag deed ook het weer mee met het voorjaar, een klein zonnetje verlichtte de lucht en het was druk op straat. Wandelaars met kartonnen bekers koffie, wandelwagens, veel leuke hondjes.

Wij besloten de fiets te pakken. Dat hing al heel lang in de lucht. P fietst regelmatig en ik eigenlijk al een tijd niet meer. Ik vind fietsen leuk maar toen ik op weg naar het werk uitweek voor een auto die niet stopte voor de zebra en ik op straat lag, toen was het minder leuk. Sinds die tijd was ik schijterig. Op mijn hoede voor auto's die misschien niet zouden stoppen, die het fietspad zouden kruisen en mij niet zouden zien, voor geparkeerde auto's die opeens het portier zouden opendoen. Kortom fiets stress en het rad bleef op honk. Bij de Pastorie nog wel een stukje gefietst want die tractors en wij kunnen best samen op de weg, maar in de stad was het lopen geblazen.

Het hing dus in de lucht, die bangigheid is hartstikke irrationeel en zo ben ik eigenlijk niet en bovendien, met fietsen kom je ook wat verder. Het horloge ging af want naast kapotte knieen en ellebogen was die schade toen eigenlijk nog het ergste van mijn val. De berg af, remmend om niet zo snel te gaan als een auto en op weg naar het fietspad langs de Donau. Het was leuk, heerlijk zonder toeristen die midden op fietspaden plegen te slenteren, een fris windje en bedrijvigheid van vrachtschepen op de rivier. 

Een rondje op het eiland, afstappen bij de kleine dierentuin en natuurlijk om een paar hondjes te aaien. Terug via het Parlament, de straatjes achter de Basiliek en de Elisabeth brug om dan het laatste stuk weer omhoog te trappen naar onze straat. Lekker was het, rozig en nog helemaal heel.

Snel weer doen en dan weer wat verder.








zondag 14 februari 2021

Valentina

Een tijdje geleden schreef ik over het verval dat was ingetreden samen met mijn leesbril. De reacties waren hartverwarmend en vol van herkenning. Een paar naasten kwamen zelfs 'uit de kast' en biechtten op dat zij ook bij een drogist waren om schielijk de extra ogen uit de standaard mee te nemen. Ik ben nog zó aan het begin van mijn reis dat ik de bril niet in mijn tas hoef te stoppen, ik red me nog prima en alleen met een boek zonder al te veel goed licht zet ik hem op. 

Pas geleden was ik bij een drogist vlakbij en daar werd ik verrast. Niet door het assortiment, zo veel spannends is er niet bij de DM, maar mijn mond viel bijna open onder mijn mondkapje. Misschien is het wel normaal in Nederland......en misschien hier ook wel maar ik had het nog niet eerder gezien. Aan de karretjes was een standaard bevestigd met een heuse loep! Alle potjes en tubetjes kunnen op deze manier gelezen worden tot en met de kleinste lettertjes. Erg klantgericht en super praktisch.

Zoals elke zaterdag was ik op de markt bij ons om de hoek. Het weer was prachtig, koud maar zonnig en de mensen hadden er allemaal zin in. Ik deed mijn vaste ronde. Een soepje en runderwang(sous-vide) bij Terra, de verse pasta voor de komende week, een stukje schimmelkaas bij de aardige jongen en de lekkere Angol szallona en majas bij het slagers echtpaar. Gezellig druk was het en ik hoorde veel Engels om mij heen. Ter ere van de komende Valentijn was er iets meer aandacht voor de bloemen en de taartjes. 

Gelukkig had de bloemenkraam meer dan de zoete stukjes en de tuttige takjes met flauwekul hartjes, er waren echte bossen. Ik kocht er 2, één voor P van mij en één voor mij van P. Van de week hoorde ik op tv, nota bene op de NL-se tv, dat Valentijn toch meer iets is van mannnen voor vrouwen en dat klopt natuurlijk niet. 

Ik eindigde bij de taartjes. Speciaal voor dit wkend hadden ze mooie bolletjes gebakken met een prachtig spiegel laagje. Er waren 2 soorten en ze heetten Valentin en Valentina. Valentin was van mooie donkerbruine chocola en Valentina was bloedrood, het spatte uit de vitrine en deed vermoeden dat er aardbeien vulling onder zou zitten, mierenzoet waarschijnlijk. 

Ik vroeg om 2 Valentins. De bakker keek mij aarzelend aan en wees op de Valentina. Woordeloos, slechts met vragende ogen. Ik bevestigde dat ik 2 bruintjes wilde en netjes werden ze overgeheveld naar de gebaksdoos. Gezellig voor zometeen bij de koffie.

En ook vandaag is het weer goed, goed om straks even naar buiten te gaan, voor de stappen, de frisse neus en gewoon omdat het zo mooi is, zelfs zonder de zo geliefde pleisterplaatsen.

Valentin
de loep

szallona en majas


zondag 7 februari 2021

Sous vide

Dit wkend lijkt wel een beetje op het oude normaal.  Vanmiddag gaan wij vrienden zien, weliswaar dik ingepakt en buiten, staande met een kartonnen beker, maar toch, we hebben contact en kletsen bij. En gisteren was ook ook al een dag met gezelligheid.

Het begon op de markt bij ons op de hoek. Ik ging voor brood en voor wat leuks om weg te geven van de diverse ambachtelijk gemaakte spullen. De afgelopen weken was ik voor de salami's gegaan, grijs rund, hert en mangalica en voor de verse pasta's, zoveel lekkerder dan uit een pak.

Ik begon in de hoek. Daar staat een stand van een cateraar. Aangezien er geen events zijn valt er ook niks te cateren, dus de cateraar moet wat anders en gelukkig doet hij dat. Hij heeft een nieuw concept bedacht en dat is on-line bestellen van fine dining en dus op markten staan met de lekkernijen. Net voor Kerst waren P en ik er samen en we raakten aan de praat. De cateraar heet Falco en is Duitser en erg aardig. We kletsen Engels en als echte cateraar heeft hij begrepen dat proeven doet kopen. Net voor die Kerst had hij een paddenstoelen soep en we proefden. Alleen al het proeven is leuk. Op een plaatje staat een Creuset pan met pruttelende inhoud, het proeven gaat in een espresso kopje, geen idiotie van plastic of ander wegwerpspul. We namen wat flesjes met de soep mee voor thuis.

Gisteren maakte ik weer een praatje met Falco, in de Creuset zat deze keer groene erwten soep met curry. Falco vroeg of ik wilde proeven en legde uit dat de soep een beetje pittig was omdat de curry die ze normaal gebruiken in aanvoer was gestrand en ze hun toevlucht elders hadden moeten zoeken. Zalig soepje was het en ik zette alvast 2 flesjes apart, 1 voor ons en 1 voor vriendin G. Maar ik was nog niet klaar bij Falco(voor Budapesters, kijk bij Fresh by Terra of bij Terra catering). Op de stand stonden deze keer ook gesousvideerde vleesjes, eendenpoot, runderwang en rib van het Angus rund. Naast de Creuset lag een grill plaat met een prachtig stuk rib. Ik kreeg een mooi wit bordje met een stukje vlees en een vorkje. Het smolt op mijn tong en de kruiden waren erg lekker. In de tussentijd legde Falco uit hoe het was gemaakt en hoe simpel ik het thuis kon bereiden. De Hongaren om mij heen mochten uiteraard ook proeven maar helaas zag ik slechts wantrouwende blikken, laten we zeggen of hopen dat dit een korte momentopname was. Hoe lekker ik de rib ook vond, ik kocht eendenpoot en runderwang, de Angus was wel aan de prijs en P is niet zo van de rib.

Bij 2 andere kraampjes kocht ik ambachtelijke pindakaas en een jam van uien met lavendel en gember.

De dag kreeg een waardig sous-vide vervolg! We waren uitgenodigd bij vrienden B en G en zoals iedereen al weet is G een geweldige kok. Wij werden super verwend en hebben veel verschillende gesousvideerde gerechten geproefd. Ik deel het menu met jullie en de foto's spreken voor zich. In deze tijden kunnen we niet afspreken in de avond, iedereen moet om 8 uur binnen zijn. De uitnodiging was voor een late lunch maar dit menu was misschien meer een vroeg diner. En we waren het wel eens, het is niet zo gek om af te spreken in de middag, op tijd thuis, wanneer de bus nog gewoon gaat en op tijd in bed. Een soort bejaarden afspraak zouden we vroeger hebben gezegd en nu komen we erachter hoe slim en gerieflijk het eigenlijk is.

En dan nog een hele middag en avond voor de boeg voordat het weer tijd is om te werken en alle hoofden voor mij te zien op een klein schermje.

groet uit de keuken, een koud boerenkoolsoepje met een crispy boerenkoolchipje

geitenkaasmousse met ui, biet en bieslook
steak tartare met een gesousvideerd ei, 30 minuten op 65 graden
eendenfilet uit de sousvide met een gierstrisotto
gesousvideerde peer met walnotenijs

En.......niet te vergeten, heerlijke Hongaarse wijnen. Begin met bubbels, een Viognier van Heimann, een Syrah van Fekete en een Oremus voor bij het dessert. Heerlijk.


zondag 31 januari 2021

Tante

Ik heb nieuws. Groot nieuws, leuk nieuws, lief nieuws. Nieuws dat in deze tijden een groot lichtpunt is.

Gisteren om 11.37 ben ik tante geworden. Tante van een lieve neef. Hij heet Sandro en hij is 3 jaar.

Ik wist het natuurlijk al even, tante word je meestal niet van de één op de andere dag, maar ik wilde er niet over schrijven totdat het echt zeker was, en dat was gisteren. Sandro is geadopteerd. Zijn wiegje, waarvan we zeker zijn dat hij het niet heeft gehad, stond ver weg, in een land ten oosten van ons, waar nieuwgeborenen het niet al te best hebben. Zijn eerste 3 jaar waren dan ook niet om over naar huis te schrijven en voordat de adoptie ter tafel kwam, had hij een onzeker bestaan dat leek te eindigen in de dood.

Net voor de poorten van dat einde, wist hij de aandacht te trekken van de adoptie stichting en werd hij ter adoptie aangeboden. Om een lang verhaal van overweging, twijfel, wel of niet doen, nadelen en voordelen tegen elkaar afwegend, zo'n lang verhaal dus, kort te maken. Mijn zus ging ervoor en Sandro is sinds gisteren in Nederland.

Alles is anders in de huidige tijd. Ook adoptie. Wij zijn een familie van adoptanten, wij gaan voor degenen die niemand lijkt te zien, laat staan te willen. Wij kunnen verliefd worden op een foto, ver weg, in vodden, in modder, onder een scheef afdakje. Wij focussen ons op de oogjes, de oortjes, het gezichtje en op datgene wat de oogjes tegen ons lijken te zeggen.

Tijdens alle adopties uit het verleden was ik ter plaatse, ofwel ik mocht mee voor de overdracht, ofwel ik kon meteen op kraamvisite. Zelfs bij neef Panurs, jaren geleden, toen ik al in HU woonde en ik voor een lang wkend met het vliegtuig met mijn nieuwe familielid ging kennismaken.

Alles is anders in de huidige tijd. Dat betekent dat ook de adoptie Corona proof moest plaatsvinden, spijtig genoeg. Geen bijeenkomst met leuke gesprekken en een lange kennismaking. Geen overdracht die langzaam en met veel aandacht zijn weg vindt. Nee, deze adoptie vond plaats in een soort drive through opzet, die we vandaag de dag zo goed kennen van de vaccinatiestraten, de Covid testen, de bruiloften en doopfeesten. En helaas, ik kon er dus niet bij zijn en voorlopig moeten we triest genoeg ook de kennismaking uitstellen tot het weer kan.

Tot die tijd doen we het met whatsapp, met video bellen, met foto's en met korte berichtjes over hoe het gaat. De eerste nacht is goed verlopen. Sandro heeft lief geslapen. Alles is vreemd, angstig, bang voor de speeltjes die voor hem klaar lagen. Hij is dichtbij zijn nieuwe moeder en zijn nieuwe oma, hij kijkt tv, vooralsnog prefereert hij de deken op de bank boven zijn eigen canapé en zijn oogjes verraden dat hij nog niet is 'angekommen' zoals Duitsers het zo prachtig kunnen zeggen.

Het gaat wel goedkomen met Sandro en met ons. Ik ga er zeker meer over schrijven in deze blog. 

Ik ben tante en ik ben verliefd.











vrijdag 29 januari 2021

De dierentuin

Het gaat niet goed met de dierentuinen. Geen bezoekers betekent geen inkomsten en dus geen onderhoud, laat staan nieuwbouw. Gisteren zag ik dat zelfs Artis afstand moet doen van de leeuwenpopulatie en dat Blijdorp het nieuwe olifanten verblijf moet uitstellen. Ik weet het, wilde dieren horen niet in dierentuinen maar in het wild en toch, het plezier dat ik er als kind én als volwassene heb gehad weegt zwaar en de dierentuinen die er zijn moeten wel in staat zijn om hun inwoners te geven wat ze toekomt.

Dieren geven plezier, altijd, ookal verschillen we soms van mening en ookal geeft het afscheid nemen zoveel verdriet, maar dat is alleen op het einde na jaren pret en liefde. 

Wij hebben natuurlijk Daksi, de laatst overgeblevene, helaas op zijn laatste beentjes, maar nog steeds onze stoere, eigenwijze en lieve plattelandsteckel. Bij ons in huis zijn overal dieren, blijkbaar spreekt alles ons aan als er maar een dier op staat of als het een diertje is. Mensen kennen ons als tamelijk standvastig en rationeel, maar toch, als wij onder elkaar zijn, en dat is nogal vaak de laatste tijd, dan doen we alsof de dieren leven in onze eigen dierentuin.

We kletsen tegen de handdoeken en wensen welterusten aan de olifantjes op ons dekbedovertrek, nieuwe aanwinsten van de Jysk. Niet dat wij handdoeken en dekbedovertrekken nodig hadden......maar als er diertjes op staan en ze nota bene ook nog in de akció zijn, dan is de deal snel gemaakt.

En dat is nog maar een klein deel van de ark van Noach. Ze zijn overal, op schilderijen, op serviesgoed, op kasten en planken en als we er één hebben komt er al snel een tweede, want een dier heeft ook graag gezelschap. Dus naast de kandelaar van de Bremer stadsmuzikanten verscheen een vogeltje en nu zijn het er al 5. In de gang leeft ook een kleine woongemeenschap die toeziet op wie er zoal binnen komt. 

Ze krijgen een aai, een woord, ze worden versierd met Kerst en vormen zo een deel van onze huishouding. Vast en zeker is er een groep mensen die dit idioot vindt en niet had gedacht dat wij gek zijn, op het oog zo normaal.......

Wij doen er niemand kwaad mee en zelfs in deze Corona tijd kunnen we er gewoon mee doorgaan. Prettig gestoord dus.













zondag 24 januari 2021

Nieuwe zaterdag

De zaterdagen zijn veranderd. De stad is niet meer zoals ze was, mijn favoriete koffie tentje heeft de stoeltjes opgestapeld en met kettingen aan de tafeltjes verankerd. Het gekke is, nu alle terrasjes weg zijn, de luifels ingeklapt en veel ramen dichtgeplakt, nu zie je opeens de scheuren, de vieze plekken, de rommel op straat en is de stad niet meer zoals ze was.

En toch, de mens blijft op zoek en als het dan niet in de stad is, dan is het wel in de buurt. Ik schreef al eerder over de markt bij ons op de hoek. Elke zaterdag van 8 tot 14. Ook die markt is veranderd, de bistro die haar tuin aan de markt uitleent heeft alleen afhaal en de plek van de tafeltjes is ingeruimd voor schappen met mooie levensmiddelen. Van die levensmiddelen die je ook in de expat winkels ziet, niet direct je eerste levensbehoefte, maar in deze tijd zo welkom, want laten we eerlijk zijn, het leven is te mooi om het niet in te kleuren. 

De bistro en de markt zijn slim. Ze hebben alles zo georganiseerd dat bistro en markt één geheel vormen en nog slimmer, ze hebben bereikt dat het een gezellig ontmoetingspunt geworden is, voor de buren, de achterburen en zelfs voor de mensen die van verder komen, zo te zien uit het bosrijke Buda, met stille en prachtige auto's, met mannen en vrouwen in het donkerblauw, gewapend met rieten mandjes voor de geplande inkoop. 

De markt is niet officieel bio, maar er is wel veel bio-achtigs te vinden en verder is het gebruik dat je eigen tasjes of mandjes meeneemt.

De grootste attractie voor mij.....de hondjes. De markt en bistro zijn hondvriendelijk. Ik ken de vaste bezoekers, de kleine glimmend zwarte teckel van een paar huizen verderop, de Weimaraner die gewoon losloopt. De foxjes en de Jack Russels van de oude meneer een straat verder. En elke zaterdag zijn er de nieuwe aanwinsten. Het bruintje aan de uitrolriem, het bruintje met pluimstaart die kunstjes kon. De hondjes lijken ook blij, ze snuffelen aan de kaaskraam, trekken hun baasjes in de richting van de man die allerlei soorten kolbasz, salami en spek verkoopt en kijken verlekkerd naar de hele kippen inclusief voetjes, kam en ingewanden.

Vroeger werden er al weleens extraatjes georganiseerd maar nu in het Corona tijdperk proberen ze er elke zaterdag wat van te maken. Afgelopen week stond er een tafel met raclette toestel. Het rook zalig, de rij was gedisciplineerd en in de rij was het een gezellig gekeuvel met maskers op de goede manier gedragen, wat vrij uitzonderlijk is in het normale straatbeeld. Ik ging niet voor de raclette, maar kwam wel thuis met heerlijk noten rozijnen brood, super zalige salami van het Hongaarse grijze rund en een arm vol bloemen van de aardige bloemenman die snapt dat bloemen in bossen komen en niet met een 'graftak'.

Deze zaterdag was het lángos dag. Voor de verandering waren we samen, ik was eerst gegaan, had gezien hoe gezellig het was en daarom gingen we samen terug voor de lunch. Aanvankelijk toch een beetje aarzelend want een rij kan dan wel gedisciplineerd zijn, het is een rij en een rij betekent mensen, maar we gingen ervoor, masker op en zoveel mogelijk proberen om de afstand te bewaren. 

Er was keuze, de lángos die we allemaal kennen, de sima, de luxere met zure room en kaas maar hier waren ook 2 nieuwe soorten, een warme chocola met banaan en de zure room met zalm en dille. P en ik gingen voor die laatste. Het bleef gemoedelijk in de rij, niemand drong, niemand zeurde en het hondje met de rolriem dat achteraan stond testte hoever zijn riempje kon komen. En iedereen glimlachte, de ogen boven de maskers werden tot spleetjes en het hondje kreeg een aaitje.

De lángos was erg smakelijk, de laatste lángos die we aten was al even geleden, bij Otto op het platteland, járen terug samen met BAMI.

De buit van deze zaterdag? Weer 2 mooie broden, nu ééntje met tomaat, 2 pakken granola, vol met smaak en zonder toevoegingen en voor deze week een stuk salami van het hert, volgens de slager de beste, samen met die van het rund vorige week en de mangalica, voor een volgende keer.

Volgende zaterdag is het fánk zaterdag, ik kijk er naar uit.








zaterdag 16 januari 2021

De blenderbalie

Al aangekondigd vorige keer, deze keer iets over een blender.

Lang geleden in Nederland, toen we nooit in De Winkel kwamen en onze kookspullen nog kochten in de prachtige speciaalzaken waar je een fortuin kwijtraakte maar wel met geweldige spullen thuis kwam, zo lang geleden dus, kochten we een blender. Eéntje met sterke motor, met veel hulpstukken voor later en in de kleur van onze smaak van toentertijd.

Die hulpstukken zijn er nooit gekomen, de prachtige andere apparaten van hetzelfde merk ook niet, maar eerlijk is eerlijk, de blender staat nog als een huis. Pure degelijkheid natuurlijk maar ook niet overloaded door onze kookambities. Voor gazpacho is de blender superhandig, voor spinaziesoep en ook voor bijvoorbeeld grote hoeveelheid pesto staat de blender klaar voor actie.

Eén zwak onderdeel is de koppeling, een zwart veelhoekig onderdeel op de motor, dat de verbinding vormt met de grote mengbeker en het geheel laat snijden of mengen. De eerste keer dat de koppeling het opgaf met een gebroken armpje speurden we op internet. In Hongarije was het merk nog niet te vinden en zeker niet in de omgeving van de pastorie en we vonden de Duitse service organisatie. Een mailtje met foto en serie nummer en het kwam voor de bakker, de koppeling werd opgestuurd, gratis nota bene. Ik weet nog dat we enerzijds verbaasd waren over de goede service en anderzijds dachten dat dit misschien een bekende zwakte van de blender was en daarom de eventuele teleurstelling van de klant zou worden weggenomen.

Een paar maanden geleden maakte P Thaise viskoekjes. Het leek ons een goed idee om dit in de blender te doen. Voor ons tweetjes voldoet de staafmixer van 8 euro maar nu was het een grotere hoeveelheid, voor een vriendentref. Het ging best goed, het mengsel was dik en de blender ronkte geduldig. Tot het moment dat het stil werd. Een snel onderzoek leverde een kapotte koppeling op waardoor de rest van de viskoekjes in partijtjes door de staafmixer ging en ze alsnog heel lekker werden.

Ik was optimistisch, immers, we waren jaren verder en ik wist zelfs een speciaalzaak met kookspullen waar ze dit merk voeren omdat ik er al een paar keer met glimmende ogen had staan kijken en met lege handen wegliep. Ik maakte een foto van de koppeling, ging naar de winkel en vroeg er om. Dat was te simpel. Natuurlijk verkocht deze winkel wel de spullen maar met de service hadden ze niks te maken. Ik deed alsof ik het net zo logisch vond als de man van de winkel en vroeg naar de service. Ik kreeg een adres, helemaal niet ver van ons vandaan en daar zouden ze het hebben.

De service werkte niet op zaterdag en daarom duurde het een tijdje totdat ik op een vrije dag uiteindelijk op pad ging. Mooi koud weer met een zonnetje en om 2 vliegen in 1 klap te hebben liep ik. 

Van te voren even opgezocht hoe zo'n koppeling zou kunnen heten, maar ik besloot de foto bij de hand te houden. De straat ken ik best goed maar ik kon mij niet herinneren dat ik er ooit een keukenapparatenservicewinkel had gezien. Toen ik bij het juiste nummer stond begreep ik het. Een deur waar service opstond dus dat klopte maar verder deed niets vermoeden wat er schuil ging achter de deur. Ik trok het mondkapje recht en stapte binnen. Een balie, achter de balie een mevrouw met bril aan koord en de schrik sloeg mij om het hart. Dat was niet nodig, ze was geweldig aardig en vroeg waarmee ze mij kon helpen. Ik noemde het merk van de blender en liet de foto zien. Oh, zei ze een kuplung, en zo makkelijk was het dus. Ik vroeg er maar meteen 2, want stel je voor dat wij toch nog eens keukenprinsesjes worden en de blender vaak gaan gebruiken. De aardige mevrouw vulde een formulier in en liep een deur in achter haar en kwam terug met 2 koppelingen. Best duur......maar omdat ik geen rekening nodig had en omdat er alleen met cash betaald kon worden, ging er nog een paar Forint af. Elke keer als de mevrouw met mij sprak, deed ze de bril af die bungelend aan het koortje hing en keek mij vriendelijk aan. Opeens schoot mij te binnen dat P had gezegd dat ik ook om een sleutel moest vragen, om de oude koppeling netjes te verwijderen. De mevrouw verwees mij naar een meneer die met 2 schroevendraaiers voordeed dat zo'n sleutel niet nodig is en het zo gefikst is.

Helemaal blij met de aanwinsten liep ik door naar een tram en vervolgde mijn vrije dag. De koppelingen liggen rustig te wachten op de truc met de schroevendraaiers en in de tussentijd maakte ik notenpesto met de staaf, die een naar scherp knerpend geluid maakt maar een oersterke koppeling bezit.