Beer

Ik heb een nieuwe vriend.
Sinds half maart hebben wij "verkering". Ik zie hem 's morgens en aan het eind van de dag.
En natuurlijk is het een hond, dat zal niemand verbazen.

Het gebouw waar ik in werk staat niet op het mooiste plekje van de stad. Een wijk waar vooral wordt gewerkt en minder gewoond en waar ook veel afbraakpanden staan en voorbeelden van moed om iets te beginnen die in de kiem werd gesmoord en dus is verworden tot een pand in wording dat al lijkt op afbraak.

Naast de plek waar ik mijn auto zet is zo'n pand.
Een soort lage schuur waar een schil omheen gebouwd is van rode grote stenen. Na de schil was de inspiratie weg of het geld op want daar stopt het. Het erf is kaal, stenen, grint, betonplaat, afgewisseld met hier en daar een plukje onkruid.
De eerste dag zag ik hem, een grote gele hond, een herderachtige, breed van bouw, grijzend aan zijn bekje. Hij blafte want dat is zijn taak. Om het erf staat een hoog hek, nog verstevigd met gaas met kleinere gaten.
Ik liep naar hem toe en begon een praatje. Het was liefde op het eerste gezicht en gelukkig was het wederzijds.
Ik noemde hem Beer en later op mijn werk hoorde ik dat hij ook zo heet, op z'n Hongaars dan. Hij is er om te waken en niemand weet wat hij bewaakt. Uit de schuur komen wel geluiden, van zaagmachines, maar mensen heb ik er nog nooit gezien.

Het spijt mij om Beer zo te zien. Hij is niet slecht verzorgd, er staat een huisje van pallets, er staan emmers waar zijn hoofd af en toe in verdwijnt, maar hij is zo eenzaam, het is hartbrekend.
Vanaf die eerste dag neem ik wat voor hem mee, snoepjes, brokjes, een tennisbal en hij is blij met alles, maar vooral met de aandacht.
Als ik uit de auto stap kwispelt hij al, als ik bij het hek sta drukt hij zijn zijtje tegen het gaas zodat ik hem een beetje kan aaien. En als hij echt een goede bui heeft gaat hij liggen en steken zijn pootjes uit zodat ik ze kan pakken.

We hebben al dromen besproken, om hekken door te knippen en samen te ontsnappen, maar zoals gewoonlijk bij honden, is Beer ook wijs genoeg om te begrijpen dat het niet allemaal zo loopt als je soms wilt. Ik houd hem in de gaten, zijn huis en emmers zijn gecheckt, gelukkig is er geen ketting te zien en als het straks echt warm gaat worden zal ik nog vaker even langs gaan.

Mijn vriend Beer.

Een poot van Beer

Zo jammer al dat gaas

Lekker die snoepjes

Donkere natte tuin

Door alle drukte omtrend het zoeken, krijgen en hebben van werk waren we al een tijd niet in de Pastorie. Ik schreef het al eerder....in de stad missen we het platteland en op het platteland de stad, dus dit weekend kwam het er dan eindelijk van.

Een auto vol, met winterkleren, met Kerstservies en met Thai voor het weekend want de pastorale kasten en diepvriezers zijn leeg en om nou je wkend te verspillen met boodschappen doen in die vervelende supermarkten, zonde!

We wisten dat er klusjes lagen te wachten, in het huis uiteraard, legers lieveheersbeestjes en vliegen, stofwolken van de afgelopen weken. Buiten het kuithoge gras en de normale klusjes.

En toch, we verheugden ons er op, alle klusjes in de oude dorpse kleren, overgoten door zonnestralen, pauzes onder de kersenboom, met een boek uit de wind op het net gemaaide gras.

En nu is de tuin nat en donker, we krijgen mail uit de stad waar het warm is en hier is het bewolkt. Bewolkt, het regent, de gordijnen zwiepen door de wind en we hebben een dikke trui aan en de kachel en sokken en winterschoenen.
Normaal doet het mij niet veel, dat weer dan, maar nu we morgen in de hondsachtige vroegte weer vertrekken is het wel dikke pech.

Tijdens zijn laatste wkend in Nederland kocht P een Dirt Devel bij het Kruidvat en vanwege die stofwolken en het weer buiten had ik het twijfelachtige genoegen om dat ding te gaan gebruiken. Als je vergeet dat je hem na elke kamer moet legen en tijdens het proces met je vingers een verstopping moet verhelpen, is het best een goed apparaat en nu staat hij te wachten in de spajs op de volgende gelegenheid.

Uiteraard gaan we vaker wkenden komen want ik ben zo blij dat ik weer in mijn echte huis ben, met al die ruimte, met al mijn spullen en met F en D die blij lopen te rennen en te blaffen tegen alles wat beweegt en niet door ons worden gemaand om te stoppen vanwege de buren.......
Als ik kon toveren dan wist ik het wel.....dan toverde ik BP naar hier of de Pastorie naar daar, maar tot die tijd doen we het maar op deze manier en mooi weer zal het vast wel weer gaan worden.

donker.....

nat....

even stoppen omdat het regent

deze heeft dringend regen nodig na verblijf in de winterstalling

Nummer 4 en langs trambaan en bushalte

Dit weekend is het feest onder de grond van Budapest. Metro lijn 4 is geopend en voor de gelegenheid mag iedereen gratis deze lijn uitproberen. Nu heb ik een maandkaart dus daarvoor hoefde ik het niet te doen, maar de nieuwsgierigheid won het van de zon bovengronds.

En ik werd niet teleurgesteld, echt ik vind het een prestatie en hoewel ik er part noch deel aan heb, een gevoel van trots kan ik niet ontkennen. Als een stad waar je van houdt weer zo iets moois kan bijschrijven, dan is dat ook logisch.
En natuurlijk was er ook gedoe rond dit werk, zoals bij bijna alles en zoals bij de Noord Zuid lijn in Amsterdam, maar nu het klaar is, ik vind het prachtig.

En boven de grond is het ook weer mooi, de haltes en de stations zijn klaar, de barakken, afzettingen, keten, zandhopen en lawaai machines zijn weg en hebben plaats gemaakt voor voetgangers, roltrappen en liften en een goede bewegwijzering. Er is over nagedacht.

Ik deed mijn stukje niet zoals het eigenlijk het beste was....in elk station uitstappen, alles bekijken en weer een halte verder. Op deze terrassendag was mij dat te gek, ik nam de metro tot aan Keleti en stapte daar op een gewone bus naar het terras op Marcius 15 tér bij Kiosk.

De andere haltes zie ik nog wel een keer en hoe mooi ik het ook vond....de oude panden van Keleti en Kiosk zijn nog meer mijn smaak.

Deze week ben ik nog blijer dan anders dat ik al die tijd die ik hier heb doorgebracht zoveel bussen en trams heb uitgeprobeerd tot aan hun eindpunt. Deze week ben ik namelijk op pad geweest met de auto.
Sinds half maart mag ik weer een nieuwe werkgever bijschrijven op mijn CV en die zit niet naast de deur. Op dag 1 deed ik alles nog met openbaar vervoer, want zoals altijd is er netjes een halte terplaatse. Een uur en 10 minuten....dat was mij toch te lang en ik probeerde de auto. Telkens als ik ergens was en twijfelde zag ik wel een bushalte of een tram in de verte en wist ik opeens waar ik was en waar ik moest afslaan. En nu doe ik dit stuk alweer alsof ik nooit anders heb gedaan.

Echt, dat verkeer in BP valt best mee, als je ernaar kijkt lijkt het erger dan dat je er in zit......maar toegegeven, vandaag was het geweldig, binnen het kwartier weer thuis bij F&D.
Een paar plaatjes van vandaag.



Veel fotografen vandaag



Naar de diepten onder de stad

Onderweg

Nooit lang wachten

Het was echt een feestje

Nog mooier

Vanuit Kiosk

Tussenkleding

Als het winter is in H lijken mensen wel op elkaar, echte H en import of toerist, meestal kun je de scheiding niet zo snel maken.
Mutsen, wanten of handschoenen, een dikke shawl, uiteraard de winterjas en laarzen. De H draagt meer bont, dat dan weer wel, maar de Russen ook en veelal ook de Duitsers....die winter is het één pot nat.

Ook in de zomer als het bloedje bloedje heet is en niemand van gekkigheid weet het waar te zoeken lijken we op elkaar. Water, vooral veel water, om te drinken en om in te zijn, en natuurlijk ijs. Veel en lekker ijs. Volwassenen, kinderen, gevorderde senioren, iedereen loopt met een hoorntje of bakje en de salons draaien op topdrukte tot laat in de avond.

Maar nu.....nu is het duidelijk wiens wieg hier heeft gestaan en wie later is aangekomen. Op straat, in de bus, het is meteen duidelijk. Wij staan al in de zomerstand, kleurig en flodderig met hoogstens een dun jasje voor erbij of een vest voor als het avond wordt. De H houdt het nog een beetje af, hij weet dat de winter zo weer terug kan zijn en heeft het niet op kou lijden. De mutsen zijn er nog, de handschoenen ook en zelfs de combinatie terwijl wij bij het idee alleen al een hartverzakking krijgen.

Kijk eens in een willekeurige kinderwagen....alleen het zien maakt ons al benauwd en neigt naar het uitpakken van de kinderen en baby's die nog rustig in skipak en muts liggen te zweten.

En uiteraard heeft iedereen gelijk en mag iedereen lekker doen wat bij hem en de volksaard hoort!

Gisteravond was het weer 180 graden anders. Wij waren in de MUPA voor een concert, het openingsconcert van het Lente festival in Budapest. De H kleedt zich ervoor en vooral de dames waren chique en daarmee bloterig. Ruime decolleteés, blote armen en ruggen en onzichtbaar dunne panty's. Het aandeel "nieuwkomer" was hoog en ook de toerist was volop aanwezig en het was volkomen overzichtelijk wie bij welke groep hoorde.

De voorspellingen lijken de import in de kaart te spelen, de truien kunnen worden opgeborgen, maar niks is zeker!

Thuis met tasje in de tram

Vroeger hoorde ik van oma al veel over het dagelijks leven in Hongarije. Het stadse leven dan, want oma was een echte Budapestse. Toen ik als kind van 10 voor het eerst in de Grote Stad kwam, werd ik verder bijgepraat door mijn Klárinéni.
Er was niet veel te koop in die tijd, ook niet de dingen die wij als vanzelfspekend beschouwden. En als er dan iets te koop kwam, was dat altijd een verrassing, nooit communicatie vooraf, nergens reclame, opeens waren er volle schappen in een winkel ergens in de stad.
De lange rij voor die winkel verklapte de nieuwe aanvoer en dan moest je er snel bij zijn.

Klárinéni liet mij tasjes zien. Handige tasjes, licht van nylon en opvouwbaar, pasten zo in de handtas. Die tasjes werden op het grote moment uitgevouwen en meegenomen naar de schappen om de buit voor thuis in te vervoeren. Een grote buit meestal want de tasjes waren oersterk en omdat je nooit wist wanneer er weer een verrassing zou plaatsvinden werd er maar meteen goed ingeslagen.

Ik weet niet of die tasjes in NL ook bestaan, ik heb er nooit zo op gelet. Ofwel je krijgt er een tasje bij, ofwel je koopt gewoon een plastic exemplaar. Hier in BP liggen ze in grote getale bij de drogist. Ik heb er 2 en ik heb ze al vaak gebruikt. Ze zijn ideaal! En als ze gebruikt zijn, laten ze zich weer net zo klein opvouwen en terugstoppen in hun hoesje voor in de handtas.

In de tram hoor je erbij met zo'n tasje. Het laat zien dat je weet hoe het zit, dat je niet net bent ingevlogen voor een weekendje stad, maar dat je er thuishoort. Er zijn een stuk of wat dessins, niet heel veel, dus de kans dat je iemand tegenkomt met hetzelfde tasje als jij op schoot hebt is groot en ook dat is al leuk.
Nooit geweten welke wereld schuil gaat achter een goedkoop en praktisch nylon tasje.

Superhandig!

Ik zit graag in tram 6. Deze tram is modern en daarom stiller dan de meeste en geeft mij de gelegenheid om mijn luistervaardigheid van het Hongaars te oefenen.
Een tijdje geleden stapte er een groep meisjes in, een jaar of 14. Ze waren druk aan het kwebbelen over anderen, over school en over kleren en waar je die kleren dan het beste kon kopen. Bij Blaha Lujza tér stapten ze uit op 2 meisjes na.
De één was dun en spichtig, blonde lange haren in een staartje en een bleek gezicht. De ander was stevig, haar kleren net een maat te strak, zwart en roze met veel glitters, donker van haar en mooi licht bruin van huid. Ze leek wel een paar jaar ouder.
Ze praatten verder over kleding en het blonde meisje stelde voor om nog even te gaan winkelen. Het donkere meisje aarzelde. Na wat enthousiaste aandrang van het spichtje kwam het hoge woord er uit en opeens was het bruine meisje een stuk kleiner en heel erg jong. Haar moeder werkte 's avonds en daarom moest zij direct na school naar huis om op de andere kinderen te passen en voor het eten te zorgen........

Het leven in de tram is het leven van alledag in de stad. Soms mooi, soms humorvol en soms ook triest, net als het Grote Leven zelf.
Ik ben blij dat ik er deel van uit mag maken.

Zee!

Zondagnacht kwam ik terug van een weekje Nederland.
Ik was al een tijdje niet geweest en mede op aandringen van P die een paar weekendjes had genoten, boekte ik de vlucht. Uiteraard in nauw overleg met mijn familie en een paar goede vrienden want zomaar op de koffie werkt niet als mensen druk zijn met banen en niet naast elkaar wonen!

Als je even weg bent, ben je snel een buitenlander in eigen thuishaven. Ik verdiepte mij van te voren in de hele chipcard geschiedenis om niet al te oenerig over te komen en als kip zonder kop over de perrons te zwerven.
Er werd mij gevraagd wat ik wilde en dat was niet moeilijk.

Zee! Zee op de 1e plaats en alles wat daarbij hoort, zeevis, zeehaven, Zuiderzee.

En verder de andere leuke dingen van Nederland, de multi culti keuken, de mooie steden en pittoreske stadjes. Naast de zee al het andere water.
De kaas, de (Afhaal)Aziaat en de pannenkoeken.

Ik ben vreselijk verwend! Van begin tot eind.
Cadeautjes naast mijn bed. Heerlijk eten en drinken. Alles gezien wat ik graag wilde. In levende lijve bijgekletst met diegenen die ik ook in de mail het meeste spreek.
Op mijn nachtkastje een foto van Coco met bloemen ernaast.

Kortom het was een groot succes en een heerlijke week!
En die chipcard.......heeft geen geheimen meer voor mij. Ik ben in- en uitgecheckt, heb getreind en gebust zonder problemen en weet hoe het opladen in zijn werk gaat.
Ik ben weer helemaal bij!

Ik heb veel foto's, hieronder een kleine selectie van al het moois, leuks en lekkers.
Dank aan jullie allemaal voor de super verwennerij!

Scheveningen

Zee!

Prachtig bij Simonis

Mijn ogen rolden bijna uit de kassen

Simonis op mijn bord bij BAMI

Nog meer zaligheid bij IHB

Wat een stad! Genieten bij Spido.

Legendarische watertaxi met hoge snelheid

Bekende brug

Hotel New York tussen alle hoogbouw

Bij de Zuiderzee

Schaatsmuseum in Hindeloopen

De haven waar ik ooit met nare wind zeer misselijk binnenliep...

Heerlijk al dat water zover als je kunt zien

Harlingen

En overal leuk koffie drinken

Natuurlijk! De Vietnamese loempia, heerlijk met hete saus.

Kaas!

Nog meer water en gelukkig veel hondjes deze week!

Vrienden, vlees en vis

Na een paar weken platteland was ik weer in de stad. En meteen is het leven 180 graden gedraaid. De rust van het dorp is ingeruild voor het vertier van de grote stad. De bergen sneeuw voor opkomende krokusjes en sneeuwklokjes.
En meteen was er ook weer van alles te doen. Festivals, elk weekend en door de week ook nog van alles te beleven.
Het Mangalica fesztival, worsten, kolbasz, spekjes en uiteraard de mooie lieve varkens vóór de slacht in lekker stro onder belangstelling van alle kijkers die wel willen eten maar eigenlijk de koppeling van het leuke dier naar het papier met plakjes niet willen maken.....

Een gezellige borrel midden in de week en de dag erna vrienden HM die een dagje kwamen meegenieten van alles dat hier is. Pracht, overal waar je loopt. Verrassende winkeltjes en musea, heerlijke tentjes en koffiehuizen om weer uit te rusten. En om te beginnen even een NL kroket want als je jaren op het Hongaarse platteland woont, kun je daar zomaar ineens zin in hebben.

Afgelopen weekend ontmoetten we ook weer vrienden, voor de wijnsalon. Met z'n 14-en aan de wijn, commentaar, proeven, lekker doordrinken of toch maar in het uitspuugbakje gooien, begeleid door lekkernijen uit de diverse vriendenkeukens. En terug met de bus die eigenlijk gewoon altijd rijdt!

Gisteren sloten we het weekend af bij het hal(vis)fesztival, in de tuin van het Nationaal Museum. Van te voren waren de verwachtingen niet heel erg hoog. Ik vermoedde bassins met karpers en nog meer karpers en schalen met karpers die al gepaneerd op het frituurvet lagen te wachten.
We werden verrast, alleen al door de drukte. Toch veel meer vis, uit alle windstreken, frituur, maar ook grill en zelfs rauw in de sushi.
Het werd een soort brunch van een proefje gerookte forel, een bordje sushi met gember en wasabi en ketjap natuurlijk, een Thaise miniloempia en omdat vis moet zwemmen een ambachtelijke donkerbruine bier uit de Allgäu.
Tegenover ons zat een meisje uit China, tenminste daar had haar wieg gestaan, maar nu was ze aan het werk aan de universiteit van Brussel, een AIO plaats in Applied Economics en voor een weekendje naar Budapest, gewoon omdat het mooi is en het vliegen niet duur.
In feite was het één van de drukst bezochte fesztivals van de laatste tijd en werd er veel meer gekocht dan gekeken.......gepaneerd en niet gepaneerd.

Tussen al deze evenementen door was er natuurlijk al het "gewone" van de stad. Met FD naar het park en het ontmoeten van andere hondjes en baasjes. Het in mantelpak gehuld voeren van sollicitatie gesprekken met de hoop op vervolg. Tasjes met boodschappen in de tram. Het luisteren naar praatjes in het openbaar vervoer en steeds meer begrijpen. Bijna alles zelfs.....

Het struinen door de straten en genieten van het Leven.

Veel vis en veel afnemers

Met de wijnvrienden

Mangalica

Welkom lieve J

En alweer heeft de hondenhemel haar poorten moeten openen voor een nieuwe bewoonster.
En alweer hebben we hier op aarde afscheid moeten nemen van een kleine grote vriendin.

J begon haar leven onzeker, als ongewenst pupje werd ze op straat gezet en begon ze te zwerven. Als een wonder of gewoon haar lot liep ze voor de autobanden van vrienden H en M die haar niet konden weerstaan en mee naar huis namen.
Daar begon haar echte leventje, een dans, een toneelstuk, een opera in veel bedrijven. Een eigen landgoedje, met fruit tuin, met moestuin en met grote rijke jachtgronden.

Het is sowieso leuk om naar H en M te gaan, maar J maakte het extra speciaal voor mij. Als ik de auto uitstapte, hoorde ik al beweging en bij de poort aangekomen zag ik haar vanuit de verte aan komen rennen. Een stevig lijfje, korte pootjes, maar met grote snelheid. Ergens in haar familie zal een teckel hebben gezeten, maar J was meer, in haar waren echt heel veel familie eigenschappen verenigd.

Ik zag ook meerdere kanten van haar. Het was meestal de lieve verleidelijke J, die mij al vanaf de eerste dag om haar pootje wond. Ik was verliefd op haar en zij ook op mij......tenminste als ik oogjes goed kon lezen. Ze zat bij me op schoot en keek samen met mij naar de heerlijkheden die vriendin M op mijn bord toverde.
Eén keer was er geen begroeting aan de poort. Was ze op pad, lag ze soms te slapen? Ik trof haar aan in haar mandje en de reden van haar schijnbare afstandelijkheid was haar prooi, een vogeltje dat ze net had verschalkt en dat ze met man en macht verdedigde.

Ze was nog jong en ik wist zeker dat ik nog jaren van haar zou kunnen genieten.
Tot bijna 2 weken geleden.
Er kwam slecht nieuws over J. Iets met haar gebeurd, onbekend wat, ergens op haar landgoed, maar in ieder geval was de kracht uit haar rugje, achterpootjes en haar staartje. Eerst vol goede moed en later met groeiende wanhoop veranderde het huis van H en M in een 24 uurs hondenziekenhuisje.
De DA werd geconsulteerd, nog een andere deskundige en de situatie werd maar niet beter.
En begin deze week was er nog een DA, ik had er zo'n goede hoop op maar 's avonds hoorde ik dat hij de woorden had uitgesproken waar we natuurlijk allemaal al bang voor waren geweest.

Hier op aarde is er groot verdriet maar in die hondenhemel wordt het maar leuker en leuker.......en J is een aanwinst, dat weet ik zeker.

Ik heb veel foto's van haar, gelukkig. En de foto hieronder is slecht, zowel J als ik bewogen en het toestel stond verkeerd, maar toch is de foto mij dierbaar en daarom plaats ik hem toch.
Herinnering aan mooie tijden.