Bij de Zee

Ons hotel in Pag

Zomaar langs de kust

Een begin selfie, nog niet zo bruin

Dakterras in onze 2e week

Mooi, in zon en vooral bij wind

Vers uit het water de grill op

Begin mei vertrokken we voor vakantie naar ons buurland in het Zuiden, Kroatie. Twee weken maar liefst. De eerste week verbleven we op het eiland Pag. Pag is kaal en interessant tegelijk. Stenen muurtjes waar je maar kunt kijken, rotsachtige kust en hier en daar een beetje groen. Aan de andere kant, in de punt veel meer groen, het zijde achtige groen dat we kennen van de olijf bomen. Prachtige 100 jaar oude olijfbomen, afgewisseld met nieuw aangeplante olijf sprietjes.
Olijven en olijfolie, dan kan je maaltijd al bijna niet meer stuk en op Pag is meer. Het eiland is beroemd vanwege de schapenkaas. Een typisch Pager schapenras dat je alleen hier ziet. Melk van deze schapen heeft iets ziltigs en alleen de kaas van deze melk van deze schapen geproduceerd op dit eiland is de echte. We bezochten de fabriek en kregen het proces uitgelegd. Na de tour begrepen we precies waarom de kilo prijs van deze kaas wat hoger is dan een oud belegen Gouda.

De eerste week was een verwenweek. We hadden een hotel geboekt, niet ver van Zee, gelegen tussen een bos en een olijvenboomgaard met uitzicht op wijnstokken. Het hotel heeft een eigen groentetuin, eigen wijnkelder met eigen wijn natuurlijk en een keuken die aangesloten is bij Jeunes Restaurateurs. Een plek om terug te komen, misschien wel een plek waar je elk jaar even naartoe moet. Aardige gastvrije mensen en alles wat gelukkig kan maken. Glashelder water, voor ons onbekende bloemen, gezellige en sfeervolle terrasjes en een infrastructuur die klopt.
Naast ons hotel lagen wat stukjes particulier eigendom in het bos, kleine groente tuintjes, een paar wijnranken, mooie bruine en zwarte kippen en natuurlijk de schapen, altijd de schapen die tussen al het steen gelukkig nog sprietjes voldoende vonden.
Op een morgen deed P een vondst, een vondst uit een horror film of een Scandinavische thriller. In het tuintje op 5 minuten afstand lag een schaap op haar zij. Het leek alsof ze sliep, maar het donkere gat in haar buik, het geronnen bloed in haar witte vachtje en de vliegen rondom haar ogen vertelden een ander verhaal. P informeerde de hotel eigenares en de tam tam begon. De Europese jakhals schijnt een plaag te zijn, moordenaars met scherpe tandjes en voor de duvel niet bang.

We zagen een keer zo'n jakhals bij de Pastorie, net geschoten door jagers. Zij waren er zo trots op en wij vonden het zo zonde. Een prachtig diertje, bruine vacht met een mooie tekening, de staart met een pluim en een fijn gezicht met mooie oortjes. Wij vonden het een hondje en daarom betreurden wij zijn lot. Op Pag dachten we hetzelfde, ach die jakhals, maar ook de eigenaar van het stukje grond met schapen die in zijn witte auto polshoogte kwam nemen en met ingezakte schouders vertrok liet ons niet onberoerd.

De avond erna hoorden we schoten en iets later toog er een stoet van pick ups met grote koplampen de berg in, op weg naar de jachthut om de overwinning op de jakhals te vieren. Het schaap met het donkere gat in haar buik bleef liggen als stille getuige.

De tweede week zaten we in een mini appartementje van 36m2 met maar liefst een dakterras van 40m2. De Dalmatische kust is zo indrukwekkend. Het uitzicht altijd op de Zee, de eilanden in de verte. Bootjes die voorbij trekken op weg naar hun netten. In de verte één van de ferry's. Op Zee is altijd leven, altijd, is het niet op het water dan wel eronder. Snorkelaars en duikers en geen herry van speedboten of jet ski's. In ons kleine dorpje naast het haventje troffen we een eettentje met vangst van de dag, inclusief de inktvis, inclusief het zalige mengsel van olijfolie en veel verse knoflook.

Het mini appartementje had een mini keukentje zonder al te veel uitrusting. Prima want daar hadden we het ook niet voor gehuurd. Thee zetten ging prima en waarom zou je boodschappen doen als het niet nodig is en op loopafstand de grill uitnodigend geurt?
De plaatsjes in de buurt waren al even sfeervol, Makarska bijvoorbeeld. De haven als centrum met daarachter winkeltjes, kleine smalle straatjes met klinkers, veel terrassen, de één nog verzorgder dan de ander en gastvrijheid volop zonder opdringerigheid. We zagen een wijnbar maar wij waren pas toe aan koffie en gelukkig hadden ze dat ook. Naast ons zat een jonge man met een glas lokale Kroatische champagne omdat elk uur van de dag geschikt is voor dit drankje. We keken elkaar aan en gaven hem gelijk en na deze morgen waren we elke dag te gast op dit terrasje en keken we onze ogen uit naar het leven in dit stadje.

Eigenlijk hebben we een hekel aan vergelijken en ongemerkt deden we het toch. Zo dicht bij ons land en zo verschillend. Zo gericht op buitenland in plaats van intern gefocust.
En zoveel Zee! Vooral dat.

Weg uit de versloffing!

Gisteravond kreeg ik een mailtje van vriendin BA. Het was het laatste mailtje van die dag want ik had er al een paar ontvangen. Leuke mails met foto's en bij de foto's teksten, over een prachtige nieuwe Spaanse winkel in Den Haag, over vrienden, over frambozen en als de mail van BAMI komt, ook over de ZEE natuurlijk.
Het laatste mailtje was een schop onder mijn jeweetwel. Over dat ik mijn blog laat versloffen, over dat ik toch meer meemaak dan ik laat zien de laatste tijd.

BA heeft gelijk. De laatste blogdatum is alweer ver weg en in de tussentijd gebeurde er natuurlijk van alles. Smoezen heb ik niet, alleen een beetje druk, maar ik heb ook een snelle pen, dus een tussendoor blogje had er natuurlijk best tussen gepast.
Ik kan niet garanderen dat ik mijn leven ga beteren wat de blog betreft, ik kan alleen beloven dat ik ga proberen weer wat regelmatiger te schrijven. Terugkijkend is er zoveel.....dat ik BA gelijk moet geven en ik de klok gewoon even stil had moeten zetten om te bloggen.

Na mijn laatste tripje in Lyon was er Koningsdag. Koningsdag op de Residentie van onze ambassadeur. Zoals bijna altijd op die dag was het weer prachtig, zelfs aan de warme kant en met een Oranje touch lieten we ons met de taxi afzetten. Het straatje stond vol met de auto's met vlaggetjes en blauwe nummerborden. De chauffeurs hielden hun eigen receptie op straat, zonder drank maar met een sigaret en het leek ook gezellig. Als ik dat tafereel zie, vraag ik mij altijd af of de chauffeurs hun wachttijd op de baasjes ook betaald krijgen. Ik hoop het voor ze want die wachttijd is aanzienlijk.

De tuin van de residentie was al vol vrolijkheid. Er waren nieuwe items deze keer. Een plek voor een fotoshoot van de KLM waar je je tussen reizigers uit de vorige eeuw kon laten vastleggen, hetgeen wij natuurlijk ook deden. Daarnaast een heuse frietkraam met friet in een puntzak! Dat is echt lang geleden en ook hieraan deden we graag mee, P met mayo en ik met ketchup gecombineerd met een glas rosé. Met de neus in de puntzak kwam ik een andere blogster tegen, nog nooit gesproken, alleen elkaars ervaringen gelezen. Erg leuk om elkaar in dit stukje NL tegen te komen.

Vergeleken met de eerste keer kennen we natuurlijk veel meer mensen en wordt het een soort feestje in een feestje. En Nederlanders zouden geen Nederlanders zijn als ze niet genoten van bitterballen, bitterballen, een stokje vlees met satésaus en nog een bitterbal om het af te leren. Ik heb het al vaker geschreven. Gek genoeg voel je je hier altijd een beetje Hollandser dan anders. Trots op dat landje met al die meningen, de ZEE, de handelsgeest, de Oranjes en het Wilhelmus klinkt luider en met meer overgave dan ik ooit in NL hoorde.

Ter ere van Maxima was er een tango demonstratie met daarna een korte tango les en voor de liefhebbers daarna een tango wedstrijd met prijzen van de sponsors. Om een langer verhaal kort te maken en wat lachsalvo's samen te vatten......aan het eind stond P op het podium met een voucher voor een KLM vliegticket naar Amsterdam.

Afgelopen vrijdag was ik op de Deense Residentie, via mijn werk. De setting was vergelijkbaar alleen op iets kleinere schaal. De viering was ter ere van de Grondwet, de 75e verjaardag van de Deense Koningin en het feit dat DK 100 jaar geleden als één van de eerste landen het stemrecht voor de vrouw invoerde. Het Deense volkslied werd niet meegezongen, door niemand maar om het gastland te eren kwam het Hongaarse lied er meteen achteraan, dat dan weer wel. Geen bitterballen, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de cateraar bijzonder werk had verzet. Prachtige Deense hapjes hartig en zoet met Deense ingredienten, kleurrijk, zeer smakelijk en creatief opgediend.
Met de taxi terug en deze keer met cash betaald want dezelfde morgen had ik een lang gesprek met de bank die mijn zakelijke credit card heeft uitgegeven. Ik ontdekte transacties die ik niet heb gedaan en het lijkt er op dat tijdens mijn laatste tripje naar mijn Noordelijke collegae een medemens met slechte bedoelingen iets heeft uitgehaald. Kaart geblokkeerd en onderzoek gestart.

's Avonds zaten we op een terras in de stad voor een borrel van de NL club en genoten we van een Mochito en het uitzicht op de Citadel en de Gellért hegy. Het was één van die dagen die eigenlijk meer dagen in één zijn en dat maakt het leven hier zo leuk.

In de heerlijk beschutte Deense Residentie tuin

Zelfs P ging ervoor, zo lekker

Gelukkig mogen wij meer meemaken van andere landen

Spreekt voor zich

Als NLer had ik ook Oranje taarten op mijn werk besteld.....

Na de Tango

Tijdens de NL borrel

On y va

On y va, zo heette de schoolboeken reeks waarmee ik Frans leerde. Na school deed ik er niet veel meer mee, het Frans werd verdrongen door het Duits en Engels en weer veel later door het Hongaars. Het redelijk vloeiende is er totaal af en toch....toch lijkt het nog steeds dichterbij en makkelijker aan te leren dan de taal van mijn huidige omgeving.
Vorig weekend was ik in Lyon. Samen met vrienden op bezoek bij vrienden die we kennen uit Budapest en een maand of 8 geleden verhuisden. We beloofden langs te komen, om de Franse wijn te drinken en bij te kletsen en na wat geschuif met data was het dan zo ver. Helaas zjn BP en Lyon niet verbonden door een rechtstreekse vlucht, P paste op FD en ik pakte het handbagage koffertje voor de heenvlucht via Frankfurt en terug via Zürich.

De wijnreis begon al in het vliegtuig, Lufthansa schenkt nog gewoon gratis en in Frankfurt was er genoeg overstaptijd om te proeven en daarna nog een keer in het vliegtuig. De stem van de piloot klonk OK en toen hij ons plotseling attent maakte op het prachtige uitzicht op de Matterhorn, hieven wij ons glas nog maar een keertje en keken elkaar in de ogen.

Het weekend was in 1 woord geweldig.
On y va, van terras naar leuk restaurant. De hartelijke ontvangst bij onze vrienden. Ontbijt met mooi uitzicht. Samen op de fiets in een met de BUBI vergelijkbaar fietsenplan. Een geweldige markt met artichokken, mooi fruit, supermooie worstjes en kaasjes en natuurlijk VIS. VIS waar je maar keek. Terrasjes waar de oesters en champagne al klaarstonden. Mosselen, ook met champagne.
Lyon is een prachtige stad, pleinen, kerken, onverwachte mooie hoekjes, leven dat zich buiten afspeelt. We kochten van alles in op de markt voor bij de wijn van zaterdagavond en die inkoop ging zonder al te veel stuntelarij, dankzij mijn On y va verleden.
De wijn was van de streek en smaakte prima, zeker samen met de garnalen, de geschifte maar heerlijke aioli van M en de zalige salade met venkel en koriander van J.
Zondagmorgen wilden we niet weg, wilden we nog wat bijboeken, maar braaf stapten we toch in de taxi en namen we er in Zürich nog maar een wijntje op dat daar fortuinen bleek te kosten.
Lyon, stad om naar terug te keren.

De stad hier ligt overhoop. Tramrails is opgebroken, op diverse plekken. Graafmachines staan midden op straat en versperren de weg naar het werk. Diverse pleinen worden onder handen genomen. De grootste klus lijkt wel het Szell Kálmántér. Dat moet een prachtig nieuw knooppunt worden in plaats van het verloederde gebouw en de mierenhoop van mensen dat het was. Het stoorde mij nooit, mooi was het niet, maar het voldeed uitstekend. Over een jaar moet het klaar zijn en tot die tijd is het behelpen met steeds een andere looproute, met bussen in plaats van trams en met waaiend zand dat overal in trekt. De informatie voorziening is prima, verkeerd lopen kan bijna niet, tenminste als je een beetje H kunt lezen en luisteren.

In de Pastorie is mijn verzameling wijwaterbakjes gestaag groeiend, ik had er meer kunnen kopen, maar kieskeurig als ik ben, koop ik alleen diegene die ik echt leuk vind.

Net als in Lyon schijnt de zon. Tijd voor een terras. On y va.

de verzameling wijwaterbakjes

champagne in Lyon

Wie kan er nog wijs uit?

De metro werkt gewoon.....

10 jaar Pasen

We zijn weer een lang weekend in de Pastorie om Pasen te vieren in ruimte en rust. We realiseerden ons gisteren dat de Pastorie precies 10 jaar in ons bezit is. Onvoorstelbaar, 10 jaar, een eeuwigheid volop gebeurtenissen. Leuke, minder leuke, maar altijd ervaringen die de moeite waard waren.

Tien jaar, begonnen als vakantie huis met iedere keer een klus die het huis mooier maakte. We weten zo goed dat het met Pasen was omdat we toentertijd ook vrije dagen hadden en de sleutel overdracht net voor het lange weekend hadden gepland. En we kregen niet alleen die sleutel, we kregen 3 kolbászen en taarten van de buren aan de linkerkant en van de overzijde.
Op 1e Paasdag liepen we nog een beetje onwennig door onze tuin en spraken onze onderburen, althans spraken, we probeerden wat met handen en voeten en de paar woordjes Hongaars van toen. Een armgebaar maakte ons duidelijk dat we het hek even over moesten en mee naar binnen.

Binnen was de tafel gedekt, ham, ei en mierikswortel, vergezeld door drank, alle soorten drank met en zonder alcohol maar de meeste met. We werden ingewijd in het dorp, voorgesteld aan A die later ons huis zou schilderen, aan S néni en aan M die zo belangrijk voor ons zou worden.

In onze Paastradities hebben de ham en de mierikswortel het niet overleefd maar de eitjes van dorpse kippen natuurlijk wel. A is er gelukkig nog, M helaas niet meer en zojuist zag ik S néni, ver in de 90, langs ons hek scharrelen met één van haar achterkleinkinderen.

M van M heeft al haar kippen vóór de Pasen om zeep geholpen en in de diepvries gestopt voor later. In haar eentje zijn al die kippen gedoe. Gedoe met voer, gedoe met in en uit het hok en gedoe met altijd op tijd thuis moeten zijn en waakzaam voor de vos. Toen M zo ziek was, hebben ze dit al overlegd, na zijn dood, zouden de kippen worden opgedoekt, de moestuin ook en het hek op slot. Voor een makkelijker en veilig leven.
De verrassing van deze Pasen is dat M vertelde dat er een hondje komt. Een boerenhondje uit een nestje verderop. We hebben nog wat pogingen gewaagd om een plaatsje voor de hond in huis te bepleiten maar zonder resultaat. P had goede argumenten maar 2 oude dames keken hem aan, en begonnen samen in het H hoofdschuddend de positie van onze honden in ons huis te bespreken.

De eitjes deze keer dus niet van M, maar van vriend H uit het dorp naast ons. Eieren met gerookte zalm, want zo stads zijn we nou eenmaal geworden, en lekkere broodjes uit de kachel. En voor F en D ook een eitje met plakjes worst uit een leuk kippenbakje.

De grote klussen zijn nu wel gedaan, maar in een oude Pastorie blijven er altijd kleine klussen te doen. Snoeien, planten van binnen naar buiten. Kleren omruilen voor het seizoen. En net als in de tijd dat de Pastorie voor vakantie was, komen we tijd te kort. Klussen waar je langer voor zou moeten blijven, de watermaatschappij die nodig langs moet komen maar natuurlijk niet tijdens Pasen. En een grote Opruiming van dingen die we altijd bewaarden omdat we dachten ze nog nodig te hebben maar nooit nodig bleken te zijn.

En morgen is het lange weekend al voorbij, trekken we de deuren weer achter ons dicht en blijft de Pastorie onder het wakende oog van onze buren achter.

Op Goede Vrijdag hadden we een andere reunie, bij vrienden H en M. Met hen maken we de 10 jaar nog niet vol, maar toch kunnen we met hen ook al een 7 jarig jubileum vieren. Het was als altijd, zoveel te vertellen, struikelend over woorden, en compleet verwend door de kookkunsten van M. En zo druk aan de praat dat we niet eens foto's hebben gemaakt van al het smakelijks op het bord.

Tien jaar. Tien jaar een Pastorie in een dorp dat niet lijkt te veranderen, behalve dat het steeds kleiner wordt. Waar wij over 10 jaar zijn weet nog niemand. De muren van de Pastorie hebben al 135 jaar ervaring maar zwijgen wijselijk.

Het hondje van M

Paasontbijt voor F en D

En voor ons

MMMMM lekker dat Paasei!

Een nieuw record

mooie gamba's voor in de curry en de soep

curry in wording

Patrick's day

Op pad naar het Noorden

Beetje bewogen maar lekker

zwaardvis met spinazie

eendenlever

heerlijke peszgő uit Badacsony

Ik heb een record gebroken. Het was niet zo gepland maar het gebeurde gewoon. Meer dan een maand zonder blog, terwijl er toch meer dan genoeg was om over te schrijven. Terugkijkend in mijn agenda deel ik een paar mooie dingen die we meemaakten.

Net na de 6 weken mis voor M waren we heel kort in de Pastorie. Checken hoe de winter ons huis had achtergelaten en natuurlijk op bezoek bij M. Met ons huis alles in orde, als je de steeds minder wordende waterdruk even vergeet die je laat dansen onder de douchestraal om nat te worden. Als je ook vergeet dat onze vaatwasser nog steeds stuk is en er toch wel ietsje meer tijd nodig is dan een kort weekend om het huis met de dikke muren een beetje behaaglijk te maken. En toch was het leuk in ons hoofdhuis met onze spulletjes en onze boeken en de vrijheid om het huis heen. En voor F en D was het een weerzien in hun eigen Grote Paradijs.

M was nog erg verdrietig na het overlijden van M. We kletsten en luisterden vooral. We werden uitgenodigd voor ebéd voor de volgende dag want alleen is ook maar alleen. Zielig, machteloos en moedig.

In de tussentijd was ik ook weer even in het Noorden. Als altijd leuk om in een ander stukje Europa te zijn.

Op het platteland deed ik kookworkshops bij vriendin M. M is niet in Budapest maar kookworkshops zijn er wel. Met vienden B en G deden we de Thaise variant, 2 soorten soep en heerlijke curry. Het was gezellig, de echte Thaise kokkin gaf goede tips en de workshop was goed voorbereid. Voordeel van de stad is dat je de ingredienten ook gewoon kunt kopen en elke keer verbazen we ons dat de Thai en ook deze workshop zo goed te betalen zijn, als je kijkt naar de prijzen van alles dat er in de recepten wordt genoemd, zoals de koriander en de garnalen.
Aan het eind van de workshop aten we samen een beetje van alles en lagen er bakjes klaar om verder alles mee te nemen voor de avond. De kookschool heeft nog veel meer varianten, dus wellicht de volgende keer een ander werelddeel.

Sint Patrick's Day ging ook niet ongemerkt aan ons voorbij. Niet dat we Ierse roots hebben.....niet dat wij Ieren kennen, maar elke feestje is er één. Zittend op het Farger terras zagen we de optocht in wording en kregen wij ballonnen om mee te doen. Het was een vrolijk en vriendelijk geheel, met veel Ierse hondjes met ballonnen aan hun riempje en opvallend veel mensen met rossig haar. Omlijst door Ierse muziek liepen we een stukje mee en bogen af bij de Basiliek om met BG naar de wijnbar Innio te gaan.
Over wijn gesproken, uiteraard waren we in Palack voor de wijnproef en zijn wij recent voor het eerst bij de Drop shop geweest, een wijnbar die iedereen kent, alleen wij nog niet, tot nu dan.

Donderdag landde ik veilig op Hongaarse bodem na mijn trip naar het Noorden. En des te meer deze week realiseerde ik mij dat dit geen vanzelfsprekendheid is. Om te vieren dat ik een goede piloot had getroffen waren we donderdagavond even in de stad. Happy hour cocktails in de Goszdu Udvar en daarna een voorgerechtje in de Vintage Garden, allebei plekken met weliswaar veel toeristen maar toch leuk genoeg om er zelf ook naartoe te gaan.

Gisteravond waren wij voor het eerst in Fricska, een erg leuk kelder restaurantje in de Dob utca. Op aanraden van vriendin G die een hele goede neus heeft waren wij vol vertrouwen. En dat was terecht. Leuk, lekker, gezellig en vanaf minuut 1 een gevoel dat je welkom bent en je je thuis kunt voelen. Alleszins betaalbaar. Zonder menu kaart, alleen een bord aan de wand en de baas die de wijn inschenkt die bij je gerecht hoort, afkomstig uit kelders die klein en onbekend maar goed zijn. De peszgő waar we mee begonnen was al zalig en alles dat daarna kwam ook. Een aanrader en we gaan snel terug.

De lente is begonnen, onze wandelingen met FD geuren zalig naar alle bomen met bloesem en de winterkleren hangen klaar om terug te gaan naar de Pastorie. De zon nodigt uit om naar buiten te gaan, de stad in, een terrasje op en dat gaan we dus ook doen.

Heerlijk honds en vrij

Op mijn schoot ligt een hondje, zijn kopje verstopt in mijn linkeroksel. Ik typ een beetje ongemakkelijk want ik wil mijn hondje niet storen in zijn slaap.
Naast mij staat het rood - gele fauteuiltje met daarin in een rolletje ons andere hondje, precies op aai lengte afstand. Ze weet dat ze eigenlijk niet in dat stoeltje mag, tenminste, van de baas niet en omdat ik alleen thuis ben mag het wel.
Ik ben vrij vandaag en dan mag er natuurlijk altijd meer dan normaal.

Bijna alle vakantiedagen van 2014 stonden nog op 'niet opgenomen' en dat kan niet. Dat mag niet van de Labor Code die hier als Heilig wordt aangenomen. Gelukkig wordt een deel van mijn dagen gevormd door de oude mensen dagen, de extra dagen die je krijgt als je op leeftijd bent, en die mag je nog wel overhevelen naar het volgende jaar.
Anyway, ik moest dagen opmaken en ik moest natuurlijk het goede voorbeeld geven en het ook echt gaan doen in het 1e kwartaal en daarom ben ik vandaag vrij.
Dat is geen straf, in tegendeel.

Het was erg druk de afgelopen weken. Druk is niet erg want druk is nooit saai. Druk zorgt ervoor dat de dagen vliegen en de week om is voordat je er erg in hebt. De afgelopen weken waren echter druk van het onplanbare, onverwachte soort, het opdringerige druk dat doorloopt in de avonden en de weekenden ook meepakt.
Ik schrijf er nooit over, dit blog is nooit begonnen als een werk blog en dat laat ik ook maar zo.

Vandaag begon als altijd, vroeg wakker, maar daarna was het teuten in de badkamer, teuten met een kopje thee. Op mijn gemakje met de hondjes naar buiten en teuten bij hekken, bomen, afgevallen blad. Genieten van 3 Vlaamse Gaaien in een boom, wegdromen bij borden Te Koop en Te Huur vastgenageld aan hekken van Diplomaten Villa's.

Daarna met een HEMA wagentje op wieltjes de stad in. Eerst een heerlijke koffie bij Atable met een Franse millefeuille erbij en daarna nog zo'n koffie want als je geen haast hebt smaakt zelfs de koffie beter. Daarna een eindje gelopen, net als vroeger, straten die ik nog niet kende, Mooie en lelijke kantoorpanden, overal bier en koffie, overal kleine winkeltjes met bedrijvigheid.
Mijn wagentje op wieltjes was mee omdat ik naar de wijnwinkel wilde waar te veel keuze is voor een handtasje.
Naast de wijnwinkel zit een vrij nieuw eettentje. Ik had erover gelezen, ik volgde ze op Facebook en het voornemen om er naartoe te gaan groeide. Na de wijninkoop liep ik binnen.
Meatboutique heet het en dat maakt natuurlijk alles duidelijk. Leuk, fris ingericht, een afwisselende meat kaart, druk en een mooi uitzicht op de Donau en de Kettingbrug. Ik ging voor een soepje, Gulyas, en daarna voor steak tartare. Dit tentje houden we er in, ook leuk voor 's avonds als je niet uren wilt tafelen en toch gezellig wilt zitten en lekker wilt eten.

Het afgelopen weekend was een aanéénschakeling van leuks. Op vrijdagavond waren we in de Opera. We hadden op korte termijn kaartjes kunnen krijgen, bijna voor niks. Toen we ons meldden in de hal en onze kaartjes lieten zien werd ons uitgelegd dat we even terug naar buiten moesten lopen, naar de zijkant van het gebouw en daar naar binnen moesten. Het was duidelijk hoe de prijzen van de kaartjes waren vastgesteld. Wij zaten op een zijbalkon en met elke tree werd het goedkoper. Aangekomen in onze rij deinsde ik even terug, zo hoog was het en het lage randje naar de afgrond deed mij eerder denken aan krimi's en drama's dan aan de Opera.
Eenmaal gezeten en in het donker vergaten we de hoogte al snel en genoten we van de avond. Helemaal onze smaak was het niet en een pauze om stiekem weg te glippen was er ook niet maar al met al was het een prima avond die we afsloten met een drankje in Mozsar kavéház.

De volgende dag had ik een afspraak. Een afspraak met een vriend van vroeger, al 9 jaar niet gezien omdat zowel hij als wij niet in NL wonen. De 9 jaar verdwenen in de eerste oogopslag en al snel zaten we te kletsen als vroeger, toen we nog studeerden en daarom altijd tijd hadden om lang te leuteren bij een kop koffie.
's Avonds op de bank, een spannende serie gedownload en een kop Erwtensoep met Worst gemaakt door P. Hondjes naast en op ons.

Op zondag deden we iets dat we nog nooit deden omdat we dachten dat het iets voor toeristen was. Een brunch in een hotel. Met vrienden B en G, uren lang, het mooiste uitzicht van de stad, peszgő bij voortduring in het glas en gerechten te kust en te keur. We kwamen tot de conclusie dat zo'n brunch niks is voor toeristen. Toeristen hebben haast, ze moeten nog zo veel en alles wat ze zien in het uitzicht moet nog gedaan worden. Wij niet, alles wat we zagen, kenden we van binnen en van buiten en daarom konden we uren kijken, eten en praten.

En vandaag was ik vrij en daarom ook tijd voor een blog. En daarna nog tijd om niks te doen. En tijd om na te denken over de rest van de week en het komende weekend waarin we weer leuke dingen gaan doen met goede vrienden uit NL. En ook nog tijd om voorpret te hebben van al die vakantiedagen die ook nog op moeten.

Hoog in de Opera

Steak tartare bij Meat Boutique

De Brunch

Nog steeds de Brunch

Op de bank met Daksi

Vriend M

Vriend M is dood.
Afgelopen woensdagavond is de Dood de uiteindelijke winnaar geworden in deze ongelijke en oneerlijke strijd. Morgen is de Heilige Mis en de begrafenis en onze zwarte kleding hangt klaar.

Terugdenkend hebben wij 10 jaar mogen genieten van het gezelschap van M. Tien mooie, waardevolle, vriendschappelijke, familiaire, gastvrije en gezellige jaren.
Tijdens ons eerste verblijf werd hij aan ons voorgesteld omdat hij Duits sprak en omdat het hele dorp wist dat hij wel kon en wilde tolken voor die nieuwe vreemdelingen.

Hij was toen nog niet gewoon de M die hij later werd, hij was M báci en zo werd hij met eerbied aangesproken. In het begin van onze vriendschap vertelde ik al over hem op mijn blog, zijn volledige voornaam gebruikend, maar al snel maakte hij duidelijk dat dit niet de bedoeling was met dat nieuwerwetse onbegrijpelijke internet gedoe waarmee zelfs Amerika zou kunnen meelezen.

Het werd dus M en zijn vrouw, ook een M.

De herinneringen zijn ontelbaar. Het slachten van een varken. Zijn prachtige moestuin. De kippen. Het zelf wijn maken die eigenlijk nooit lekker was maar altijd werd geprezen. De strijd tegen de vos en M en P die samen de schutting ophoogden. Het draaien van paprikapoeder. Samen met M en M uit eten voor verjaardagen, naamdagen of gewoon zomaar. Een praatje bij het hek als ze uit de kerk kwamen.
Hulp, altijd hulp in woord en daad van een ervaren dorpsbewoner. Adviezen, hand en spandiensten. Ons Journaal en onze Actualiteitenrubriek. Onze inkijk in de decennia voor onze komst.

M had wel 100 kunnen worden. Makkelijk. Hij hakte hout als een jongeling, het onkruid had geen kans en de handen stonden nooit stil. En die 100 hadden we hem en M en onszelf ook gegund.
Er kwam wat tussen. Die GODvergeten Rák kwam ertussen en na een aanvankelijke positieve periode waarin het leek alsof de chemo had gewonnen kwam de Rák terug met de snelheid van het licht en de hevigheid van een zuidwesterstorm.

Vroeger maakten we vaak grapjes. Over de grafsteen die al kant en klaar gereed stond met namen en al, alleen ruimte voor de datum. Grapjes over dat M onze achterbuurman zou worden op de temető grenzend aan onze pastorie tuin. Allengs werden de grapjes wranger en alleen M zelf bracht het nog ter sprake. Wij hadden nog hoop maar natuurlijk wist M zelf het beter.

En nu is het zo ver. M neemt morgen zijn plek in tussen hen die hem voorgingen en van wie hij de kist droeg of wiens vaandel hij naar het graf bracht. Wij zullen erbij zijn, wij zijn hem veel eer en dank verschuldigd en we zijn erbij voor zijn lieve M.

Wij hebben een mand met hyacinten, voor elk jaar 1 en nog wat extra......en we hopen dat hij dat goed vindt.
M was een man van bloemen die op Vrouwendag een bosje voor zijn vrouw plukte in de berm aan de overkant.
Zo'n man was M. Hij had wel 100 kunnen worden.

Einde en Begin

Ik las een stuk in de krant. Het ging over voornemens en waarom mensen nooit in staat zijn om voornemens waar te maken. Het sneed wel hout dat stuk en het was herkenbaar.
Een dag later las ik een stuk in dezelfde krant. Over bewegen en afvallen en dat die samenhang, die al jaren mensen dwingt om een sportschool abonnement te nemen, niet zo stevig lijkt als altijd gedacht. Dat is wel een opluchting.
En toch is zo'n eind van een jaar een nieuw begin om het anders te willen doen. Aanpassingen in dagelijks leven, plannetjes voor de toekomst. Onze fruitschaal ligt vol, voller dan hij in maanden is geweest en als het goed is, moeten we snel een nieuwe voorraad halen. De blender voor een smoothie of een shake komt waarschijnlijk naar het aanrecht in plaats van op het bovenste keukenkastje achteraan tegen de muur.
In dit begin van het jaar hebben we een einde in zicht. P is vandaag een dag op en neer naar het platteland. Onze oude vriend M ligt te wachten. Te wachten op de Dood die hem in zijn greep heeft maar nog laat lijden alvorens het Leven echt af te sluiten. In december vierden we zijn verjaardag en we wisten allemaal hoe laat het was en toch wensten we een fijne Kerst en een Gelukkig Nieuwjaar.
Dat M 2015 heeft gehaald was niet de verwachting en ook niet zijn wens maar wat doe je eraan als je het lot niet mag, wilt of kunt helpen? De dokter is een paar weken geleden al afgehaakt, kan niks meer voor U doen meneer, fijn dat medeleven en dat begrip dat hij misschien voor mevrouw nog wat zou kunnen betekenen.......

Dit jaar was het eerste jaar in mijn werkzame leven dat ik werkte tussen de Feestdagen door, in mijn business is December topdrukte. Wij hadden geen taken voor Kerst, geen diner, geen gasten, dus tijd genoeg om de beigli en de vis in huis te halen. P was een week in NL voorafgaand aan de Kerst en genoot daar van vrienden en familie. De Kerst zelf was heerlijk rustig, het leek een koude Lente, het park was vol hondjes en op 2e Kerstdag genoten we alweer van de Stad en de IJsbaan en de heerlijke winterse drankjes.
Onze vrienden M en J waren weer in het land en dat betekent proosten op het Einde en natuurlijk op het Begin. In onze stamplaats Palack en de avond daarna in de nieuwe wijnbar Etap op de Kiraly utca, ook weer een aanwinst.
Voor Oud en Nieuw trokken we naar het platteland, niet ons eigen, maar dat van vrienden J en L in het Hoge Noord Oosten. Met z'n 17en waren we en onze F en D waren welkom. Een super feest, gezellig, internationaal, sinds 30 jaar weer gesjoeld, net zo fanatiek als ik mij herinner, in een geweldig sfeervol huis met zalig ambachtelijk bier, uiteraard wijn en peszgő en met een Arabisch diner en oliebollen om 12 uur.
Inmiddels hebben we zoals het hier hoort linzen gegeten, niet op de 1e maar gisteravond bij de Indier, die zo lekker was dat er spontaan een nieuw voornemen ontstond dat wij vast kunnen invullen de komende maanden.
Een heel gelukkig Nieuwjaar!

De Indier met een emmertje heerlijke rode linzen

Falaffel in wording

Shakshuka

Nog in 2014

sjoelen op een net gewaxte bak

Een morgenselfie

Bij Varosliget

Bij Etap

Palack