Lijn 14

Het is de eerste van mijn paar vrije dagen. Ik heb me ingesteld op een soort memory lane. Instappen in een tram of bus, het liefst een lange lijn, meerijden tot het eindpunt en dan beslissen wat te doen. Er zijn natuurlijk genoeg lijnen die ik nog nooit heb geprobeerd maar een paar weet ik van vroeger en heb ik leuke herinneringen aan, dus die komen eerst.

Vandaag lijn 14. Tramlijn 14 begint op Lehel tér. Ik ging ernaartoe met bus en metro. Leheltér zelf heeft een piac, ik vind het zeker niet de mooiste, het gebouw vind ik zelfs lelijk, maar in mijn herinnering hadden ze er wel mooi vlees en was het een gezellige drukke buurt markt zonder toeristen. Het was rustig, zo rustig als ik nog nooit heb gezien en verscheidene kramen waren dicht, misschien vanwege de maandag, ik weet het niet. Toeristen niet gezien, alleen wat localen met mandjes en een duif.

Lijn 14 was ook rustig, zo leeg dat ik de neiging had mijn masker af te doen, vandaag ook ééntje met vosjes, maar braaf hield ik hem op.

Ik ben een tijd niet in deze buurt geweest. Vier jaar niet. In het begin van lijn 14 kom je langs het dieren ziekenhuis waar Flicka 4 jaar geleden is dood gegaan. Geen enkele aanklacht tegen dit ziekenhuis, ze hebben hun best gedaan, ze waren aardig en kundig maar het was te laat. Sepsis is een sluipmoordenaar die wij en onze dierenarts te laat herkend hebben. Vier jaar geleden, maar het staat gebrand op ons netvlies, Flicka op de tafel, de dierenarts die naarstig probeert te reanimeren met hartmassage en een infuus in het pootje, P en ik, in de deuropening, we weten dat het misgaat, we zijn hopeloos en toch ergens in ons hoofd waart een visioen van een wonder. Het liep fout af, we liepen het gebouw uit, naar onze auto, veel sneller dan lijn 14, zeker op zondag, Flicka in onze armen, op weg naar huis.

Ik kom er langs en maak een foto en hoop er nooit meer te komen.

De rest van de lijn is bekend en toch zie ik verschillen, veel opgeknapte huizen, zonnepanelen, gelukkig nog steeds veel groen en vooral heel veel nieuwe supermarkten. Vooral Aldi's en Lidls. Ik vind het geen aanwinsten, maar de mensen die er wonen zijn er misschien wel heel blij mee.

Ik vind de supermarkten hier niks aan. Ze hebben veel en je moet er naartoe soms maar ik word er niet blij van. Een Jumbo of een Appie, daar kan ik goed mee leven, ook in NL ging ik liever naar slager, bakker en groentenman, maar binnengaan bij Jumbo of AH kon ook zeker slagen en zeker nu ik ze al een paar jaar niet heb, worden ze geweldig en inspirerend in mijn hoofd. P is een Lidl man, hij kan voor zijn plezier gaan, struinen langs de akcio bakken, vooral de bakken in het midden met troep uit Kina of best goede kwaliteit uit Duitsland. En, toegegeven, soms komt hij met verrassingen thuis.

Inmiddels aangkomen bij het eindpunt van 14. Flats die er van buiten wel mooi uitzien, heel ruim opgezet, frisse lucht, mooie bakken met geraniums aan de lantaarnpalen en een grote Spar afgewisseld met een paar kleine winkeltjes.

Ik hoor gegil, een meisje wordt belaagd door een jongen, ze gilt en jankt en ik aarzel wat te doen, de jongen lijkt me niet onaardig, ze maken ruzie over haar tasje. Even later lopen ze innig verstrengeld naar een winkel met sigaretten, goed dat ik mij erbuiten heb gehouden.

Eigenlijk wil ik nu met een bus maar in dit deel van de stad zijn er lijnen waar er maar 1x per uur een bus komt en zo leuk is het nou ook weer niet. Ik ga een stukje terug met lijn 14 en stap weer uit bij István tér maar dan in district 4. Een prachtig gemeentehuis en een mooie kerk. Jaren geleden ben ik hier naar een overdekt marktje geweest en nu zag ik dat er een hele grote nieuwe is neergezet, naast de oude. 

Iets nieuws altijd leuk. Ik loop er heen en zie binnen inderdaad een markt, heel stil, bijna geen mensen en veel kraampjes dicht. Echter ik denk zeker dat het een aanwinst is. Op de eerste verdieping wat eet stalletjes en op de 2e verdieping zelfs een mooi dakterras met aanplant van een soort helmgras. Met heel veel fantasie heeft het gras in combinatie met het windje iets van zee, alleen als je je ogen dicht doet en droomt natuurlijk.

Van hieruit pak ik bus 30a en stap uit bij het Heldenplein, terug in de bekende wereld. Ik lunch bij café Kara, waar ik in deze periode uit wel 10 lege tafeltjes op het terras kan kiezen. Salade met gekruide kip en heel veel knoflook. En dan lopend langs alle mooie panden aan de Andrásy út, eigenlijk woont bijna niemand er, ambassades en kantoren, prachtig opgeknapt.

Één van de net gerestaureerde panden heeft een mega groot oerlelijk logo in de tuin staan. Ergens komt het mij bekend voor maar ik kom er niet op. Ik loop naar de poort en check de brievenbus en dan weet ik het. Het is het logo van Hell energy drinks. Op weg naar vrienden J en L komen we langs de fabriek, mega groot en blijkbaar gaat het de fabriek voor de wind en zit de kantoor tak nu hier.

Nog even 1 terrrasje en dan met bus 105 en 178 weer naar huis.

Even nog over de Lidl. P heeft zijn slag geslagen, vanavond echte Mosselen van de Lidl met groenten van de Aldi en een home made knoflooksaus met yoghurt, beetje mayo, mosterd en zalige olijfolie nog uit Kroatie. Prima dag!

café Kara

dakterras

Istvan tér

de nieuwe piac

de oude piac

gemeentehuis

eindpunt 14

het ziekenhuis

bij de drank is het altijd druk

Lehel piac

Een glaasje Madeira

We hebben in de stad een soort zaterdag routine. P pakt de tablet en gaat kranten lezen, 3 stuks inclusief de bijlagen en ik ga de stad in. Ik heb zelfs een soort route van voorkeur die begint met een stukje lopen met mooi uitzicht en dan voor de eerste stop eindigt bij á Table in de Retek utca voor koffie. Daarna even naar Butlers om te kijken, de Vagabond schoenen winkel en dan door met tram 4 of 6.

Twee weken geleden zag ik dat Vagabond leeg en met hekwerk gesloten was, blijkbaar de Covid periode niet overleefd. 

Gisteren besloot ik tot een andere route. Eerst een leuke wandeling naar beneden richting Krisztina tér en daar bus 105 door de tunnel richting József Nádor tér. Op het plein tegeover de Basiliek was het namelijk édes nápok, zoete dagen, een bijeenkomst van stalletjes met macarons, gebakjes, ijs, bonbons en ambachtelijke chocolade. Het zou een uitdaging worden. Een tijdje terug heb ik besloten om niet tot nauwelijks meer suiker tot mij te nemen en zo min mogelijk koolhydraten. Ik ben strict maar niet rigoreus, laat ik het zo zeggen, ik kies de momenten dat ik er toch voor ga met beleid en geniet er dan ook extra van.

Covid heeft ook op de stad een grote invloed. Het is rustig. Hoezeer het mij ook spijt voor alle geplande en weer afgezegde reisjes, hoezeer het mij ook spijt dat onze vakanties ook in het water zijn gevallen, voor de bewoners van Budapest, is deze rust best prettig. Gewoon kunnen aanschuiven op een terras zonder reservering, zelfs kunnen zitten in busje 16, en alle stalletjes op de édes nápok kunnen zien zonder rijen, het heeft zo zijn voordelen. Alhoewel ik kon zien dat die édes nápok ook niet zo waren als andere jaren, veel minder deelnemers, lege plekken opgevuld met ordinaire snoepkramen en zelfs hartige Kolbice standjes en Palinka die er normaal natuurlijk niet bijhoren. 

Ik kocht nog wel een cadeautje voor Daksi, 2 nieuwe eetbakjes, zodat hij nu kan kiezen uit 4 en het geen punt is als er 2 in de vaatwasser zitten.

Ik liep rond en vond een stalletje met een mooi koffie apparaat en ging voor een heerlijke kop, midden op het plein, op een geimproviseerd terras met uitzicht op de Basiliek zitten genieten. Niks erbij en dat vond ik toch best goed van mijzelf.

Ik wist natuurlijk ook al dat ik de avond één van die boven genoemde momenten zou hebben waar ik zeer van zou gaan genieten.

Sinds een aantal maanden zit er een nieuw restaurant op de Sás utca. Gestart door een echtpaar, een Hongaarse met Portugese echtgenoot die ook de kok is. Tiago en Eva heten ze. Er komen(en gaan) wel meer restaurants maar op de één of andere manier bleef deze hangen, deze stond op de lijst die nergens geschreven staat of hangt, maar gewoon in mijn hoofd zit. Omdat het zaterdag was en omdat ik een paar dagen vrij genomen heb, was dit dus een soort begin van de vakantie en daarom gingen we ervoor. Niet een restaurant waar je wekelijks naartoe gaat, maar goede redenen zijn er altijd te verzinnen.

Ik reserveerde pas op vrijdagmorgen maar in deze tijden was dat geen probleem. We kwamen binnen en de brigade wachtte ons al op, inclusief dik katoenen mondkapje, passend bij de schorten. Een mooi tafeltje aan het open raam. Het eerste loopje was naar de mosdó om handen te wassen en zo zag ik meteen al de hele zaak. Prachtig, sfeervol, gewelven van steen, industriele pijpen in een mooie kleur, veel licht hout en prachtige blauwe Portugese tegeltjes. Ook de mosdó was goed, zeer schoon, stijlvol, heerlijk ruikende zeep en mooie witte handdoekjes. Een goed begin.

Omdat het feest was begonnen we met een GT en we namen de tijd om ons te verdiepen in de menukaart. Ze hebben een á la carte kaart maar ook 3 menu's, een Hongaars, een Portugees en een gemengd menu. Uiteraard de mogelijkheid voor winepairing of pairing met non alcoholische drankjes.

P ging voor de Hongaar en ik voor de Portugees met bijbehorende wijnen.

Het bleef een feestje, alles klopte. Voordat het menu begon hadden we al 2 amuses te pakken, die zo lekker waren......ik ben niet zo gek op het woord smaak explosie, maar ik moet toegeven dat deze amuses dit wel in zich hadden. Een hapje vis, een crispje, beetje steak tartare, heerlijk. Ook het menu was geweldig. De Portugees hield alle 5 gangen de smaken op hoog niveau, P had 1 gang bij de Hongaar die hij minder vond, beetje vlak, maar verder alles heerlijk. Ook de wijnen, zalig. Ik heb geen verstand van wijnen in het algemeen, alleen over de Hongaarse wijnen kan ik best een woordje meepraten. We waren ooit in Portugal, hebben vooral port proeverijen gedaan en ik kan mij vaag een niet lekkere harsige wijn herinneren, maar gisteren werd ik echt verrast door de smaken, allemaal goed en zeker in combinatie met de gangen. P had één niet lekkere, een hárslevelü, is gewoon niet zijn smaak en zijn furmint kon hij inruilen voor een rajnai rizling. De sommelier was kundig en erg vriendelijk.

Hoop dat de foto's genoeg zeggen, alleen nog een paar woorden over de desserts. Er was 1 dessert in het menu, de laatste gang, maar er kwam als verrassing nog een pre - dessert, een soort granache van koffie, echt zo ontzettend lekker dat het verslavend zou kunnen worden. En bij het dessert kreeg ik een glaasje Madeira. Ik herinner mij Madeira, als mijn oma ossenstaart soep maakte en het extra feestelijk wilde doen, kregen we er een mooi glaasje Madeira bij, om langzaam in de soep te laten lopen en zo de smaak nog voller te maken. Ik kan me eerlijk gezegd niet herinneren of ik ooit een echte slok heb genomen uit zo'n glaasje. Gisteren dus wel en het was heerlijk. 

Aan het eind voordat we afscheid namen wilde Tiago nog even een kort praatje maken en onze feedback horen, geen flauwekul feedback maar echt gerichte vragen. Hij vertelde blij te zijn met lokale klanten, vanwege het hele niet-reizen issue en daarom wisselt hij de menu's elke maand.

Ik denk niet dat het veel moeite zal kosten om over een maand weer een goede reden te verzinnen en een Tiago en Eva moment te kiezen. Het restaurant heet Essencia.

En weer zagen we onze vriend bij de bushalte en maakten nu snel een foto.

Woensdagavond in Libanon

In de Semmelweis utca zit sinds een jaar het restaurant Byblos. Voor die tijd zat er een thee huis met een eigenaar uit Jordanie, erg lekker en leuk en ooit heb ik daar een blog over geschreven. De inrichting is gebleven, de waterpijp ook maar de thee is ingeruild voor een Libanese en Levantijnse keuken.

De mensen zijn vriendelijk, het eten is lekker, mooie specerijen en in deze tijden belangrijk, je hebt ruimte om je heen en je hoeft niet te socialisen als je dat niet zoekt. We zaten laatst op het terras, ook al leuk tegenover film theater Puskin, midden in de stad en toch een groentje en het verkeerslawaai op achtergrond afstand.

Gisteravond was er een speciale avond, een wijn spijs diner met wijnen uit Libanon. We wisten niet goed wat we ons erbij moesten voorstellen. Wijnen uit Hongarije, bekend, wijnen die we vroeger in NL dronken, ZA, Chili, NZ enzovoort, soms een special uit Spanje, Marokko, maar Libanon was nieuw.

We liepen naar de bushalte want in Budapest is dat een geweldige manier om overal te komen en te gaan en bijna gearriveerd kwamen we er achter dat we onze mondkapjes waren vergeten. P geschwind terug en ook snel weer terug met de vosjes en de pepers.

Die mondkapjes is een nieuwe business, natuurlijk zijn er de officiele witte blauwe, maar al snel gaan die vervelen en op de Czako kert piac bij ons om de hoek zit een mevrouw die leuke katoentjes maakt.

In de Semmelweis utca was het al gezellig druk, we liepen vrienden J en R nog tegen het lijf want Budapest is net een dorp, en we werden naar boven begeleid richting een mooie tafel. Wijnen stonden klaar, muziek was aan het oefenen en glaswerk en bestek waren veel belovend. 

Het stelde niet teleur. Het eten was zeer smakelijk, de wijnen.......leuk om te proberen, nog niet om te kopen, maar één rode komt in de buurt. De presentatie over de wijn ging een beetje mis, de wijnmaker op afstand in Libanon had er willen zijn maar dat kon natuurlijk niet, de partner in Budapest had geen Google Chrome op zijn laptop geinstalleerd en wilde dat zo houden dus als alternatief liep hij met zijn smartphone door de zaal om aan ons te laten zien dat de wijnmaker zijn kelders aan het showen was.

Wij waren met vrienden B en G en zoals altijd was dat gezellig. De koffie aan het einde was speciaal, een bedoeinen koffie in een mooi klein kopje met een zeer smakelijke kardamom afdronk. De eerste ronde koffie eindigde op de grond maar in de herkansing ging alles goed.

Ik kan Byblos aanraden.

Op de terugweg bij de bushalte nog onze vriend geaaid, een grote lieve schat die met een zwerver samen is en die samen met grote zakken en tassen rond scharrelen. Als we in de bus zitten, fantaseren we altijd dat er misschien een dag komt dat de zwerver vraagt of wij de vriend willen overnemen.....maar ze vormen een prima setje, dus alleen fantasie.

Niet slecht voor een woensdag avond zo in Libanon dichtbij.

De stilte voorbij

Bijna 5 jaar geleden zond ik mijn laatste bijdrage in op deze blog. Het was niet dat ik er genoeg van had, maar het leven neemt soms wendingen die meer plaats innemen en de tijd was er niet meer om te schrijven. En bovendien, de pastorie werd ingeruild voor een leven in de stad dus een heel ander leven met andere belevenissen.

Gisteravond zocht ik iets op in mijn blog en begon oude teksten te lezen.....toch best leuk eigenlijk en al lezende kwamen herinneringen terug.

Misschien weten de trouwe lezers het nog. In 2009 vonden wij een hondje op de akker en na lang wikken en wegen namen wij hem op. Komende vrijdag vieren we dat Daksi 11 jaar bij ons is.

Wel een goede reden om weer een blogje te schrijven. 

Daksi was al blind, hij is nu ook doof en dement, maar nog steeds onze lieve Prins.

Misschien ga ik de pen weer oppakken, met andere waarnemingen dan de pastorale en dorpse, maar hopelijk niet minder interessant.

Welkom terug aan de trouwe lezers!

Kerst

Kerst in het nieuwe appartement in de Grote Stad.
Het weer is zacht, een beetje mistig en de zon slaagt er niet in om door te komen. De parken en de tuin zijn modderig en FD hebben zwarte pootjes en onze halvloer dus ook.
Het huis is heerlijk, ik voel me helemaal thuis. P nog niet, niet dat hij het niet leuk vindt hoor, maar ik ben blijer. Het buurtje is erg leuk, rustig en toch binnen 10 minuten in het Leven.

Ondanks de stad is het toch een dorps sfeertje, vooral onder de mensen met hondjes. We ontmoeten elkaar in de parken, op de stoepen en op straat. Het park vlakbij ons ligt in de Tabán en de hondenmensen in de Tabán hebben een eigen Facebook groep. Mededelingen over wandelingen, over hondjes die gevonden zijn, weggelopen, verdenkingen op gestrooid gif en gewoon heel veel foto's van spelende en wandelende honden.
Afgelopen week ontmoette P één van de dames met hond. Ze vertelde over de FB groep en over nieuwe boompjes die waren aangepland ter nagedachtenis aan overleden parkbezoekers. Vanmorgen liepen we in het park en bekeken de boompjes.
Bátor fája, Lizi fája, Ramszi fája, een mooi initiatief maar hopelijk lopen onze honden voorlopig nog te struinen door het park.

Vanmorgen toen we de deur naar het trappenhuis opendeden hing er een Kerst tasje aan de klink. Een bordje met eigengebakken moois en een Kerstkaartje van de familie boven ons. Net zo leuk als het platteland dus, net zo persoonlijk.

Kerst vieren we alleen en Oud en Nieuw met vrienden. Tussendoor nog een beetje werk en voor de rest lekker uitrusten, niks doen, het huis nog gezelliger maken en uiteraard de stad in.

Ik was al een tijdje niet in de stad geweest en afgelopen week zag ik weer allerlei nieuws. Naast de Basiliek is een Italiaans centrum geopend. Prachtig! Het is een combinatie van restaurant, delicatessenwinkel en een kookschool. Gelukkig was het beide keren dat ik er was heel erg druk, en niet met kijkers alleen maar ook met big spenders en proevers.

Ik wens alle lezers een heel plezierige Kerst en een geweldig Nieuwjaar!

Boom in de grote kamer

Één van de herinnerings bomen in ons park

Boompje in de hal

lekkere lunch bij de Italiaan

Leuk ingericht

en de wandboom

Inhalen

Verjaardagsverrassing

Met M bij Palack

nog veel te gaan

zo heerlijk, een inbouwboekenkast

avondwandelingetje

erwtensoep

Spaans deze keer

Klauzál piac

Er is zoveel in te halen. Ik moest er even de foto's bij pakken om te weten wat er ook alweer allemaal gebeurde en ik weet dat ik veel vergeet omdat ik er geen foto van heb. Het schiet erbij in en waarom weet ik niet. Druk is geen excuus, misschien vraag ik mij soms af of het wel leuk genoeg is om te lezen voor anderen. De pastorie verhalen waren leuk, betekenden een heel nieuw leven. De stadse rondwandelingen waren ook leesbaar en voor sommigen zelfs inspirerend. Maar nu, nu we gewoon druk zijn met werk, haastig uit bed springen via de badkamer snel naar fiets en auto, in het donker weer terug, snel nog even achter de laptop, dat is nou niet zo geweldig om over te verhalen. En natuurlijk doen we nog veel leuke dingen en soms lijkt de pastorie blog een blog over mooie borden en gevulde glazen. Toch heb ik nog een schare trouwe lezers en om niemand teleur te stellen en mijzelf te herinneren wat er ook al weer allemaal gebeurde, ga ik gewoon door met schrijven.

Ik begin in november, mijn verjaardag. Het was een gewone werkdag en uiteraard weet niet iedereen dat ik verjaar. En toch, via via werd het bekend en was het een echte verjaardag. Na één van mijn rondes door het gebouw vond ik een prachtig taartje van Szamos met een kaarsje op mijn bureau, met gniffelende collegae op de gang. Was een super heerlijk taartje, aan te raden, met chocolade en vers fruit. Samen met vrienden hadden we een gezellig verjaardagsdiner in restaurant Borssó, met smakelijke combinaties van de Hongaarse en Franse keuken.
Midden november was vriendin M weer in het land en dat betekent kletsen, kletsen en wijn proeven, we begonnen bij Palack en een paar avonden later waren we bij M thuis met z'n 12-en om samen de HU wijnen te proeven en er natuurlijk weer over te kletsen.

En dan een mega grote gebeurtenis dit najaar. We zijn verhuisd in de Grote Stad naar een groter appartement. Nu het wel vrij zeker is dat we hier wat langer gaan vertoeven, was ik al aan het speuren naar een groter appartement. We woonden leuk en mooi en hadden geweldige buren maar ik voelde mij soms een student, op luxe kamers weliswaar, maar toch. Niet mijn boeken in de buurt, een paar bordjes en kopjes, zonder onze grote lekkere hangbank en niet zo heel veel aan de muur.
De pastorie is er nog en daar zijn we erg aan gehecht, maar de tijd is er niet altijd om er langer van te genieten. Daarom hebben we nu ook wat spullen uit de pastorie verhuisd naar de Grote Stad. Gedeeltelijk hadden we verhuizers, gelukkig, en gedeeltelijk hebben we zelf gesjouwd wat een geblesseerde rug van P heeft opgeleverd.
Ik ben blij. Blij met mijn boekenkast vol, blij met de buurt die zo romantisch is, vooral als het donker is en de ouderwetse lantaarns branden en het prachtige uitzicht op de burcht mij nog elke keer verrast.
De keuken en badkamer zijn karakteristiek zoals het op Funda zou staan, maar wij zijn er gelukkig mee, alles doet het en omdat het met eigen spullen toch snel mooi wordt. En de keuken is groot, een eetkeuken zoals P altijd al graag wilde en in ieder geval prima om de eerste erwtensoep voor dit jaar te maken.
Dit weekend waren we in de stad. Accessoires voor in de badkamer kopen bij een nieuwe Deense winkel. En naar de prachtig gerestaureerde Klauzál piac waar een antiekmarkt was, en een mooie bakker, een geweldige slager en een heerlijke kaaswinkel.
En het weekend begon op vrijdag met een Spaanse wijn proeverij met bijbehorende tapas. Deze avond bewees dat we erg gewend en gehecht zijn geraakt aan de Hongaarse wijnen maar tegelijkertijd was het zalig en zo gastvrij met tapas die geen tapas waren maar volledige gerechten. Moe, voldaan en niet meer geschikt om welk voertuig dan ook te besturen werden we veilig door de taxi naar huis gebracht.
En morgen begint de nieuwe week en in ieder geval zal er binnenkort een grote Kerstboom in ons huis staan want de plafonds zijn 3.70m.