Stier

Kelenföld ken ik niet echt goed, ik ken de wijk van het treinstation, waar alle treinen uit het platteland stoppen voordat de echte grote Stad wordt bereikt. De keren dat ik er was werd er hard gewerkt, renovatie, nieuwbouw om het station klaar te maken voor de toekomst.

Verder ken ik Kelenföld van borden op bussen en eindpunt van metro 4 maar zowel in bus als in metro kwam ik nooit tot dit eindpunt. Ik wist dat er flats waren, van die grote ééntonige en vaag had ik gehoord over een park dat er moest zijn, Bikás, en dat betekent stier.

Ik besloot dat ik het wilde zien, als er een metro station is gevestigd en een aantal bushaltes moet het de moeite waard zijn.

Het eindpunt Station Kelenföld herkende ik niet. Als ik er met een blinddoek naartoe was vervoerd had ik niet kunnen zeggen waar we waren. Uit de metro diepte kwam ik boven op een groot plein met aan alle kanten bushaltes, overal naartoe. Aan de zijkant nog leegte, ruimte voor nieuwe grote kantoren. Tussen het plein en de grote nabij gelegen weg een kleurrijk mega groot kantoren gebouw in aanbouw, of eigenlijk bijna klaar en ik herkende het plaatje, hier wordt ook het kantoor van P gevestigd. Handig, te bereiken met fiets maar bij slecht weer dus met metro of bus 8e.

Terug de diepte in en daar kon ik kiezen uit 2 gangen, 1 naar de trein en 1 terug naar metro 4. Ik aarzelde even bij de trein borden........München, ook aantrekkelijk, maar in de huidige tijd helaas onmogelijk. 

Bikás, waarom het zo heet weet ik eerlijk gezegd niet, in het park staat de naamgever op een heuveltje over zijn landgoed uit te kijken. Ik was verrast. Mooi was het, een park met voor echt iedereen wat wils. Zon en schaduw. Bankjes, een hardlooppad. Jeu de boules, sport en spel. Veel gras dat gewoon betreden mag worden. Sportieve helden en heldinnen in strak en glimmend en oude dametjes aan de arm van een zuster, langzaam schuifelend langs de vijver, kijkend naar de eendjes.

Aan de randen wordt er gebouwd, appartmenten zo te zien, met mooi uitzicht. Naast de metro een soort markt, lelijk maar functioneel met alles wat je nodig hebt voor dagelijkse boodschappen. En die ééntonige flats waren eigenlijk best mooi, geverfd in mediterrane kleuren zagen ze er verzorgd en opgewekt uit. Over de binnenkant kan ik niks zeggen.

Het was open en gaf een frisse indruk. En als klap op de vuurpijl, het was ook een hondenpark, veel wandelende hondjes en zelfs een eigen agility en speelterrein dat niks onderdeed voor de kinderplaatsen. 

Uiteraard was er ook een terras met aardige jongen en veel localen die lunchten, bijkletsten of aan het werk waren. 

Ik ken Kelenföld nog steeds niet goed, maar in ieder geval een beetje beter.

Terug met bus 7 om nog even een stopje in te lassen voor een fagyi.

Kantoor P

Agility

De naamgever

Jeu de boules

De Groene Stad

Budapest is gezegend met veel groen. Althans, wij zijn gezegend met veel groen om ons heen en ook in de echte stadse straten is er altijd wel een boompje of struikje, al was het maar op de vensterbank van een huis of een piepklein balkonnetje.

We wonen in de Tabán en daar is één van de mooiste parken, lopend vanaf de Naphegy, naar beneden richting Krisztina út. Het is een oud park, met prachtige dikke bomen, mooie grasvelden en leuke paden. Iedereen is welkom, jong, oud, mens, hond.

Er was wat onrust recentelijk, er zou een make-over worden uitgevoerd, een groepje echte Tabáners was al in actie stand. Wat ik er over las klonk nog wel onschuldig, een renovatie van de kinder speelplaats en wat extra sport dingen. Toch, wetend hoe het soms kan gaan was ik ook een beetje ongerust.

Zou het park één groot sport paleis worden? Met die kinderspeelplaats prominent, zouden hondjes dan nog wel welkom zijn? En de bomen dan? Er verschenen wat geel wit gestreepte linten en niemand kon vertellen waarom.

Het is nu af, het park is kort geleden officieel geopend en het is mooi geworden. Alle zorgen voor niks. De kinderspeelplaats is verrassend, leuke toestellen die ik nog nooit ergens heb gezien. Nou ben ik natuurlijk geen bezoeker, maar je loopt er weleens langs..... 

Leuke muziek instrumenten, klimmen, voor iedereen wat en gelukkig zijn de schommels behouden. De honden blijven welkom, alleen bij de kinder plaats moeten ze aan de lijn, maar omdat veel ouders kinderen én honden hebben, wordt hier flexibel mee omgegaan. Afgelopen zondag was er een ouderpaar die hun buldogje van de glijbaan lieten gaan en daar foto's van maakten en dat vonden wij zielig.

De paden zijn van kuilen ontdaan, de trappen opgeknapt, er zijn wegwijzertjes geplaatst, hier en daar een kraan om water te drinken en zelfs een insecten hotel. Beneden aan de Krisztina út ligt een sportveld, maar daar heeft niemand last van.

Op weg naar ons park komen we langs een villa. Eigenlijk zijn het 2 villas achter elkaar. De ene is een paar jaar geleden opgeknapt, de ander stond in regen en wind, afgebladderd, met kogelgaten te wachten op betere tijden. We fantaseerden vaak, dat als de jackpot zou komen enzovoort. Vorige week plotseling bedrijvigheid, busjes, mannen in overalls en steigers tegen de gevel. Het wordt prachtig, dat weet ik nu al en ik hoop dat ik er een keer een kijkje mag nemen. In de villa die al klaar is woont een Viszla. We maken weleens een praatje, zijn staartje is kort en gelukkig niet omdat de baasjes idioten zijn die opdracht geven tot couperen. De viszla is een beetje wild, heeft met zijn zwiepende staart ergens tussen gezeten en helaas moest er een stukje geamputeerd worden. Als je goed kijkt op de foto van de bouwval en daarachter op de 3e verdieping op het balkon kijkt, dan zie je hem, Heer en Meester.

Ik was op pad in Buda en daar is het groen nooit ver. Ik nam tram 41, een leuk traject, eerst langs de Donau, daarna de steeds artistieker wordende Béla Bartok utca, met leuke tentjes om wat te eten. Daarna een stadser stuk, met hoge flats en net als je daar genoeg van begint te krijgen, laat je letterlijk het Savoya park links liggen met de Obi en de Auchan en rijd je het groen in met villa's en tuinen, weides met paarden en smalle straatjes de berg op. Heel apart dat hier een tram rijdt, maar ik denk vanwege het eindpunt, een groot park voor de jeugd, waar vroeger grote bijeenkomsten werden gehouden, nu nog trouwens, maar niet alleen voor de jeugd, ook grote bedrijfsparties vinden hier hun toevlucht.

Net voor het eindpunt is een wijkje met appartementen, de mooie soort, ruim opgezet, dakterrassen, veel groen en water en uiteraard veel mogelijkheid om te sporten. Tennishal en banen buiten, een zwembad en zelfs een school om skieen te leren.

Gelukkig is een kop koffie ook nooit ver weg en met een koffie en een water keek ik op mijn BKK app om te zien wanneer de bus terug ging naar de drukke wereld. Met Hongaars mondkapje deze keer.

Tram 41 in het groen

De mooie appartementen

Schaduwrijk terrasje met bijna niemand

Villa met Viszla

Muziek

Insectenhotel

Villa in wording

Hongaars motief deze keer

Groen en water in de buitenwijk

Onderweg

Lijn 14

Het is de eerste van mijn paar vrije dagen. Ik heb me ingesteld op een soort memory lane. Instappen in een tram of bus, het liefst een lange lijn, meerijden tot het eindpunt en dan beslissen wat te doen. Er zijn natuurlijk genoeg lijnen die ik nog nooit heb geprobeerd maar een paar weet ik van vroeger en heb ik leuke herinneringen aan, dus die komen eerst.

Vandaag lijn 14. Tramlijn 14 begint op Lehel tér. Ik ging ernaartoe met bus en metro. Leheltér zelf heeft een piac, ik vind het zeker niet de mooiste, het gebouw vind ik zelfs lelijk, maar in mijn herinnering hadden ze er wel mooi vlees en was het een gezellige drukke buurt markt zonder toeristen. Het was rustig, zo rustig als ik nog nooit heb gezien en verscheidene kramen waren dicht, misschien vanwege de maandag, ik weet het niet. Toeristen niet gezien, alleen wat localen met mandjes en een duif.

Lijn 14 was ook rustig, zo leeg dat ik de neiging had mijn masker af te doen, vandaag ook ééntje met vosjes, maar braaf hield ik hem op.

Ik ben een tijd niet in deze buurt geweest. Vier jaar niet. In het begin van lijn 14 kom je langs het dieren ziekenhuis waar Flicka 4 jaar geleden is dood gegaan. Geen enkele aanklacht tegen dit ziekenhuis, ze hebben hun best gedaan, ze waren aardig en kundig maar het was te laat. Sepsis is een sluipmoordenaar die wij en onze dierenarts te laat herkend hebben. Vier jaar geleden, maar het staat gebrand op ons netvlies, Flicka op de tafel, de dierenarts die naarstig probeert te reanimeren met hartmassage en een infuus in het pootje, P en ik, in de deuropening, we weten dat het misgaat, we zijn hopeloos en toch ergens in ons hoofd waart een visioen van een wonder. Het liep fout af, we liepen het gebouw uit, naar onze auto, veel sneller dan lijn 14, zeker op zondag, Flicka in onze armen, op weg naar huis.

Ik kom er langs en maak een foto en hoop er nooit meer te komen.

De rest van de lijn is bekend en toch zie ik verschillen, veel opgeknapte huizen, zonnepanelen, gelukkig nog steeds veel groen en vooral heel veel nieuwe supermarkten. Vooral Aldi's en Lidls. Ik vind het geen aanwinsten, maar de mensen die er wonen zijn er misschien wel heel blij mee.

Ik vind de supermarkten hier niks aan. Ze hebben veel en je moet er naartoe soms maar ik word er niet blij van. Een Jumbo of een Appie, daar kan ik goed mee leven, ook in NL ging ik liever naar slager, bakker en groentenman, maar binnengaan bij Jumbo of AH kon ook zeker slagen en zeker nu ik ze al een paar jaar niet heb, worden ze geweldig en inspirerend in mijn hoofd. P is een Lidl man, hij kan voor zijn plezier gaan, struinen langs de akcio bakken, vooral de bakken in het midden met troep uit Kina of best goede kwaliteit uit Duitsland. En, toegegeven, soms komt hij met verrassingen thuis.

Inmiddels aangkomen bij het eindpunt van 14. Flats die er van buiten wel mooi uitzien, heel ruim opgezet, frisse lucht, mooie bakken met geraniums aan de lantaarnpalen en een grote Spar afgewisseld met een paar kleine winkeltjes.

Ik hoor gegil, een meisje wordt belaagd door een jongen, ze gilt en jankt en ik aarzel wat te doen, de jongen lijkt me niet onaardig, ze maken ruzie over haar tasje. Even later lopen ze innig verstrengeld naar een winkel met sigaretten, goed dat ik mij erbuiten heb gehouden.

Eigenlijk wil ik nu met een bus maar in dit deel van de stad zijn er lijnen waar er maar 1x per uur een bus komt en zo leuk is het nou ook weer niet. Ik ga een stukje terug met lijn 14 en stap weer uit bij István tér maar dan in district 4. Een prachtig gemeentehuis en een mooie kerk. Jaren geleden ben ik hier naar een overdekt marktje geweest en nu zag ik dat er een hele grote nieuwe is neergezet, naast de oude. 

Iets nieuws altijd leuk. Ik loop er heen en zie binnen inderdaad een markt, heel stil, bijna geen mensen en veel kraampjes dicht. Echter ik denk zeker dat het een aanwinst is. Op de eerste verdieping wat eet stalletjes en op de 2e verdieping zelfs een mooi dakterras met aanplant van een soort helmgras. Met heel veel fantasie heeft het gras in combinatie met het windje iets van zee, alleen als je je ogen dicht doet en droomt natuurlijk.

Van hieruit pak ik bus 30a en stap uit bij het Heldenplein, terug in de bekende wereld. Ik lunch bij café Kara, waar ik in deze periode uit wel 10 lege tafeltjes op het terras kan kiezen. Salade met gekruide kip en heel veel knoflook. En dan lopend langs alle mooie panden aan de Andrásy út, eigenlijk woont bijna niemand er, ambassades en kantoren, prachtig opgeknapt.

Één van de net gerestaureerde panden heeft een mega groot oerlelijk logo in de tuin staan. Ergens komt het mij bekend voor maar ik kom er niet op. Ik loop naar de poort en check de brievenbus en dan weet ik het. Het is het logo van Hell energy drinks. Op weg naar vrienden J en L komen we langs de fabriek, mega groot en blijkbaar gaat het de fabriek voor de wind en zit de kantoor tak nu hier.

Nog even 1 terrrasje en dan met bus 105 en 178 weer naar huis.

Even nog over de Lidl. P heeft zijn slag geslagen, vanavond echte Mosselen van de Lidl met groenten van de Aldi en een home made knoflooksaus met yoghurt, beetje mayo, mosterd en zalige olijfolie nog uit Kroatie. Prima dag!

café Kara

dakterras

Istvan tér

de nieuwe piac

de oude piac

gemeentehuis

eindpunt 14

het ziekenhuis

bij de drank is het altijd druk

Lehel piac

Een glaasje Madeira

We hebben in de stad een soort zaterdag routine. P pakt de tablet en gaat kranten lezen, 3 stuks inclusief de bijlagen en ik ga de stad in. Ik heb zelfs een soort route van voorkeur die begint met een stukje lopen met mooi uitzicht en dan voor de eerste stop eindigt bij á Table in de Retek utca voor koffie. Daarna even naar Butlers om te kijken, de Vagabond schoenen winkel en dan door met tram 4 of 6.

Twee weken geleden zag ik dat Vagabond leeg en met hekwerk gesloten was, blijkbaar de Covid periode niet overleefd. 

Gisteren besloot ik tot een andere route. Eerst een leuke wandeling naar beneden richting Krisztina tér en daar bus 105 door de tunnel richting József Nádor tér. Op het plein tegeover de Basiliek was het namelijk édes nápok, zoete dagen, een bijeenkomst van stalletjes met macarons, gebakjes, ijs, bonbons en ambachtelijke chocolade. Het zou een uitdaging worden. Een tijdje terug heb ik besloten om niet tot nauwelijks meer suiker tot mij te nemen en zo min mogelijk koolhydraten. Ik ben strict maar niet rigoreus, laat ik het zo zeggen, ik kies de momenten dat ik er toch voor ga met beleid en geniet er dan ook extra van.

Covid heeft ook op de stad een grote invloed. Het is rustig. Hoezeer het mij ook spijt voor alle geplande en weer afgezegde reisjes, hoezeer het mij ook spijt dat onze vakanties ook in het water zijn gevallen, voor de bewoners van Budapest, is deze rust best prettig. Gewoon kunnen aanschuiven op een terras zonder reservering, zelfs kunnen zitten in busje 16, en alle stalletjes op de édes nápok kunnen zien zonder rijen, het heeft zo zijn voordelen. Alhoewel ik kon zien dat die édes nápok ook niet zo waren als andere jaren, veel minder deelnemers, lege plekken opgevuld met ordinaire snoepkramen en zelfs hartige Kolbice standjes en Palinka die er normaal natuurlijk niet bijhoren. 

Ik kocht nog wel een cadeautje voor Daksi, 2 nieuwe eetbakjes, zodat hij nu kan kiezen uit 4 en het geen punt is als er 2 in de vaatwasser zitten.

Ik liep rond en vond een stalletje met een mooi koffie apparaat en ging voor een heerlijke kop, midden op het plein, op een geimproviseerd terras met uitzicht op de Basiliek zitten genieten. Niks erbij en dat vond ik toch best goed van mijzelf.

Ik wist natuurlijk ook al dat ik de avond één van die boven genoemde momenten zou hebben waar ik zeer van zou gaan genieten.

Sinds een aantal maanden zit er een nieuw restaurant op de Sás utca. Gestart door een echtpaar, een Hongaarse met Portugese echtgenoot die ook de kok is. Tiago en Eva heten ze. Er komen(en gaan) wel meer restaurants maar op de één of andere manier bleef deze hangen, deze stond op de lijst die nergens geschreven staat of hangt, maar gewoon in mijn hoofd zit. Omdat het zaterdag was en omdat ik een paar dagen vrij genomen heb, was dit dus een soort begin van de vakantie en daarom gingen we ervoor. Niet een restaurant waar je wekelijks naartoe gaat, maar goede redenen zijn er altijd te verzinnen.

Ik reserveerde pas op vrijdagmorgen maar in deze tijden was dat geen probleem. We kwamen binnen en de brigade wachtte ons al op, inclusief dik katoenen mondkapje, passend bij de schorten. Een mooi tafeltje aan het open raam. Het eerste loopje was naar de mosdó om handen te wassen en zo zag ik meteen al de hele zaak. Prachtig, sfeervol, gewelven van steen, industriele pijpen in een mooie kleur, veel licht hout en prachtige blauwe Portugese tegeltjes. Ook de mosdó was goed, zeer schoon, stijlvol, heerlijk ruikende zeep en mooie witte handdoekjes. Een goed begin.

Omdat het feest was begonnen we met een GT en we namen de tijd om ons te verdiepen in de menukaart. Ze hebben een á la carte kaart maar ook 3 menu's, een Hongaars, een Portugees en een gemengd menu. Uiteraard de mogelijkheid voor winepairing of pairing met non alcoholische drankjes.

P ging voor de Hongaar en ik voor de Portugees met bijbehorende wijnen.

Het bleef een feestje, alles klopte. Voordat het menu begon hadden we al 2 amuses te pakken, die zo lekker waren......ik ben niet zo gek op het woord smaak explosie, maar ik moet toegeven dat deze amuses dit wel in zich hadden. Een hapje vis, een crispje, beetje steak tartare, heerlijk. Ook het menu was geweldig. De Portugees hield alle 5 gangen de smaken op hoog niveau, P had 1 gang bij de Hongaar die hij minder vond, beetje vlak, maar verder alles heerlijk. Ook de wijnen, zalig. Ik heb geen verstand van wijnen in het algemeen, alleen over de Hongaarse wijnen kan ik best een woordje meepraten. We waren ooit in Portugal, hebben vooral port proeverijen gedaan en ik kan mij vaag een niet lekkere harsige wijn herinneren, maar gisteren werd ik echt verrast door de smaken, allemaal goed en zeker in combinatie met de gangen. P had één niet lekkere, een hárslevelü, is gewoon niet zijn smaak en zijn furmint kon hij inruilen voor een rajnai rizling. De sommelier was kundig en erg vriendelijk.

Hoop dat de foto's genoeg zeggen, alleen nog een paar woorden over de desserts. Er was 1 dessert in het menu, de laatste gang, maar er kwam als verrassing nog een pre - dessert, een soort granache van koffie, echt zo ontzettend lekker dat het verslavend zou kunnen worden. En bij het dessert kreeg ik een glaasje Madeira. Ik herinner mij Madeira, als mijn oma ossenstaart soep maakte en het extra feestelijk wilde doen, kregen we er een mooi glaasje Madeira bij, om langzaam in de soep te laten lopen en zo de smaak nog voller te maken. Ik kan me eerlijk gezegd niet herinneren of ik ooit een echte slok heb genomen uit zo'n glaasje. Gisteren dus wel en het was heerlijk. 

Aan het eind voordat we afscheid namen wilde Tiago nog even een kort praatje maken en onze feedback horen, geen flauwekul feedback maar echt gerichte vragen. Hij vertelde blij te zijn met lokale klanten, vanwege het hele niet-reizen issue en daarom wisselt hij de menu's elke maand.

Ik denk niet dat het veel moeite zal kosten om over een maand weer een goede reden te verzinnen en een Tiago en Eva moment te kiezen. Het restaurant heet Essencia.

En weer zagen we onze vriend bij de bushalte en maakten nu snel een foto.