Slacht voor gevorderden

Morgen wordt er bij onze overburen weer een groot kalf geslacht. De vorige keer hoorden we het de avond van te voren, nu zitten we in het circuit en weten we het al even. We hebben weer vlees besteld, voor de gulyás, deze keer ook lever, de tong voor vriendin M evenals schenkel en schouder. En wat ook wel heel apart is deze keer, we mogen het huidje hebben. P vroeg de vorige keer wat ze ermee deden en toen bleek dat er eigenlijk niks mee gebeurde, alhoewel niks, de huid zou naar de vossen gaan.
Morgen krijgen wij het huidje en inmiddels weten we een "prepareerder" te zitten in een dorp verderop, die het huidje voor ons zal behandelen zoals het hoort, zodat CFD of wijzelf heerlijk voor de kachel op het mooie vachtje kunnen liggen.

Het klinkt wel stoer allemaal. P heeft al diverse varkensslachten meegemaakt, kippenslachten, maar dit beestje is moeilijker. Dit beestje hebben we gezien in leven, met glanzende oogjes, nieuwsgierig kopje en zwiepende staart.
Rationeel weten we wel hoe het zit. Dit dier had een goed leven, hier aan de overkant. Dit dier hoeft niet op transport en zal op eigen erf overlijden. En toch....we hoeven daar niet bij te zijn. Dit is een slacht voor gevorderden en wij hebben nog even tijd nodig voordat we zonder blikken of blozen bij ons eigen toekomstig bordje lekker vlees kunnen zijn.
Het slaat nergens op want over het lapje dat we bij de slager halen kunnen we alleen maar gissen en waarschijnlijk zal de wetenschap hierover ons alleen nog maar meer overtuigen van het kalf aan de overkant.

Wordt vervolgd, geniet nog maar van het zwarte beestje, rechts op de foto, aan zijn laatste avondmaal.

Het mannenuitje

In tegenstelling tot andere jaren hadden wij minder fruitpulp voor de Palinka. Echter, samen met Márton en Manfred werd het toch weer een aanhanger vol. Plaats van opladen was het erf van Márton en Maria, flink tillen, met behulp van een loopplank rollen en uiteraard goed vastsjorren.

Het Palinka stoken is een soort mannenuitje. De vrouwen mogen wel mee, als ze zouden willen, maar het wordt geenszins aangemoedigd, liever nog voorzichtig een beetje afgeraden. Vrouwen doen ook veel dingen liever alleen, dus Maria en ik begrijpen het. Maria is nog wel zo verzorgend dat ze de mannen broodjes met salami meegeeft, voor tijdens het lange wachten, het doornemen van alle roddels, het kijken naar voorbijgangers en het herhalen van deze stappen.

Het stookproces is uiteraard hetzelfde, maar blijft altijd prachtig om te zien. Hoe je van viezige smotsige zooi zo'n helder en flitsend drankje krijgt, het blijft een klein wonder.

Als de mannen terugzijn, zijn ze voldaan. Goed gesproken, lekker die broodjes van Maria, natuurlijk hier en daar wat drupjes Palinka die "van de wagen vielen" en een mooi koffie apparaat, zo maar voor gebruik. En dit alles in het mooiste weer dat je je kunt wensen. Zonnig en koud, precies goed om het binnenwerk op te warmen met Palinka.

Het erf van Márton en Maria is ook weer aflaadstation en trots wordt een glaasje ter keuring aangeboden. Eigenlijk moet je het even laten staan, de smaak echt laten intrekken. Gelukkig hebben we nog oude Palinka voldoende om eventuele winterkou te verdrijven.

Keuze uit inmiddels 5 jaargangen!

Ganzendiner

Ik had het al gemeld, ter ere van Márton nap, Sint Maarten, genoten wij van een speciaal Márton nap diner, een ganzendiner dus. In de regionale krantjes die we zo goed en zo kwaad lezen stonden meer restaurants met aanbiedingen van ganzendiners. Blijkbaar is de samenstelling van deze menu's een traditie want de één was bijna identiek aan de ander. Slechts het voorgerecht was wisselend.

In ons geval was het voorgerecht gevulde ganzennek met groente en fruit. Dit bleek in de praktijk een soort ganzenterrine te zijn met sla en peer. Erg smakelijk. Daarna een ganzensoep met huisgemaakte pasta/deegwaar en zoals altijd werd deze supergastvrij opgediend in een soepterrine die qua hoeveelheid minimaal voor een gezin zou kunnen zijn.

Sowieso was het een avond van hoeveelheden en we moesten snel capituleren, het hoofdgerecht van ganzenpoot, borst, rijst met gans, aardappel met ui en rode kool met appel was al van aanzienlijke omvang én zwaarte en toen kwam het dessert van chocotaart met maanzaad nog. Even 2 hapjes om te proeven en toen lieten wij de taart voor wat hij was.....

Het restaurant was zeer goed gevuld, 85 gasten, veelal van buitenaf met een sleutel van hun kamer op tafel, zeer praktisch want de karaffen met nieuwe oogst rosé werden af en aan gebracht. Voor de gelegenheid was er deze keer zelfs muziek, een bandje met drum, saxofoon en synthesizer. Wij zaten wat dichtbij......

De volgende traditie is natuurlijk Mikulas, wel van andere aard dan in NL, maar de speculaas zit in de trommel, CFD vonden vanmorgen een kauwbot in hun "schoen" en wij verbazen ons nog steeds over het on-novemberachtige weer! Ik kom net uit de tuin, waar we zonder jas en in de zon een broodje aten.

In ieder geval hebben we al gans gegeten, volgens de traditie zal dit ons het komende jaar goed van pas komen.

James Herriot

Dit wordt vooral een fotoblog, plaatjes van een zonovergoten weekend, koud, maar zonnig en daarom nog steeds heel lekker buiten. We kleden ons er op, op kou, op rommel uit de tuin, op hondjes en onze truien en broeken zijn minstens 15, maar dat is het gemak van hier, alles voldoet nog uitstekend.
Toch, af en toe komt er iets nieuws, voor de lol, niet omdat het nou écht nodig was.....
Het is hier James Herriot land. Heuvelachtig, zeer platteland, boerderijen, dieren, geen rijkdom en karakteristieke mensen. En daar hoort een petje bij. Een James Herriot petje.

Er gebeurde meer dit weekend. De Palinka is gestookt en staat nu nog netjes in de rust in afwachting van de Proef. We waren op het Ganzendiner ter ere van Sint Maarten. Daarover later meer. Nu eerst de foto's van huis, tuin en onze CFD in de herfstzon. Half november inmiddels!

Hard en lieflijk

Het platteland, schijnbaar zo lieflijk, zeker nu. De morgens zijn nevelig maar tot nu toe weet de zon er toch altijd doorheen te piepen en het dorp te beschijnen. Mooie kleuren, veel licht door de gevallen bladeren, veel uitzicht ook. P was aan de andere kant van ons dorp, daar waar het zo mooi kijkt op de kerk en onze pastorie er schuin voor. De kerk spreekt voor zich, links ervan het rode dak met de 2 schoorstenen ons huis en het rode dak er voor onze schuur.

We hebben al veel blad geharkt maar de berken moeten nog en we zijn dus nog wel even bezig met harken. De oleanders staan nog buiten maar vanmorgen waren de velden wit en daarom gaan ze waarschijnlijk vandaag of morgen met vereende krachten naar binnen.
Bij het hek een Palinka vat, morgen naar de stoker voor de nieuwe voorraad.

Naast de ingeslapen lieflijkheid speelt zich wat anders af, normaal voor het platteland, niet alleen hier maar ook in NL, maar voor ons blijvend moeilijk om aan te wennen. Ik zag weer een schimmetje op de weg naar ons dorp, schielijk in een greppel kruipend. In een onderdeel van een seconde overlegde ik met mezelf, doorrijden of stoppen en ik deed het laatste. Ik riep zachtjes en liep voorzichtig, een tijgerend zwart hondje kwam naar me toe, bang, bange bruine oogjes. Ik legde brokjes neer en gaf een paar aaitjes, het hondje kroop weer langzaam weg.
Met een hart zo zwaar als 10 harten reed ik weg. En velen zullen zeggen, flauw hoor, neem toch mee. Maar, we hebben er drie, meenemen en proberen een baas te zoeken werkt bij ons niet. Wij weten niet wat de toekomst gaat brengen en hondjes neem je voor altijd, tot ze zelf niet meer kunnen. En het asiel hier houdt ze 2 weken en dan is het over.....kortom machteloosheid van alle kanten.

En dan dat mooie molletje. P zag het bij M en M. Gebracht door hun kat. Het leefde nog en P zag zijn handjes en voetjes, het snuitje en de donkere kraaltjes. P had een mooi plan, wilde het molletjes in de kom van zijn handen naar de akker aan de overkant dragen, best ver weg, en hem daar loslaten.....maar zo snel als de duivel was er al een hark en werd het molletje om zeep geholpen. Wat een onzin, de moestuinen zijn leeg, de bloemen uitgebloeid, zo'n mooi diertje. Maar wie zijn wij om het altijd beter te weten......het kost veel moeite maar proberen niet te veroordelen. In onze tuin lopen ze in ieder geval geen gevaar en ook CFD laten ze met rust.

En zelf zijn we misschien net zo, dan niet tegen molletjes maar wel tegen muizen. Tegen muizen binnen wel te verstaan. We hebben standaard 2 vallen op scherp staan, 1 in de spajs en 1 achter een plint in de keuken. De muizenfamilie geeft nog niet op, elke keer delft een nieuw lid van de familie het onderspit. Begonnen we met de oude vaders en opa's, inmiddels zijn we aangekomen bij de kleine neefjes en nichtjes en hopelijk is ook dat snel voorbij. Je kunt ze niet hebben, binnen, muizen, de rommel die ze achterlaten en blijvend op zoek naar wat lekkers, ook al staat onze voorraad inmiddels allemaal in kratten met deksel. Maar "stadsen" die we blijkbaar nog steeds te veel zijn, we vinden ook dat weer zielig, het blijft een mooi diertje en het blijft doodmaken......

En in het bezit van de nodige zelfkennis weten we ook dat we halfslachtig zijn....we eten vlees en we eten vis en omdat het nu Sint Maarten is zullen we ook gans gaan eten omdat het een leuke traditie is. En als je je houdt aan deze traditie zal het je aan niets ontbreken volgend jaar.
Wie wil dat nou niet?

Het kan verkeren

Vandaag is een bijzondere dag, in meerdere opzichten. Het is november, het is de 9e en vanmiddag hebben we buiten in de zon een broodje gegeten! Het landschap is prachtig. Ik reed vanmorgen naar H les en het landschap vertoonde de mooiste herfstkleuren die je maar kunt verzinnen, aan het begin van de rit in een verstilde nevel maar aan het eind, en zeker op de terug weg, in zonovergoten licht.

P heeft net de winterbanden onder de auto gezet, niet dat er iets duidt op winter, maar je kunt maar beter voorbereid zijn. Bovendien, in de zon is het beter banden binden dan in bewolking op zompige bodem. Ik mocht mijn gewicht in de strijd gooien om op de krik de moeren los te krijgen en dat lukte. Waar chocolade toch niet allemaal goed voor is....

De H les was leuk. Ik was wel een beetje trots op mezelf. Ik moest een tekst voorbereiden, als vervolg op het onderwerp familie en bevolking en deze tekst ging over het dalend inwoneraantal in H, en daarmee natuurlijk het dalend geboortecijfer. Het was een zeer moeilijke tekst was mij verteld, eigenlijk boven mijn niveau, en ik was dus gelukkig dat ik alles begreep. Uiteraard komt dat mede omdat de problematiek hier in H een beetje lijkt op die in NL. Vrouwen studeren langer dan vroeger, trouwen niet meer automatisch en als ze al trouwen willen ze niet automatisch kinderen, of stellen ze kinderen krijgen lang uit. En als er dan kinderen komen krijgt de H vrouw er gemiddeld 1,28 terwijl voor het stabiel houden van de bevolking er 2,10 nodig zouden zijn, laat staan voor een groei.

Wat wel weer anders was in de tekst dan in NL, was dat er in H een duidelijk keerpunt wordt genoemd, namelijk het jaar van de Wende, waar in het H uiteraard weer een mooi eigen woord voor bestaat. Rendszerváltas, letterlijk verandering van structuur.
In het stuk wordt ook het onderwerp immigratie aangeroerd dat in West Europa mede helpt bij de bevolkingsaanwas en een hoger geboortecijfer. Een deskundige oppert dat dit in H misschien ook een oplossing zou kunnen zijn.
Iets in mij zegt dat de huidige H wind die er waait, daar niet voor zal kiezen.....

Afgezien van bevolkingspolitiek is het al aardig om H familie termen te horen. Wat te denken van het woord nukleáris család tegenover nagycsalád? Család betekent familie/gezin en nagy betekent groot. Als je in een nucleaire familie woont, woon je alleen met je vader en moeder en de kinderen dus(1 atomig?) bij een nagy család wonen in ieder geval ook de grootouders erbij, en misschien nog wel meer leden van de familie. En omdat men hier vroeger heel vroeg aan kinderen begon is er uiteraard ook een woord voor over-over-grootmoeder.
En dan een woord voor ouwe vrijster en gelukkig ook een woord voor "ouwe vrijer", zo'n mannelijk equivalent ken ik in het NL-s eigenlijk niet.
Ik vroeg naar woorden als homohuwelijk, LAT relatie, hokken, maar daar lijken geen gebruikelijke H termen voor te zijn, tenminste hier in de provincie dan.

Vandaag is het precies 23 jaar geleden dat P en ik "verkering" kregen, het was toen zeker niet zo'n mooie warme dag als vandaag. In de vensterbank staat een amaryllis, nog in knop, maar veelbelovend.

Avond uit

Gisteravond beleefden we een mooie avond uit.
Vriend S had via via een uitnodiging ontvangen en vriendelijk verder geleid voor een rondleiding in het nieuwe muziektheater/conferentiecentrum van Pécs, het Kodály Központ. En niet alleen een rondleiding, daarna nog een concert, 1e rang voor half geld......doet het altijd goed bij Nederlanders.
Tegen half 7 verzamelden we ons, een groepje van 24 en de rondleiding startte. Een mooi gebouw, kan niet anders zeggen. Sowieso als je er langs rijdt, ziet het er al mooi uit. Modern, dat wel, en qua sfeer kan ik het színház in de Király utca moeilijk uit mijn hoofd zetten, maar hoe dan ook, echt een mooi gebouw. Tijdens de rondleiding hoorden we meer details. Over dat het gebouw in een slakkenhuisvorm is gebouwd, waarbij de concertzaal in het huis is gesitueerd om lawaai van buitenaf te voorkomen. Over de prachtige zaal die helemaal is bekleed met een soort hout, een term die zelfs de écht goede Hongaars sprekenden niet konden vertalen.

Mooie conferentiezalen ook, voorzien van alle mogelijke techniek en allen multifunctioneel door schuivende panelen, onverwachte spiegelwanden en fraaie belichting.
Het werd vol. In de zaal waar meer dan 900 mensen plaats kunnen vinden, bleef voor zover ik het kon zien, geen stoel onbezet. Gemengd publiek, altijd leuk. Niet alleen een grijze golf, alle leeftijden en in ieder geval échte liefhebbers. Het valt me altijd op dat de stadse Hongaar heel anders met cultuur wordt grootgebracht dan we kennen in NL. Trots op eigen dichters, eigen theaters, eigen componisten, maar ook grote belangstelling voor cultuur buiten eigen grens, kortom meer met de paplepel ingegoten dan ik ken en ook dan hier op het platteland.

Eerste rang zaten we dus en dat betekende dat ik de vingerkootjes van de cellisten kon zien, de baardharen van de bassisten, de gepoetste schoenen van de violiste. Dat ik kon zien hoe de snaren werden beroerd en hoe goed de musici letten op de dirigent. Voor het totaaloverzicht op het podium zou je weer wat meer naar achteren moeten zitten, maar voor nu was dit leuk!

De dirigent was al een ballet op zichzelf, ik kon mijn ogen niet van hem af houden, zijn handen, zijn expressie en zijn tomeloze inzet. Kobayashi Ken-Ichiro heet hij, inmiddels 71, maar met de energie van een tiener.

Er werden twee stukken gespeeld. De eerste was de vuurvogel suite van Stravinsky. Voor ons was het een kennismaking met dit stuk, en die beviel heel goed, zeker om nog eens naar te luisteren.

Het 2e stuk was de symfonie Eroica van Beethoven. Daar waren we wisselend over, sommige stukken mooi, sommigen konden de aandacht niet echt vasthouden.

Al met al was het een leuke avond, bekenden ontmoet, ook een paar dat we jaren niet hadden gezien en waarmee het gezellig bijkletsen was.

Dit muziektheater ligt voor ons aan de goede kant van Pécs en snel zaten we weer op de 6 richting huis. Nog in stadse sferen wilden we onderweg nog een shoarma'tje eten, het was kwart over tien en we hadden nog niet gegeten. Dom natuurlijk.....de stad houdt op bij de stoplichten en daarna is het slechts donker en zárva.(dicht)

Feestje

Gisteren was ik jarig. Geen speciaal jaar, gelukkig, maar toch altijd een feestje. Het was een mooie dag om jarig te zijn en in ieder geval sinds heel lang weer eens een verjaardag met zon, uitbundige zon, bijna de hele dag.
Het feestje begon 's morgens al met de leuke en attente post die er al tijdig was en die netjes door P was achtergehouden. En uiteraard de mailtjes die binnenliepen. Bij het ontbijt de cadeaux, achtergelaten door mijn moeder en zus en natuurlijk van PCFD. Van CFD kreeg ik nieuwe warme sloffen voor de winter, want op een keer zal dit mooie weer toch zijn einde vinden....de oude zaten inmiddels vol gaten, waren ook made in Kina en zijn inmiddels ritueel verbrand. Van P kwamen er 2 mooie siliconen bakvormen, voor appeltaart en voor tulband, ook prima met de winter in aantocht. En omdat ik best graag alcohol lust, bij tijden, en als de auto stil staat, een fles lekkere Unicum Next.

We liepen over de markt in Bonyhad, al veel kool, kool en kool en allerlei soorten wortels zij aan zij met de ingemaakte kool met diverse kruiden in grote witte emmers. Aan het begin van het seizoen vinden we het toch altijd weer leuk om te zien. Ook al missen we de varieteit uit NL, het echte leven met de seizoenen heeft toch ook zijn charme....
Bij Anna dronken we koffie met een gebakje erbij en na een bezoek aan de dierenapotheek reden we naar huis.
's Avonds werd ik verwend door een groots diner bij Enoteca Corso in Pécs. En verwend door P die deze keer zou rijden. We besloten all the way te gaan en dat betekent in dit geval een 5 gangen diner, van elk hoofdstukje een onderdeel. Met voor mij dus 5 glazen heerlijke bijpassende wijn en om te beginnen een glas peszgö.
We hadden geen fototoestel bij ons, stom genoeg, maar de telefoon van P kan het een beetje. Hieronder dus een impressie van de pompoensoep met geconfijte knoflook, een steak tartare(geweldig!), een pompoenrisotto met garnalen en rauwe uitjes, een stukje eendenborst met eendenlever en een "palacsinta" met chocolade en banaanijs.
Het was een heerlijke dag waar ik nog wel even van na kan genieten. En ook vandaag schijnt de zon dus ik ga snel naar buiten!