De houtvoorraad

Vanaf oktober kwamen de verhalen. De voorspellingen liever gezegd. Het zou een horror winter worden. Geen land in Europa zou worden gespaard, ons oude en ons nieuwe vaderland zouden aan de beurt zijn.
Sneeuw die muren van meters zou vormen. IJs dat niet slechts in pegels maar in gletchers zou binnenkomen en maanden voor overlast zou zorgen. Temperaturen die ongekend zouden zijn en zwervers zou doden, installaties zou verwoesten en houtvoorraden zou opeten.
En nu is het januari, aan het einde al, en tot nu toe is er niks van dat alles.
Er was wat sneeuw, best een beetje lastig in de auto.
Er was een nachtvorstje, een kleintje, misschien wel 2.
Maar dat was het dan.
De houtvoorraad slinkt wel, maar op traag tempo. De handschoenen blijven in hun hoesje, de das gaat wel om maar meer voor het design dan voor het nut en de jas blijft open.
Wandelen is een genoegen, voor ons en uiteraard voor CFD.

Vanmorgen was er een nieuw bericht. De horror winter zou alsnog in aantocht zijn, de waarschuwingen zijn bestendig. We slaan ze in de wind die er niet eens is en voor de zekerheid heeft P wat bomen gezaagd en het hout gekloofd.
We zijn voorbereid.....maar denken al meer in termen van lente dan van winter. Het hout ligt klaar voor de buiten vuurbak en voor de BBQ.

Soms vraag ik me af hoe het kan dat voorspellingen er zo naast zitten.
Zit er een plan achter? Een lobby van de truien fabrikanten? We hebben er ieder 3 bijgekocht in de akcio, dus dat plan zou geslaagd zijn. Een oproep aan wanbetalers om hun achterstanden in te lossen? Ik weet het niet.
Sinds we in H wonen, leven we meer met het weer dan met het weerbericht. Daar moesten we maar mee doorgaan denk ik.

Kraamvisite

Een paar dagen geleden belde ik mijn moeder en vertelde haar dat we op kraamvisite waren geweest. “Oh wat leuk” zei ze, “bij wie?”Ik zei haar bij wie en toen zei ze “wat leuk! Hebben ze er een hondje bij?”

Dat is leuk aan mijn familie. Tenminste ik vind dat leuk. Mijn moeder, zus en ik denken bij kraamvisite niet aan baby’s. Niet aan verhalen over bevallingen, nachten opblijven, huilen, luiers. En geen bezichtigingen van kraamkamers, soms leuk en soms afgrijselijk kinderlijk met kleuren waar baby’s volgens ons alleen maar nachtmerries van krijgen.

Wij denken aan hondjes. Alle drie. Anderen vinden dit een afwijking of op z’n minst apart, maar wij vinden het normaal en in plaats van beschuit met muisjes is er gewoon koffie, thee of wijn en van te voren bezoeken we een dierenwinkel en zoeken wat leuks of lekkers uit.

De volgende vraag van mijn moeder was, “waar hebben ze hem vandaan?” Ook een goede vraag die ik had verwacht want onze hondjes zijn niet van fokkers en worden niet maanden van te voren besteld na een studie van gedragskenmerken en uiterlijkheden. Ze komen uit slechte omstandigheden, uit asiels, via de Dierenbescherming, uit families waar ze ongelukkig zijn en weg moeten.

Zo zijn we opgevoed en dat beklijft. Dat beklijft zo goed dat de stukjes op ons huwelijk en op ons 10 jarig huwelijk daar over gingen. En het publiek lachte zich rot om de herkenbaarheid en sommigen lachten toegeeflijk om onze hondengekte. Gelukkig is het “onze” geworden, P is inmiddels ook wel overtuigd dat in de asiels de beste en mooiste hondjes zitten die sowieso het allerliefst en dankbaarst zijn en die jarenlang garantie voor plezier geven.

Hier in Hongarije is het alleen nog maar duidelijker geworden. Een hondje is wat ons betreft altijd een tweede of meerdehandsje. Een diertje dat het rot gehad heeft en vertroeteld moet worden en nog een jarenlang mooi leven verdient.

Veel van het hondenleed komt uit dit land en de landen om ons heen. Slechte broodfokkers die nestje na nestje leveren en de pupjes veel te jong transporteren naar Nederland waar families het pupje opnemen na betaling van een achterlijk bedrag en geconfronteerd worden met ziektes en afwijkingen en weer afstand doen van het beestje of in het beste geval het diertje alle liefde en zorg geven tot het hopelijk beter wordt of overlijdt.

Onze vrienden H&M zijn gelukkig van hetzelfde soort als wij en daarom hebben ze inmiddels 3 schatten van honden die elders weg moesten. Voor de derde gingen wij dus op kraam en het was geweldig. De hond die zogenaamd niet zou luisteren, luisterde als een speer, kwam naar de baas en vrouw, ging braaf op z’n plaatsje liggen. De hond die altijd weg zou lopen, bleef lief bij ons, hield ons in de smiezen en wilde best graag op schoot. We maakten uitgebreid kennis, bewonderden en verwonderden. Een hele grote schat is het en nu hij 1 jaar is en inmiddels bij z’n derde gezin weten we dat het nu eindelijk goed zit. Weer een hond gered!

Ik kan niemand opleggen waar hij z’n hondje moet halen. Maar…..de asiels/opvanghuizen verwachten jullie, voor advies en voor dieren uiteraard, niet alleen honden en katten maar ook de cavia’s en de hamsters. En van nestjes met  puppies tot wijze grijsjes…..

Bij het typen van de laatste zinnen is Daksi bij me op schoot gekropen. Daksi, het beste bewijs hoeveel plezier je kunt hebben van een afdankertje dat nog blind is ook.  

Vlucht voor het water

Soms verbazen we ons over de nieuwskennis van onze dorpsgenoten. Weten ze niet wie Mandela is of nemen ze voetstoots aan waarvan wij denken dat het anders is.....over Nederland zijn ze heel goed op de hoogte.
In hun ogen dan.....
Nederland is het land van drugs. Nederland is het land van de "zwarten" en in Nederland zijn heel veel moskeeën. Wij proberen het te relativeren, maar dat lukt niet. De TV zegt het toch, dus dan is het waar.
En dan het water. Het water waar NL zo trots op is en waarin NL wereldwijd zo veel werk verzet. In ons dorp is men er van overtuigd....wij hebben een huis in H omdat wij zijn gevlucht voor het hoge water. Voor het land dat onder de zeespiegel ligt en elk moment kan wegspoelen.

Zelfs recent het hoogwater in Tolbert en in Friesland. Even was NL wereldnieuws in Nagyvejke en het idee dat wij eigenlijk vluchtelingen zijn, is weer bevestigd. Dat wij er luchtig over doen is in hun ogen onterecht. Onze verhalen over dijken en Delta plannen vallen in het water......

Gelukkig is het ons gegund, een huis, hoog en droog in een land dat zo in het midden van Europa ligt en zo hoog in het dorp, dat natte voeten maar een verwaarloosbaar risico zijn.
Als wij het dan hebben over de Donau, die toch ook wel wat schade aanricht af en toe, ook omdat de infrastructuur er naar is....dan wordt dat weggewuifd. Alles beter dan zo'n laag land dat elk moment door de golven kan worden verzwolgen.

Het afgelopen jaar was droog in H. Erg droog zeker ten opzichte van 2010. Er waren maar een paar korte periodes dat het goot, ook weer onophoudelijk. Eén van de periodes kan ik me nog goed herinneren. P was met zijn familie op reis en ik was alleen met CFD en ik zou "alles" doen. Een groot onderdeel van dat "alles" was de moestuin sproeien. Dat werk werd me maar liefst 10 dagen uit handen genomen. Het regende. En niet zo maar een buitje. Het regende zoals het bijna alleen in ons dorp kan regenen.
Een gordijn van grijsheid dat dichtgetrokken wordt. Bomen die hevig zwiepen. Walnoten die veel te vroeg van de boom worden gerukt en op het dak van de schuur vallen.
Ik houd er wel van. Het is mooi om plaats te nemen achter het raam of even in de deuropening te staan en dit natuurgeweld te aanschouwen. Weer is vooral leuk als er iets gebeurt.

En dan moet ik mijn dorpsgenoten wel weer gelijk geven als ze ons optimisme over de dijken en Delta niet delen.
De natuur is altijd sterker dan de mens. Ook al denken wij dat het niet zo is....

Op weg naar de Hongaarse Lente?

Januari, de eerste week alweer. Wat zou 2012 ons gaan brengen?
Natuurlijk wens ik alle lezers een gezond en voorspoedig nieuwjaar toe en onszelf uiteraard ook. De afgelopen 2 dagen genoten wij van onze Muligatawny soep, dus de voorwaarden voor geluk en voorspoed zijn in ieder geval geschapen.
De jaarwisseling was rustig, eerlijk gezegd naar mijn smaak wat té rustig, maar voor CFD was het geweldig ideaal. Een paar knallen, maar niet zo hard dat ze niet door het geluid van de TV konden worden overstemd en een dof knalletje van onze fles rode mousserende wijn uit Villány die erg smakelijk was.
En nu is het 2012, januari, maar als je buiten loopt lijkt het lente. De ramen open, de vogeltjes fluiten vrolijk, de zon schijnt en CFD en wij zitten in de zonnestralen in de boventuin. Gisteren ruimden we de buitenlichtjes op maar de boom en stal staan nog te pronken, te gezellig om ze al te slopen.
Hongarije is wereldnieuws, al tijden, maar sinds 2012 nog weer wat meer. En zoals zo vaak is dat niet positief. Nieuwe maatregelen, wetten, de Grondwet die in onze Westerse ogen geen vooruitgang zijn, maar veel meer een inperking van verworven vrijheden.
In ons dorp leeft het niet zo, zoals zo vaak als het om zaken gaat waar wij nog wel opgewonden van raken. En als wij proberen uit te leggen wat wij als gevaren zien dan is er een standaard antwoord dat altijd vergezeld wordt door een gebaar. "Lehet" ('t kan zijn) met de schouders opgetrokken en dan het zinnetje, "dat is allemaal Budapest".
Er is een lichtpunt en dat lichtpunt ontstaat inderdaad in Budapest. Protesten, beter laat dan nooit, grote mensenmassa's op de straten bij de Opera, die hun zorgen delen met de rest en met de pers. Volgens mij zijn Hongaren nogal into Facebook en als dit het vehikel kan zijn tot mobilisatie van betrokken burgers zou dat mooi zijn.
Onzekere toestanden dus maar de Lente is in aantocht en misschien de Hongaarse ook wel.....

Heimwee naar Ashique

De supermarkten liggen er op dit moment vol mee. Linzen. Linzen moeten hier gegeten worden tijdens Oud en Nieuw om ons te verzekeren van een voorspoedig nieuw jaar. Daarentegen moeten we het gevogelte even laten voor wat het is, want daarmee zou onze voorspoed weg vliegen......

We houden ons aan deze regel. Je kunt niet weten niet waar en we kunnen best een dag zonder kip en linzen vinden we geen straf. Integendeel.
Toen we hier net kwamen was er slechts 1 soort linzen, de grauwe groenige, die elk gerecht in onze ogen wat minder aantrekkelijk maakte. De mooie goudkleurige en de rode waren niet te vinden, laat staan de hippe en traditionele zwarte.
Een jaar later waren we beter op de hoogte en haalde ik de gele uit Budapest en de rode uit de bio schappen van de drogist. En nu we weer wat verder zijn, heeft zelfs de Tesco de rode, die eigenlijk oranje zijn, standaard in haar assortiment.

Wij zijn geen kookspecialisten en dus ook geen linzen specialisten maar dat hoeft ook niet. Als wij aan linzen denken blijft onze gedachte altijd hangen bij 1 gerecht en bij 1 vriend die het ons leerde eten.
Ashique uit Bussum van restaurant Taj Mahal leerde ons, samen met zijn broers Atif en Abid de Muligatawny soep. Een soep die zo verslavend was dat wij geen week zonder konden en daar vonden we wel een modus voor. Gewoon naar Bussum, minimaal 1x per week maar meestal vaker, daar de soep bestellen en uiteraard het andere lekkers van de kaart en dan gewoon voor de dagen erna nog wat bakjes soep en 2 hoofdgerechten meenemen. Zo was de week gecovered. Dit is jaren goed gegaan en de verslaving werd nooit minder.

Het was bijna Kerst, de tijd vliegt, ik denk nu 7 jaar geleden. Op de mat viel een overlijdensbericht. We hadden niemand op de nominatie en verbaasd openden we de enveloppe.
Ashique, 50 jaar.
Als ik er nu aan terugdenk kan ik nog steeds terugvoelen hoe verdrietig we waren. Uiteraard naar de begrafenis in Amsterdam en uiteraard naar Bussum op de 1e dag dat het weer kon. Het was een reunie van mede verslaafden, van verslagen klanten die harten onder riemen probeerden te steken.
We bleven komen, elke week en elke week hoopten we op een wonder dat natuurlijk niet kwam.
De soep was een soort troost en we bleven hem eten en we bleven hem meenemen naar huis.

Toen we vertrokken naar de Pastorie meldden we ons officieel af en namen hartelijk afscheid. Bij wijze van hoge uitzondering kregen wij het recept van de Muligatawny soep met het telefoonnummer van Atif voor de Hulplijn. Met de opdracht dit recept niet verder te verspreiden.

Op Nieuwjaarsdag zullen wij de soep eten. Wij maken hem niet vaak, we kunnen slechts een beetje in de buurt komen van de échte soep. De hand van de drie broers en de herinnering aan Ashique hebben de soep de touch gegeven die wij missen.
In mijn portefeuille zit een fotootje van Ashique. Een prachtige foto die ik kreeg van Abid een paar maanden na die Kerst. Hij legde de foto voor me neer en liep ontroerd naar de keuken. En net zo ontroerd stopte ik de foto achter het plastic cellofaan.

Wij zijn maar zelden in de buurt......heimwee naar Ashique overvalt ons regelmatig en Nieuwjaarsdag proberen we het recept nog wat meer in de buurt te laten komen van zoals het was.

De Kerstmiddag

Elk jaar is er in ons dorp een Kerstmiddag en vanaf jaar 1 zijn we daarbij. Het eerste jaar woonden we hier nog niet eens maar waren we alleen voor de kerstvakantie hier naartoe gereden. Hoe we het wisten van die middag, eerlijk gezegd weet ik het niet meer.....waarschijnlijk hadden we het net op tijd gehoord via Márton en Maria, of misschien in het winkeltje van Irénke.....

Het is een traditie geworden en we doen er graag aan mee. Vorig jaar hielpen we een beetje en dat was leuk. Dit jaar wilden we weer helpen en maakte P een mooie uitnodiging en als er taal om de hoek kwam kijken deed ik ook mee....elk jaar hoorden we namelijk van mensen die het niet geweten hadden omdat ze buiten de tamtam vallen of niet in het winkeltje komen.
Om een lang verhaal kort te maken. Die uitnodiging haalde het niet, weten niet waarom want het antwoord dat de toner van de printer niet voldoende inkt had leek ons een beetje merkwaardig. En er waren meer kleine akkefietjes rondom deze Kerst die onze blijvende Nederlandse logica stoorden.
We hadden tijdelijk niet zulke fijne Kerstgedachtes over ons dorp en over de manier van niet communiceren, maar ja, als het Kerst is moeten dat soort gedachten niet al te lang duren en we gingen op weg naar de viering, als was het maar omdat Maria in het koor zingt.

En natuurlijk was het weer gezellig en als vanouds. Het koor zong, de kinderen zeiden versjes op, uit hun hoofd en kregen daar applaus voor. De kachel brandde fel, lekker warm dus, de sterretjes brandden ook en na de gezangen en het dankwoord kwamen de dames rond met Koude en Warme wijn, cola of sinas voor de liefhebber, schalen met koekjes.
We kletsten wat, konden gelukkig hoe langer hoe meer verstaan en wensten een Boldog Karacsonyt!

Zoals het altijd ging, was het nu ook, aan het eind van de middag kwam de schaal met mooie navelsinaasappels, we kregen er 1, schudden handen en zwaaiden een tot ziens.

Een mooie Kerst voor al onze lezers!



Toch een grote boom...

Onze hercegnö(kroonprinses)

Heerlijk spelen, Daksi

In gesprek met mijn allerliefste grote schat Coco

Op jacht naar mollen en muisjes

De achterburen

Kunst en Kerst

Voordat ik overga naar de orde van de dagen in de pastorie, nog een blogje over mijn tripje naar Budapest.
Ik was weer in het volkenkundig museum, tegenover het Parlament. Voor het gebouw alleen al zou je hier naar binnen gaan. Prachtige pilaren, vloeren en plafonds. De permanente expositie is erg leuk, sowieso voor toeristen om meer te weten te komen over het leven van de Hongaren door de jaren heen, maar ook voor inwoners is het leuk om te bekijken. Kleurrijke klederdrachten, boerenwoningen, tradities zoals huwelijk, geboorte en rouw, heel mooi in beeld gebracht en omlijst door oude gebruiksvoorwerpen.

Ik ging deze keer voor een tijdelijke expositie, geweven kleden van de streek, gemaakt door vrouwen in hun thuis omgeving. Ik vond de kleden echt prachtig! Hongarije, Servie, Roemenie, gemaakt in kleine dorpen. Ik had er zo een paar willen oprollen en meenemen naar de pastorie, ze zouden er heel goed hebben gepast.
Ook in dit museum waren 2 schoolklassen, één met kinderen van een jaar of 15 en één met kleintjes. De juffrouw met de kleintjes had het goed begrepen, vol vuur legde ze uit wat er te zien was en pedagogisch als ze was betrok ze de kinderen in haar verhaal en werd het een leuk geheel. De juffrouw van de tieners nam de kinderen mee naar de grote tekstborden en las alles letterlijk voor in het Hongaars, snel en niet geinspireerd en zo keken de kinderen dus ook. Ik was even in verwarring, ik dacht, zijn de kinderen misschien blind, gaan ze zo meteen voelen aan de kleden? Zijn het kinderen met een grote lees achtersdtand of zelfs analfabeet? Beide was niet het geval, de juffrouw draaide gewoon haar lesje af en ik zag dat de groep een beetje ging wijken......
Ik geloof dat de kleden nog een paar maandjes hangen, als je de kans hebt, snel er naartoe dus!

Op het plein voor het Parlament was een gratis foto tentoonstelling over alle Advents tradities in het oude Hongarije. Ook heel leuk om deze foto's te bekijken. Tradities als Mikulas, Kerst met al haar aspecten, Luca verhalen en de weersomstandigheden van de maand december goed in beeld gebracht.

En verder was de stad uiteraard getooid in Kerstsfeer, het ene plein nog mooier dan het andere, kerstmarkt na kerstmarkt, alle bomen en struiken versierd met kleine lampjes. Dit jaar voor het eerst veel led lampjes en dwarrelende led sneeuwvlokjes. Kastanje verkopers in mooi tenue, forralt bor, rumthee, allerlei eterijen om warm van te worden. Geuren all over the place. Mijn foto's kunnen nooit aangeven hoe mooi het was, maar geven slechts een kleine indruk. Van al het handwerk dat er was uitgestald kocht ik een mooi wijwaterbakje voor in de pastorie.

En uiteraard ging ik even kijken naar de ijsbaan, die er zo prachtig bijligt, achter het Heldenplein aan het begin van Városliget, uitstekend te bereiken met de mooie oude metro. Nu was er nog plek voor de liefhebber, maar in het weekend van 7 januari zal dit plekje het toonbeeld zijn van de EK schaatsen all round. De tribunes staan al klaar, de kaartverkoop is gestart, als je kunt een mooie gelegenheid om dit mee te maken in dit unieke decor, en als je gewoon op tv kijkt, goed opletten op alles buiten de schaatsbaan!