Afscheid van Daksi

Gisteren hebben we afscheid genomen van Daksi.

Het afscheid nemen begon al een tijd geleden, zo'n 2 jaar. 

Daksi was blind, vanaf het moment dat we hem 11,5 jaar geleden vonden, een stervend hummeltje op een donkere, net geploegde akker. Hij gaf er niks om, de andere zintuigen hadden het gewoon overgenomen en niemand kon zo goed voetballen als Daks. In zijn ééntje was hij een heel elftal en hij scoorde altijd.

Zo'n 6 jaar geleden werd hij ook doof. Dat was moeilijk maar zelfs dat weerhield hem niet om vrolijk te zijn, te spelen, met de tennisbal. Het scoren werd lastiger, hij kon niet meer horen waar de bal terecht kwam, maar zijn richting gevoel was zo goed, dat we er toch niet veel van merkten. En zijn blaf werd frequenter, die hoorde hij zelf toch niet meer en wij vonden het niet erg.

De slopende ziekte die daarna kwam deed uiteindelijk de deur dicht. Daksi kreeg steeds meer verschijnselen van dementie. De weg kwijt zijn, letterlijk. In een hoekje van de kamer staan en er niet meer vandaan kunnen. Proberen door een muur te lopen en leterlijk je hoofd stoten. Niet meer weten wat binnen en buiten is, wat dag en nacht is. Het lijfje deed het nog prima, sterke Daksi, maar het kopje liet het afweten. Elke maand zagen we veranderingen en die waren altijd een verslechtering. Het blaffen stopte helemaal. Daksi draaide rondjes, altijd linksom en wist niet waarom en waarnaartoe het moest leiden.

We namen het voor lief. Een hondje neem je voor altijd ook als het misschien iets moeilijker wordt. Alhoewel, zonder dat we het er nou heel veel over hadden, we wisten dat het niet meer beter zou worden, dat we misschien een keer de finale beslissing zouden moeten nemen. We wachtten geduldig op het moment dat wij er klaar voor zouden zijn om die beslissing te nemen, maar natuurlijk kwam dat moment nooit. Wanneer ben je nou klaar voor zo'n beslissing? 

Het werken vanuit huis hielp. Daksi was nooit alleen en we konden helpen als buiten binnen was geworden of als hij zich vast gelopen had in het open haard hout naast de kachel. Dat we zelf ook veel wakker waren in de nacht was jammer, maar dat alles is geen reden om te stoppen, dat hoort erbij, tenminste, zo denken wij erover.

De laatste 2 maanden werd het anders. Opeens zagen we paniek of angst aanvallen, meestal 's nachts, Daksi die heel onrustig werd, rondjes draaide, maar ook erg jankte en ontroostbaar was, niet in onze armen wilde liggen en ook niet wist wat hij wel wilde. Ook angst kreten overdag, niet alleen als hij vast stond, maar ook als hij schijnbaar gewoon in de kamer lag. Tijdens het rondjes draaien op zijn zijtje vallen en niet meer overeind kunnen komen en zo hulpeloos spartelen met zijn pootjes.

Het lukte ons niet om dit nog goed te praten, ookal waren we er altijd bij om te helpen, althans te proberen. Meer en meer zagen we dat de beslissing dichterbij aan het komen was, want voor het eerst zagen we de balans overhellen naar de verkeerde kant, naar de kant dat Daksi niet meer gelukkig was. Met alle ongemakken kon hij omgaan, en het op schoot liggen, lekker eten en drinken hadden het leven nog de moeite waard gemaakt. 

Het was tijd. Niet voor ons, maar wel voor Daksi. In herinnering roepend hoe stoer hij was, hoeveel ontzag hij inboezemde in de pastorie en hoe vrolijk hij was, wisten we dat dit leven niet meer leuk en prettig was voor hem.

Een laatste eitje met Pasen, nog een dagje lekker in de zon in de tuin. Nog een paar nachtjes tussen ons in en 2 boterhammen met majas als laatste ontbijt.

De dierenarts die 11,5 jaar geleden Daksi onderzocht toen we hem net hadden gevonden, heeft nu de finale injecties gezet. Ze was aardig en netjes. Niet te veel woorden. 'Er ist jetzt oben'. Dat zei ze toen het klaar was.

Thuis was alles al voorbereid. Een mooi plekje, bij de bamboe en niet ver van Coco en Max die ook in de pastorie tuin liggen. We namen ieder 2 Palinka om de brok in de keel weg te krijgen, wat natuurlijk niet lukte. Nog even met z'n drieen bij de open haard en toen naar de tuin voor het laatste afscheid. Jankend aan de telefoon met oma en tante in Nederland die Daksi ook erg gaan missen.

En nu is het leeg. Daksi is er niet meer en Daksi is ook het einde van een tijdperk. Een tijdperk van hondjes. Max als eerste, Coco, Flicka, Daksi, op het hoogepunt 3 hondjes om ons heen. Daksi was de laatste en heeft ons 11,5 jaar lang heel veel plezier en liefde gebracht. 

Zoveel leuke, geinige en waardevolle herinneringen. Daar gaan we het nu mee doen. 'Er ist jetzt oben', we hopen dat het waar is.

Naschrift katje

Gelukkig staan we niet alleen in de liefde voor dieren. De reacties naar aanleiding van mijn vorige blog gingen vooral over het onfortuinlijke katje op onze oprit. 

Een naschrift dus, over hoe het wkend verder verliep.

De overbuurman belde en deed verslag. Het lijkt er op dat het katje een acute hernia heeft. Of er nou wel of niet aan aanrijding heeft plaatsgevonden, of dat dit euvel op een andere manier is ontstaan, we weten het niet, maar op dit moment lijkt er nog hoop. Het katje is nog in de kliniek ter observatie en indien mogelijk voor behandeling.

Daksi heeft dit ook een keer doorgemaakt, in zijn begin tijd bij ons. Hij was aardig hersteld van zijn uitzettings avontuur, of zijn verdwaal reis, we zullen het nooit weten, en opeens was zijn achterlijfje verlamd. We waren in alle staten, zo blij dat we hem hadden kunnen redden en dan alsnog een drama. De plattelands dierenarts bekeek ons altijd met een mengeling van amusement en verwondering, hoe beheerst paniekerig wij kunnen zijn. Hij onderzocht Daksi, jaste er 2 injecties in en gaf pijnstillers en dacht dat het met een paar dagen wel weer goed zou gaan. En dat was ook zo.

Over het katje zijn we vast en zeker nog niet uitgepraat, maar in ieder geval dank voor de reacties!

En de rest van de zondag? Het was mooi fietsweer en we namen het fietspad langs de Donau, iets verder dan Romai part en daarna via de Pest kant weer terug. De terrasjes dicht, maar genoeg plek aan het water om even heerlijk te zitten en het meegenomen water en het biertje op te drinken.

's Avonds keken we naar een andere fietstocht in Oostenrijk, langs de rivier van Salzburg naar Passau met wat uitstekers onderweg. Nu we zelf niet kunnen reizen, kijken we gewoon naar anderen en dat is heerlijk om bij weg te dromen, liggend op een heerlijke fauteuil met hocker, onder een dekentje.

Het bewuste buurkatje

Het mooie nieuwe fietspad

Net zee, als je je ogen dicht doet

De ver weg brug....

Buur bloemen

De weken volgen elkaar op en gezien de situatie gebeurt er niet zo heel veel nieuws. Als je nergens komt, zie je minder. Schrijven over je schermpje gaat vervelen en schrijven over Corona ook. Bovendien, dat laatste onderwerp is al te veel in het nieuws en beinvloedt ons leven al net zo veel. Tijd voor iets anders dus.

Het is lente. Als ik 's morgens vanuit de slaapkamer de badkamer in loop, zie ik de zon door het boven raampje naar binnen schijnen en in de wetenschap dat het pas maart is en de zon nog niet zo vreselijk warm op je dak valt stemt gelukkig. Als ik seizoenen kon beinvloeden, zou ik in Hongarije de zomer laten voor wat die is en het doen met de 3 overige seizoenen. Gelukkig kan ik dat niet, gelukkig gaan de seizoenen hun eigen gang. Er zouden zomaar oorlogen over kunnen ontstaan want ik ken veel mensen die die Hongaarse zomer heerlijk vinden.

Op de markt was het ook lente, de mensen waren opgewekt en de marktkooplieden stonden stralend achter hun waren, nog wel met jas, maar niet meer kleumend en stampend met de gelaarsde voeten om een beetje warm te worden. De man achter het brood kent mij al, zelfs met mondkapje en hij pakt alvast het brood dat ik altijd koop. De slager had deze keer ook Griekse yoghurt en natuurlijk kocht ik 2 bakjes om te proberen.

Vóór de markt gebeurde er nog iets anders. We waren opgestaan, toch weer een beetje katerig dat de 'normale' dingen van het wkend niet kunnen. Pieter liep de trap af naar de tuin en zag toen iets dat die Corona gedachten meteen lieten verdwijnen want er zijn belangrijker dingen dan dat. Op onze oprit lag een katje. We kennen haar, ze komt vaak in onze tuin en als ze zin heeft klimt ze de trap op en staat voor ons raam, met vragende oogjes om naar binnen te komen. Ze is muisgrijs, mooi, en ze heeft gelige leeuwenoogjes. Ze lag op de oprit, haar kopje omhoog, maar de staart in een rare houding en de achterpootjes slap. Niet goed. De ontlasting had haar net verlaten. 

Als er iets met diertjes is, zijn wij gefocussed. Er is geen Covid, geen werkmail, geen klusjes of boodschappen te doen, er is een diertje in nood en dat is genoeg om onze acties te bepalen. P had een bedeltje gezien aan haar halsbandje, met een nummer erop. Zittend bij het katje belde hij. Een geluk bij een ongeluk, ons vermoeden werd bewaarheid, het katje is van onze overburen, een Hongaarse die perfect Engels spreekt en dierenarts is en haar Amerikaanse man. De dierenarts was op het platteland, maar de man werd meteen gebeld en kwam onze tuin in. P had een doosje gepakt en het katje werd erin gelegd. Tijdens deze korte acties was er een lijn met de dierenarts, korte zinnen, katje is alert, maar achterpootjes lijken verlamd. De praktijk was al gebeld en onze buurman reed weg met het katje in de doos. 

Toen ik terug kwam van de markt lagen er bloemen, 2 bossen, van de buurman omdat we gedaan hadden wat we gedaan hadden, voor ons zo logisch, het enige dat je moet doen op zo'n moment. Het katje was nog in de praktijk, ter observatie en misschien een operatie. We hopen dat ze het gaat redden! 

De bloemen passen bij die lente. De bossen van vorige week staan er nog en opeens hadden we een tafel vol. 

We zouden nog weggaan, wandelen, fietsen, allebei, maar het eigen balkon was ons uiteindelijk genoeg. P met de oleanders en ik met mijn spannende scandinavische thriller die aan het eind van de zon op het balkon uit was.

En nu ligt er nog een hele zondag voor ons. De zon schijnt, ik zit tussen de bloemen en de koffie smaakt goed. Wat is er meer te wensen?

P bij de favoriete poké bowl tent.

Buur bloemen

De derde

Drie weken geleden was ik nog wel optimistisch. Het leek er op dat er minder nieuwe gevallen waren, minder doden ook en dan ook nog die vaccins in aantocht......de lente leek te zijn ingetreden, niet alleen qua weer. Een soort Budapester lente met beloftes over terrasjes, misschien zelfs weer een keer uit eten en daarna een ritje over de grens. 

En nu zijn we terug. Terug bij een nieuwe piek, terug bij steeds somber wordende verhalen over de Hongaarse ziekenhuizen waar meer dan gemiddeld mensen dood gaan. Inmiddels heb ik mij verzoend met zowel de Rus als de Chinees en ik wacht met ongeduld op een uitnodiging voor de eerste prik. Na aanvankelijke weerstand, toen aarzeling en daarna berusting heb ik mij geregistreerd op de overheids website en sta ik te boek als kandidaat voor een vaccin. 

Ik vraag mij af hoe het zal gaan. Ik blijf ver van dokters, ik was éénmaal bij de huisarts tot ons beider ongenoegen en ik weet niet of en hoe mijn gegevens zijn opgeslagen. Ander contact met dokters is vanwege de verplichte keuring elk jaar en die vindt plaats in één van de privé/commerciele centra, omdat daar een afspraak een afspraak is en niet een halve dag wachten betekent.

Misschien biedt de TAJ kaart de zekerheid waar ik op hoop. Een soort ziekenfondskaart die je overal en altijd moet laten zien, bij de afspraak balies en bij de apotheek waar het recept wordt ingewisseld. Een soort dossier moet er dus wel van mij bestaan, ergens in een wolk.

De nieuwe piek kwam niet onopgemerkt, in één week werden 30 van mijn collega's door het virus gevonden en kostte het wat denkkracht en flexibiliteit om een belangrijk deel van het bedrijf goedlopend te houden. Het allerbelangrijkste, het gaat voorspoedig met de pechvogels, zelfs met de 3 die in een ziekenhuis moesten verblijven.

Kortom, we zijn weer mijlenver. De beloftes zijn terug naar het niveau van een diepe droom en de voorzichtigheid is groter dan ooit. Gisteren besloot ik zelfs dat de markt op de hoek misschien geen goed idee zou zijn en ik bleef binnen. P bracht een kort bezoekje, even snel voor het brood, de verse pasta en als verrassing de specialiteit van deze zaterdag, een palacsinta met kwark en dadel.

Wel even een frisse neus gehaald in het park, genoten van alle lieve hondjes en met de ogen dicht op een bankje een klein stukje van de droom beleefd want de fantasie doet het nog steeds.

Vorig weekend nog samen met BG voor een brunch, inclusief een nieuw soepje uit Cordoba(Salmorejo, heerlijk) en nu vooral in gezelschap van een boek en genietend van de vogels op ons balkon, Daksi in zijn mandje, de vrolijke tulpen om ons heen en de wetenschap dat het morgen een extra vrije dag zal zijn.

Pasen is in aantocht. Ergens in mijn hoofd is een andere belofte opgeslagen, gedaan door een hooggeplaatst persoon in het land die heeft verklaard dat iedereen die zich op de website heeft geregistreerd voor Pasen gevaccineerd zal zijn. Mijn ongeloof is groter dan het vertrouwen, zeker met de wetenschap dat het ook in 2022 Pasen zal zijn, maar ik kijk ernaar uit om positief verrast te worden.

Salmorejo in de maak

Mango kip

Blauwe luchten

Het was niet veel winter dit jaar. Het heeft gevroren, bij de pastorie wat meer dan hier, maar al met al was het niet indrukwekkend. De sneeuw liet zich even zien maar smolt weg zo snel als ze gevallen was. Al eerder in Hongarije heb ik gedacht dat de lente echt was ingetreden en toen werden we wakker op Paasmorgen in een dikke witte wereld.

Er is niks dat er op wijst dat dit weer gaat gebeuren. De dikste truien liggen op een stapel, de winterlaarzen glimmen nog van het ongebruik en de fietstocht van laatst heeft een vervolg gekregen langs de Donau, langs de Marina met dure jachten, een restaurant dat wilde kat heet en nu alleen afhaal doet. Ook dit wkend stralend weer, blauwe lucht, een heerlijke zon, niet zo'n overdreven vuurbal die de zomer terroriseert, nee, een gewone gele bal in het blauw die de kou erafhaalt en het eerste kleurtje toevoegt aan de bleekscheterigheid van winter en veel Home Office.

Het wkend begon goed. P kocht een nieuw lekker zacht mandje voor Daksi omdat de oude bonkjes dat hebben verdiend. We bezochten de buurmarkt waar deze zaterdag Burrito's op het menu stonden. Het was druk in onze wijk, anders dan anders want het was lomtalánitás. Zolders en kelders en garages waren leeggetrokken, en de overbodigheid stond op de stoep.

Busjes met opkopers reden langs, zetten een mannetje neer voor de bewaking en reden door, spiedend naar Goud temidden van de rotzooi. Ik hou van dit sfeertje, een tweede of derde leven, iets van niets maken. Ik keek bij een oud houten omhulsel, aan de planken die eromheen lagen zag ik dat het een boekenkast moet zijn geweest. Iemand die heeft besloten te stoppen met lezen, iemand die geen genoeg kon krijgen van een beeldschermpje en nu alles via de e-reader leest? Geen idee, maar het hout was een te groot project voor mij om er serieus over na te denken. Eindje verderop lagen mappen, met een papierwinkel die deed denken aan een administratie van een bedrijf of een georganiseerde particulier. Even overwoog ik om te kijken en de mappen eventueel confidentieel te laten afvoeren, maar al snel liet ik die verantwoordelijkheid maar weer varen.

Druk met hondjes was het ook, hondjes met balletjes, rennend de heuvel af, hun jasjes thuis gelaten.

Via de Ketting brug liepen we naar Pest en omdat de stad een dorp is kletsten we even met een collega van P. Thuis maakte P een lekkere GT en zaten we buiten op ons eigen terras met boek.

De verkiezingen komen er aan, ruim op tijd registreerden we ons en keurig ontvngen we stembiljet en keuzelijst. Meer dan ooit willen we graag gebruik maken van ons stemrecht.

Een prima wkend was het weer, de blauwe luchten en de zon beloven deze week nog even te blijven en hopelijk hebben we daar deze week wel even tijd voor........tussendoor dan.

Voorjaarseiland

Het was een vrolijke zaterdag markt. Ter ere van het voorjaar was het Tulpendag. De aardige bloemen man had een vrolijke uitstalling van allerlei soorten en kleuren. Ik probeerde niet te denken aan de laatste keer dat ik tulpen kocht in NL, bij de Jumbo in Friesland. Een hele arm vol voor een tientje. Ik stond in de rij, het was druk bij de tulpen, iedereen had wel zin in kleur en een bloemige invulling van de gure sombere dag. Tijd genoeg dus om voor mijzelf te verantwoorden dat ik nu weer een hele arm zou kopen, tulpen komen in bossen, het liefst grote, deze hebben er uiteraard heel wat kilometers op zitten en de bloemenman staat er tenslotte ook niet om vliegen te vangen.

Met de arm, de verse zalmravioli, de nieuwe majas en angol szallona en met 2 mooie broden liep ik weer naar huis.

Zondag deed ook het weer mee met het voorjaar, een klein zonnetje verlichtte de lucht en het was druk op straat. Wandelaars met kartonnen bekers koffie, wandelwagens, veel leuke hondjes.

Wij besloten de fiets te pakken. Dat hing al heel lang in de lucht. P fietst regelmatig en ik eigenlijk al een tijd niet meer. Ik vind fietsen leuk maar toen ik op weg naar het werk uitweek voor een auto die niet stopte voor de zebra en ik op straat lag, toen was het minder leuk. Sinds die tijd was ik schijterig. Op mijn hoede voor auto's die misschien niet zouden stoppen, die het fietspad zouden kruisen en mij niet zouden zien, voor geparkeerde auto's die opeens het portier zouden opendoen. Kortom fiets stress en het rad bleef op honk. Bij de Pastorie nog wel een stukje gefietst want die tractors en wij kunnen best samen op de weg, maar in de stad was het lopen geblazen.

Het hing dus in de lucht, die bangigheid is hartstikke irrationeel en zo ben ik eigenlijk niet en bovendien, met fietsen kom je ook wat verder. Het horloge ging af want naast kapotte knieen en ellebogen was die schade toen eigenlijk nog het ergste van mijn val. De berg af, remmend om niet zo snel te gaan als een auto en op weg naar het fietspad langs de Donau. Het was leuk, heerlijk zonder toeristen die midden op fietspaden plegen te slenteren, een fris windje en bedrijvigheid van vrachtschepen op de rivier. 

Een rondje op het eiland, afstappen bij de kleine dierentuin en natuurlijk om een paar hondjes te aaien. Terug via het Parlament, de straatjes achter de Basiliek en de Elisabeth brug om dan het laatste stuk weer omhoog te trappen naar onze straat. Lekker was het, rozig en nog helemaal heel.

Snel weer doen en dan weer wat verder.

Valentina

Een tijdje geleden schreef ik over het verval dat was ingetreden samen met mijn leesbril. De reacties waren hartverwarmend en vol van herkenning. Een paar naasten kwamen zelfs 'uit de kast' en biechtten op dat zij ook bij een drogist waren om schielijk de extra ogen uit de standaard mee te nemen. Ik ben nog zó aan het begin van mijn reis dat ik de bril niet in mijn tas hoef te stoppen, ik red me nog prima en alleen met een boek zonder al te veel goed licht zet ik hem op. 

Pas geleden was ik bij een drogist vlakbij en daar werd ik verrast. Niet door het assortiment, zo veel spannends is er niet bij de DM, maar mijn mond viel bijna open onder mijn mondkapje. Misschien is het wel normaal in Nederland......en misschien hier ook wel maar ik had het nog niet eerder gezien. Aan de karretjes was een standaard bevestigd met een heuse loep! Alle potjes en tubetjes kunnen op deze manier gelezen worden tot en met de kleinste lettertjes. Erg klantgericht en super praktisch.

Zoals elke zaterdag was ik op de markt bij ons om de hoek. Het weer was prachtig, koud maar zonnig en de mensen hadden er allemaal zin in. Ik deed mijn vaste ronde. Een soepje en runderwang(sous-vide) bij Terra, de verse pasta voor de komende week, een stukje schimmelkaas bij de aardige jongen en de lekkere Angol szallona en majas bij het slagers echtpaar. Gezellig druk was het en ik hoorde veel Engels om mij heen. Ter ere van de komende Valentijn was er iets meer aandacht voor de bloemen en de taartjes. 

Gelukkig had de bloemenkraam meer dan de zoete stukjes en de tuttige takjes met flauwekul hartjes, er waren echte bossen. Ik kocht er 2, één voor P van mij en één voor mij van P. Van de week hoorde ik op tv, nota bene op de NL-se tv, dat Valentijn toch meer iets is van mannnen voor vrouwen en dat klopt natuurlijk niet. 

Ik eindigde bij de taartjes. Speciaal voor dit wkend hadden ze mooie bolletjes gebakken met een prachtig spiegel laagje. Er waren 2 soorten en ze heetten Valentin en Valentina. Valentin was van mooie donkerbruine chocola en Valentina was bloedrood, het spatte uit de vitrine en deed vermoeden dat er aardbeien vulling onder zou zitten, mierenzoet waarschijnlijk. 

Ik vroeg om 2 Valentins. De bakker keek mij aarzelend aan en wees op de Valentina. Woordeloos, slechts met vragende ogen. Ik bevestigde dat ik 2 bruintjes wilde en netjes werden ze overgeheveld naar de gebaksdoos. Gezellig voor zometeen bij de koffie.

En ook vandaag is het weer goed, goed om straks even naar buiten te gaan, voor de stappen, de frisse neus en gewoon omdat het zo mooi is, zelfs zonder de zo geliefde pleisterplaatsen.

Valentin

de loep

szallona en majas

Sous vide

Dit wkend lijkt wel een beetje op het oude normaal.  Vanmiddag gaan wij vrienden zien, weliswaar dik ingepakt en buiten, staande met een kartonnen beker, maar toch, we hebben contact en kletsen bij. En gisteren was ook ook al een dag met gezelligheid.

Het begon op de markt bij ons op de hoek. Ik ging voor brood en voor wat leuks om weg te geven van de diverse ambachtelijk gemaakte spullen. De afgelopen weken was ik voor de salami's gegaan, grijs rund, hert en mangalica en voor de verse pasta's, zoveel lekkerder dan uit een pak.

Ik begon in de hoek. Daar staat een stand van een cateraar. Aangezien er geen events zijn valt er ook niks te cateren, dus de cateraar moet wat anders en gelukkig doet hij dat. Hij heeft een nieuw concept bedacht en dat is on-line bestellen van fine dining en dus op markten staan met de lekkernijen. Net voor Kerst waren P en ik er samen en we raakten aan de praat. De cateraar heet Falco en is Duitser en erg aardig. We kletsen Engels en als echte cateraar heeft hij begrepen dat proeven doet kopen. Net voor die Kerst had hij een paddenstoelen soep en we proefden. Alleen al het proeven is leuk. Op een plaatje staat een Creuset pan met pruttelende inhoud, het proeven gaat in een espresso kopje, geen idiotie van plastic of ander wegwerpspul. We namen wat flesjes met de soep mee voor thuis.

Gisteren maakte ik weer een praatje met Falco, in de Creuset zat deze keer groene erwten soep met curry. Falco vroeg of ik wilde proeven en legde uit dat de soep een beetje pittig was omdat de curry die ze normaal gebruiken in aanvoer was gestrand en ze hun toevlucht elders hadden moeten zoeken. Zalig soepje was het en ik zette alvast 2 flesjes apart, 1 voor ons en 1 voor vriendin G. Maar ik was nog niet klaar bij Falco(voor Budapesters, kijk bij Fresh by Terra of bij Terra catering). Op de stand stonden deze keer ook gesousvideerde vleesjes, eendenpoot, runderwang en rib van het Angus rund. Naast de Creuset lag een grill plaat met een prachtig stuk rib. Ik kreeg een mooi wit bordje met een stukje vlees en een vorkje. Het smolt op mijn tong en de kruiden waren erg lekker. In de tussentijd legde Falco uit hoe het was gemaakt en hoe simpel ik het thuis kon bereiden. De Hongaren om mij heen mochten uiteraard ook proeven maar helaas zag ik slechts wantrouwende blikken, laten we zeggen of hopen dat dit een korte momentopname was. Hoe lekker ik de rib ook vond, ik kocht eendenpoot en runderwang, de Angus was wel aan de prijs en P is niet zo van de rib.

Bij 2 andere kraampjes kocht ik ambachtelijke pindakaas en een jam van uien met lavendel en gember.

De dag kreeg een waardig sous-vide vervolg! We waren uitgenodigd bij vrienden B en G en zoals iedereen al weet is G een geweldige kok. Wij werden super verwend en hebben veel verschillende gesousvideerde gerechten geproefd. Ik deel het menu met jullie en de foto's spreken voor zich. In deze tijden kunnen we niet afspreken in de avond, iedereen moet om 8 uur binnen zijn. De uitnodiging was voor een late lunch maar dit menu was misschien meer een vroeg diner. En we waren het wel eens, het is niet zo gek om af te spreken in de middag, op tijd thuis, wanneer de bus nog gewoon gaat en op tijd in bed. Een soort bejaarden afspraak zouden we vroeger hebben gezegd en nu komen we erachter hoe slim en gerieflijk het eigenlijk is.

En dan nog een hele middag en avond voor de boeg voordat het weer tijd is om te werken en alle hoofden voor mij te zien op een klein schermje.

groet uit de keuken, een koud boerenkoolsoepje met een crispy boerenkoolchipje

geitenkaasmousse met ui, biet en bieslook

steak tartare met een gesousvideerd ei, 30 minuten op 65 graden

eendenfilet uit de sousvide met een gierstrisotto

gesousvideerde peer met walnotenijs

En.......niet te vergeten, heerlijke Hongaarse wijnen. Begin met bubbels, een Viognier van Heimann, een Syrah van Fekete en een Oremus voor bij het dessert. Heerlijk.